inloggen
voeg je poezie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 1408):

Bij het sterfbed

Hij stond voor haar gebogen,
Zich zelve nauw bewust;
Hij stond haar aan te staren:
Daar lag zij in eeuwige rust.

Het waslicht beeft en wemelt
Op 't levenloos gezicht,
De zaal is groot en somber,
'Is zij het, die daar ligt?'

Wat denkt die diepbedroefde,
Daar bij het dodenbed?
- Hij denkt aan kleine vreugden,
Die hij haar heeft belet.

Hij denkt aan haar goedheid,
Aan menig gruwzaam woord,
Hem soms in toorn ontschoten,
Door haar alleen gehoord.

Hij hief het oog ten hemel,
En sloeg de handen saam,
Als om vergeving smekend,
En fluistert hare naam.

Hij wil het hoofd afwenden,
En kan niet henen gaan:
'Och, opende ze eenmaal hare ogen,
Och, zag ze mij nog eens aan!'

Vergeefs ! Gij krijgt geen antwoord,
In al uw wilde smart,
Geen blik dier gesloten ogen,
Geen klopping van dat hart.

Zijn droefheid steeg ten toppunt,
Hij weende en snikte luid,
En sloeg de hand aan 't hoofd,
En ijlde de kamer uit.

En zij, die 't bespieden zeiden:
" Wat heeft hij haar toch bemind;
Hij stond als verpletterd bij 't sterfbed,
En weende gelijk een kind!"

Gedichten(1870)

Schrijver: Virginie Loveling
Inzender: adm, 16 jan. 2006


Geplaatst in de categorie: spijt

3,4 met 13 stemmen 3.898



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)