inloggen
voeg je poezie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 307):

Storm

De storm loeit door de holle bouwval - gierend
Beukt hij en brokt, met vuisten reuzesterk,
En golft door 't riet in 't water, dat hij, tierend,
Opzwalpt en neerklotst met zijn stalen vlerk;

Dan, woester woede nog de tomen vierend,
Schiet hij de zwarte wolken in van 't zwerk,
En wringt ze saam, ze met zich mede-slierend
Langs 't aangezicht der maan, waar 't vale merk

Der angst op ijst. - En, wen die storm-omnachte
Bleek in 't omrotste meer blikt, deint haar 't hoofd
Strak aan, dat stille Dood wenkte uit het leven...

Zo stormt het door mijn borst, waar de gedachte,
Spokend met stenen blik, de liefde dooft,
Die ik gestorven in mijn ziel voel zweven.

Mathilde

Schrijver: Jacques Perk
Inzender: P.P., 2 nov. 2002


Geplaatst in de categorie: emoties

3,3 met 13 stemmen 1.471



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)