inloggen
voeg je poezie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 1930):

Op het verongelukken van doctor Roscius *

Zijn bruid t’omhelzen in een beemd, bezaaid met rozen,
Of in het zachte dons, is geen bewijs van trouw;
Maar springende in een meer, waar ’t water stremt van kou
En op de lippen vriest, zich te verroekelozen,

Dat ’s van twee uitersten het uiterste gekozen:
Gelijk mijn Roscius, beklemd van druk en rouw,
In d’armen houdt gevat zijn vreugd en waarde vrouw,
En gloeit van liefde, waar ’t al kil is en bevrozen.

Zij zuchtte: ‘och lief, ik zwijm, ik sterf, ik ga te grond’.
Hij sprak: ‘schep moed, mijn troost’, en ving in zijne mond
Haar adem, en haar ziel. Zij hemelde op zijn lippen.

Hij volgt haar bleke schim naar ’t zalig paradijs. -
Vraagt iemand u naar trouw, zo zeg: zij vroos tot ijs,
En smolt aan geest, en hij ging met haar adem glippen.

----------------------------------------------------------
* Doctor Roscius verongelukte bij een tevergeefse poging
om zijn vrouw uit het ijs te redden
op 27 januari 1624.

Schrijver: Joost van den Vondel
Inzender: Redactie, 7 jul. 2007


Geplaatst in de categorie: rampen

3,8 met 14 stemmen 4.424



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)