Alle inzendingen van Silann Nara

water langs de ruiten gezichten achter stromend glas wroetend in de aarde naar goud naarstig, als een dier dat de geur volgt van wat verloren ging zich onthoudend van wat zich opdringt Lekkende gieters vol van bewaren steeds minder om te bevatten blijvend zoeken waar de tijd zich heeft begraven waar het verlorene…

avond aan de sloot kringen raken de oever riet zwijgt…

Ik loop maar draai mij enkel om vervolgens de lucht met alle geuren te kleuren helaas is mijn palet enkel gevuld met rozemarijn een geur die langer blijft dan woorden deze draai prachtig benoemd Eromheen ontkleurde haar zwijgen blauw als lucht onaanraakbaar.…

Bloed, in dezelfde stilte bewaard, toch ieder onder een andere hemel. Waar de tijd haar handen niet vouwde, bleef verwantschap een aarzelend vermoeden. Een helling, nauwelijks meer dan aarde, het water glanzend buiten bereik. Een kleine afwijking in het landschap, voldoende voor oud zeer om weer te spreken. Huizen van vroeger zonder muren, erfenissen…

Na het bezoek droeg zij haar lichaam naar huis, alsof de straat haar nog eenmaal wilde laten passeren bij de verwarming vond de vloer haar eerder dan zijzelf het geheugen trok zich terug, als water dat onder een deur verdwijnt na opstaan droeg haar hoofd een doffe dag, die niet meer week er was niemand aan wie de stilte zich kon…

Waar de rails het landschap hadden verlaten waar ijle mist de stilte droeg, liep het kind blootsvoets, ontkoppelde spoorstaven omhulden het licht van voetstappen, alsof het ijzer zich herinnerde hoe het ooit zong, en elke stap een zachte ontwrichting langs roest die glansde als een oude belofte welke nooit…

wat wil je werkelijk bij mij, van mij, wat wil je dat ik zie wat jij nog ziet, alsof ergens in jouw herinnering een versie van mij is achtergebleven vergeet niet- ik ben niet degene die daar bleef staan misschien droom je nog altijd van haar, terwijl ik allang verder ben gegaan.…

Het uiteenvallen van klanken ,als donsveren op een hoogpolig tapijt, deed haar verstommen de herschikking van tonen, zand over lagen gescheurde servetten, gaf reliëf aan het schilderij.…

niets vroeg om aandacht en juist daarin lag alles…

Dit is de grens van het noorden, de onuitputtelijke bossen de kilometers die steeds minder op afstand lijken en meer op een dreigend tekort de borden geven richting de zon verdeelt Oost en West, alsof navigeren ook weten betekent achter het raam ligt de onmetelijkheid ertussen, glas, een kozijn, een slot nachten zonder slaap de verte…

De dingen verliezen hun naam een weg schuift onder de tijd ergens ademt metaal alsof het zich iets herinnert een hand raakt aan wat nog geen antwoord verlangt onder de huid vindt verschuiving plaats , het denken valt een ogenblik uit zijn oevers de wereld staat er nog — vreemd genoeg dichterbij tot midden in het voortgaan iets…

De eerste nacht in een vreemd huis De reis is verstild maar in mij heeft niets halt gehouden De vraag of verplaatsen werkelijk begint met het verlaten van een plaats Of het moment dat een gedachte niet langer past binnen de ruimte waarin zij ontstond Niet om een antwoord te vinden maar om verder te reiken dan zij tot nu…

Nog voor het eerste licht vindt de auto de weg al Twee lichamen slapen achter mij, kilometers weten niet van wat zij achterlaten Het asfalt wordt lichter tijd neemt het over Meren houden de lucht vast. Nergens vallen stemmen buiten het bereik van morgen alleen het noorden dat niets vraagt.…

De kleur bloedrood lag op het water,als een herinnering die niet wilde verdwijnen Niet het rood van gevaar maar het rood van iets dat ooit door een lichaam had gestroomd warm en noodzakelijk en nu buiten zichzelf was geraakt In de badkuip trok de bever kringen door het water, zijn vacht droeg het licht van donkere strepen mee Hij…

Ecologische systemen functioneren geenszins, door eieren weg te nemen uit nesten van broedende vogels niet door bijeen te rapen wat beschadigd raakt alsof bewaren hetzelfde is als bezitten alsof de natuur behouden blijft door haar uit elkaar te dragen, het onnatuurlijke schuilt in het verzamelen zelf De bij haar strepen niet gunnen…

Schoon is nooit het éénmalig gebruik van een desinfectant, evenmin de tred van een vrouw die duizend treden beklom om daarna te verschijnen in een jutezak Schoon wordt nimmer de was wit te wassen met chloor of het zout der aarde dat zich schoon prijst Schoon zijn geenszins raven voor de ramen hun zwarte vleugels dragen berichten…

De blinddoek voor haar ogen spaart haar zicht niet niet om de sappen uit één citroen in de ogen van haar knol te aanschouwen niet om de constructie van gedeelde bouwwerken te wantrouwen maar om te zien dat wat niet ziet beweegt haar zwaard is geen lijdend voorwerp maar wordt verwerpelijk wanneer het te zwaar wordt en…

het draagt de geur van vis, mede door het voortdurend bewegen van de vissende vliegen die zij vangt tijdens haar middagdutje hij herkent Aunt Sidionia bevoogde ogen, trilling onder de woorden zojuist haar oorkussen verlaten, voordat ze flink met de vissenslag bot vangt of zijn het vlinders ?…

Het misstaat hem niet, die broek met wijd uitgevallen rollende knopen het laat enigszins de breedte op beide heupen iets vloeiender verlopen, flatterend en voorzichtig flatuleus misschien, hoewel hij dit natuurlijk kon zien, zelfs de blinde vlek van de mug achter zijn rug. ze laten je wel lopen!…

daar stond zij midden tussen twee gekromde eiken bladvers en groen verbonden met compassie echter enthousiast klein gouden handen ontbraken losjes de touwtjes in haar zakken de bladeren reeds herkauwd…

Zoekend en enigszins vertwijfeld de openbare ruimte breed toegankelijk, zoals vastgelegd ter bevordering van het collectieve geheugen van een stad die zichzelf dreigt te vergeten. Perrons vervagen losgeraakte teksten zetten hun reis voort, opgeslagen in systemen digitaal traceerbaar Terwijl mijn bibliotheek in het kleine…

Mijn fiets twijfelde even tussen links en rechtdoor terwijl de bel alvast haar mening liet horen Het stuur probeerde ernstig de mogelijkheden te tellen, maar de banden rolden gewoon verder Zo bleek mijn bestemming minder belangrijk dan gedacht en zag ik de balans onderweg al op het rugnummer voor me, vallen.…

Zwarte lichamen welke het pad als inkt beschreven Rossige dragers onder het gewicht van zomerzaden Lichte zoekers langs stengels en licht Zij bewogen als afzonderlijke talen De drager bij de uitgang De zoeker verderop, de wachter dieper in de gangen Gewicht op andere ruggen De uitgang verplaatst het spoor door andere sprieten…

In de voortuin staan ruggen schouder aan schouder wachtend op handen die hun stilte openen Hij legt enkele woorden tussen hen neer zo licht als veren op water, maar zij keren terug als vogels die geen tak herkennen Er zijn huizen waar boeken blijven vertrekken, bladzijden reizen van hand tot hand Het aanreiken als een…

De imposante geluiden van de notenkraker lopen mee met de hellingsgraden zij overstemmen het metrum van herhalingen die in mij blijven golven glimmende schoenen trekken zilveren strepen door het verklonken gewicht groeperen zich tot dragende bogen waarin de inspanning blijft klinken het absolute gehoor volgt een doorlopend…

Langzaam probeer ik te beginnen hoewel de tijd zich al heeft vastgezet,drijven de honden mij zwijgend vooruit hun dwingende aard bereikt zonder haast haar doel ze sluipen, kijken vanuit een zittende hoek,wegen mijn aarzeling af tegen eigen geduld ik weet, uitstel draagt het afstel reeds in zich blijf ik zitten dan neemt het gebiedende…

De hond bleef staan alsof de wind hem herinnerde wat nergens meer lag Hij keek niet vooruit, niet achterom, maar naar de ruimte tussen twee geuren Geen spoor vroeg hem te volgen Geen stem kende zijn naam Hij koos niets Hij liep Alsof iedere stap het antwoord al had losgelaten.…

Alles komt aanwaaien, als zaad op onbekende grond, als woorden die geen oorsprong meer dan enkel de beweging vonden. De wind kent geen geweten. Hij draagt slechts aan wat zich laat dragen. De ernst ontstaat waar ik mijn hand nog openhoud. Want elke gave vraagt haar wederkeer, en iedere keuze schrijft zich zwijgend in tot…

Boosheid sterft niet Zij vergeet waarom zij ooit werd geboren Als water dat zijn bedding niet meer kent, kiest zij de laagste plaats Daar wordt zij geen vergeving, geen berusting, maar een vorm waarin het zwijgen zichzelf eindelijk verdraagt.…

Ik ben wie ik was. Ik word wie ik werd. Ik ben wie ik word. Ik word wie ik ben. Ik was wie ik niet meer ben. Ik ben wie ik nooit ben geweest. Ik werd wie ik niet kon vermijden. Ik word wie mij al kende. Ik was het begin van mijn verdwijnen. Ik werd de herinnering aan wat verdween. Ik ben de echo van wie ik was. Ik word de stilte waarin ik…