gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal
rssRSS




Categorieën:

(2)
actualiteit (20)
adel (2)
afscheid (90)
algemeen (45)
bedankt (2)
biologie (9)
dieren (124)
discriminatie (1)
drank (9)
economie (5)
eenzaamheid (131)
emoties (423)
erotiek (23)
ex-liefde (76)
familie (43)
feest (27)
film (5)
filosofie (122)
fotografie (12)
geboorte (14)
geld (3)
geweld (17)
haiku (14)
heelal (29)
hobby (10)
humor (99)
huwelijk (27)
idool (8)
individu (218)
jaargetijden (127)
kerstmis (25)
kinderen (109)
koningshuis (4)
kunst (40)
landschap (52)
lichaam (76)
liefde (349)
lightverse (61)
limerick (1)
literatuur (96)
maatschappij (122)
mannen (13)
media (1)
milieu (9)
misdaad (10)
moederdag (4)
moraal (19)
muziek (42)
mystiek (6)
natuur (224)
oorlog (70)
ouders (85)
overig (34)
overlijden (106)
partner (36)
pesten (3)
planten (12)
poesiealbum (2)
politiek (11)
psychologie (41)
rampen (6)
reizen (73)
religie (54)
schilderkunst (17)
school (20)
sinterklaas (2)
sms (2)
snelsonnet (17)
songtekst (4)
spijt (15)
sport (29)
taal (61)
tijd (147)
toneel (12)
vakantie (11)
valentijn (3)
verdriet (47)
verhuizen (4)
verjaardag (10)
verkeer (15)
voedsel (19)
vriendschap (37)
vrijheid (57)
vrouwen (30)
welzijn (29)
wereld (62)
werk (37)
wetenschap (16)
woede (12)
woonoord (112)
ziekte (27)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 2222):

Graven

Ach de graven. Niet die in het zand
niet de lange gaten in oogverblindend witte muren
niet de gevulde urnen of de sarcofagen
aan het eind van een onderaardse gang
maar de graven in de hoofden, de ongebalsemde beelden
die 's nachts tot leven komen.

De monden die zich laten horen als het stil is.
Geheimen die zich openbaren. Paden
die niet doodlopen maar dwingen tot dolen
dwaalsporen die de weg wijzen.
Vallende vogel, scheur in de schedel. Ach
al het aangetrapte, al het bezworene.

Al het vergetene. Verbeten was je het grind.
Je schuurt de zerken met je laatste tranen. Alfonsina
gaat naar Tarragona: Adieu, adieu. Je harkt het pad aan
naar het noorden, begiet de bomen in een kring
en kijkt omhoog, niet achterom.
Je houdt nog vast aan een naam

tot je meent te horen: Laat me los,
en je loslaat. In oktober zijn de nauwe straten leeg
in Begur. De vrouwen doven hun fakkels
warmen zich bij brandend hout uit de heuvels
en zingen zich schor. Tot je teruggaat, alleen
met woorden. Wat is daar eenzaam aan.

-------------------------------------
uit: 'Sintering' 2000.

schrijver

Schrijver: Fleur Bourgonje
Inzender: bvdw, 09-12-2006



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: afscheid

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 61895 keer bekeken

2/5 sterren met 58 stemmen.







Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:angela schepers
Datum:06-03-2007
Emailadres:aclm_ft_amyathotmail.com
Bericht:hey hey

echt een super mooi gedicht
het sprak me heel erg aan.... zoals ik het lees snap ik het helemaal en voel ik het ook zo
ik zou zeggen maak nog veel van die mooie gedichten




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring