inloggen
voeg je poezie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 785):

Mijn handen

Ik zie op mijn oude handen -
hun taak is bijna gedaan -
Brachten ze eer of schande?
Brachten ze zegen aan?
O mijn handen! Mijn handen!
Nu moeten ze spoedig vergaan.

Ze hebben al rimpels en vouwen,
vlekken bruin, die geen water wist.
Ach! Al te groot vertrouwen!
Wat hebben ze vaak zich vergist -
Mijn handen! Mijn handen! Hoe dikwijls
hun schoonst bedoelen gemist.

Nu gaan ze welken en kwijnen,
ze laten zich niet meer gebiên,
uiteen valt de kunstige, fijne
gehoorzame machien -
O mijn handen, mijn handen, gauw zal ik
uw schrift niet langer zien.

Dan worden ze mager en beven,
in verlangen naar eeuwige rust,
dan is 't laatste woord geschreven
het laatste kaarsje geblust.
En mijn handen, mijn handen, voor 't laatst nog
door lieve lippen gekust.

Nog eens doet mijn wil hen buigen
in gehoorzaamheid naar elkaar,
zo zullen ze blijven getuigen,
van mijn gang tot de zalige schaar
O mijn handen! Mijn handen! Verstijfd dan
in durend aanbiddings-gebaar.

Ik heb de witte water-lelie lief(1926)

Schrijver: Frederik van Eeden
Inzender: adm, 24 feb. 2004


Geplaatst in de categorie: emoties

3,8 met 27 stemmen 3.904



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Josephine De Korte
Datum:20 feb. 2018
Emailadres:fienepienoutlook.com
Bericht:ben blij dat ik dit gedicht gevonden heb, ooit heb ik het gedeclameerd op het examen!


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)