gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal
rssRSS




Categorieën:

(2)
actualiteit (20)
adel (2)
afscheid (90)
algemeen (45)
bedankt (2)
biologie (9)
dieren (124)
discriminatie (1)
drank (9)
economie (5)
eenzaamheid (131)
emoties (423)
erotiek (23)
ex-liefde (76)
familie (43)
feest (27)
film (5)
filosofie (122)
fotografie (12)
geboorte (14)
geld (3)
geweld (17)
haiku (14)
heelal (29)
hobby (10)
humor (99)
huwelijk (27)
idool (8)
individu (218)
jaargetijden (127)
kerstmis (25)
kinderen (109)
koningshuis (4)
kunst (40)
landschap (52)
lichaam (76)
liefde (349)
lightverse (61)
limerick (1)
literatuur (96)
maatschappij (122)
mannen (13)
media (1)
milieu (9)
misdaad (10)
moederdag (4)
moraal (19)
muziek (42)
mystiek (6)
natuur (224)
oorlog (70)
ouders (85)
overig (34)
overlijden (106)
partner (36)
pesten (3)
planten (12)
poesiealbum (2)
politiek (11)
psychologie (41)
rampen (6)
reizen (73)
religie (54)
schilderkunst (17)
school (20)
sinterklaas (2)
sms (2)
snelsonnet (17)
songtekst (4)
spijt (15)
sport (29)
taal (61)
tijd (147)
toneel (12)
vakantie (11)
valentijn (3)
verdriet (47)
verhuizen (4)
verjaardag (10)
verkeer (15)
voedsel (19)
vriendschap (37)
vrijheid (57)
vrouwen (30)
welzijn (29)
wereld (62)
werk (37)
wetenschap (16)
woede (12)
woonoord (112)
ziekte (27)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 2859):

Villakind

Klimop is niet om in te wonen:
daar schreeuwt een papegaai met zwarte tong
en komt de bliksem langs beneden.
Nee, wij bouwen liever op de stoeprand,
voyeurs van goed en kwaad,
en mijden het geel met paarse licht
van glas in lood en een kwaad geweten.
Het goede is een dame die zingt,
haar mond schrijft o, haar buik beschermt.
Het kwade is onvast ter been,
daar zwaait het dreigend om zijn as,
tot straten verder pas wij het bloed
weer kennen in ons oor.
Genade is altijd en over al te vinden,
maar genade doet ondraaglijk pijn.
Zelden wordt een meisje zichtbaar
en richt in ons vreemdsoortig
meelij aan om wat wij niet misdeden:
in niemandsland helpen wij haar te dragen.
Wij springen over sloten naar de toekomst,
want doorgaans hebben wij ons leven veil.
En niemand is gebleven.

-----------------------
uit: 'Gratie', 2002.

schrijver

Schrijver: Philip Ingelse
Inzender: jt, 11-09-2008


Geplaatst in de categorie: filosofie

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 6416 keer bekeken

2/5 sterren met 20 stemmen.







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring