gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal
rssRSS




Categorieën:

(2)
actualiteit (20)
adel (2)
afscheid (90)
algemeen (45)
bedankt (2)
biologie (9)
dieren (124)
discriminatie (1)
drank (9)
economie (5)
eenzaamheid (131)
emoties (423)
erotiek (23)
ex-liefde (76)
familie (43)
feest (27)
film (5)
filosofie (122)
fotografie (12)
geboorte (14)
geld (3)
geweld (17)
haiku (14)
heelal (29)
hobby (10)
humor (99)
huwelijk (27)
idool (8)
individu (218)
jaargetijden (127)
kerstmis (25)
kinderen (109)
koningshuis (4)
kunst (40)
landschap (52)
lichaam (76)
liefde (349)
lightverse (61)
limerick (1)
literatuur (96)
maatschappij (122)
mannen (13)
media (1)
milieu (9)
misdaad (10)
moederdag (4)
moraal (19)
muziek (42)
mystiek (6)
natuur (224)
oorlog (70)
ouders (85)
overig (34)
overlijden (106)
partner (36)
pesten (3)
planten (12)
poesiealbum (2)
politiek (11)
psychologie (41)
rampen (6)
reizen (73)
religie (54)
schilderkunst (17)
school (20)
sinterklaas (2)
sms (2)
snelsonnet (17)
songtekst (4)
spijt (15)
sport (29)
taal (61)
tijd (147)
toneel (12)
vakantie (11)
valentijn (3)
verdriet (47)
verhuizen (4)
verjaardag (10)
verkeer (15)
voedsel (19)
vriendschap (37)
vrijheid (57)
vrouwen (30)
welzijn (29)
wereld (62)
werk (37)
wetenschap (16)
woede (12)
woonoord (112)
ziekte (27)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 322):

Seizoenen

Ik sprokkel late stukjes
zomer in fragmenten
geel. De lente laat ik heel.
Het schuchter groen - nog nooit
kon ik wat aarzelt breken.

Jouw geur vleugt onvergeten door het gras.
Weet jij de bomen nog? En nog
waarom het was dat ooit
de herfst begon en onze dromen
met de vogels weken?

Nee, spreek niet van de winter -
het wordt nacht - de winter wacht wel
want de tijd beweegt zich
zonder haast nu
van ons af.

Kom, sluit je ogen en vergeet
voor even alle storm, de kou
en laat het donker aan voorbije dagen
en laat de zon aan wat niet meer zal zijn.
Ik open de gordijnen.

Dan, in het strijklicht van de maan,
herken ik je
en heb ik je
nog even
lief.

Schrijver: Margreet Spoelstra, 08-01-2002

m.spoelstraatgmx.net


Geplaatst in de categorie: afscheid

Deze inzending is 45683 keer bekeken

1/5 sterren met 189 stemmen.





Er zijn 6 reacties op deze inzending:

Naam:Iris Van de Casteele
Datum:20-07-2005
Emailadres:cr33467atchello.be
Bericht:Een fijn poëtisch gedicht om meer dan één keer bij stil te staan. De laatste regels neem ik dankbaar mee.



Naam:Sylvia Schrijen
Datum:15-04-2003
Emailadres:sylvia_schrijenatmsn.com
Bericht:Beste redactie, vanaf wanneer kunnen we een gedicht beoordelen met een +10? Mijn tientje doet zo weinig!



Naam:Margaux Bekaert
Datum:31-01-2002
Emailadres:**************at
Bericht:Mooi gedicht, goed gevonden hoe kom je er toch bij ! het gedicht zegt veel, is zacht en emotioneel.



Naam:Margreet
Datum:11-01-2002
Emailadres:m.spoelstraatgmx.net
Bericht:P. vd Hoogenband, Abel en Daan, dank voor jullie reacties. Ze doen goed en stimuleren tot verder schrijven. Dank!



Naam:Daan de Ligt
Datum:09-01-2002
Emailadres:dldeligtatwanadoo.nl
Bericht:Prachtig!!!



Naam:Abel Staring
Datum:09-01-2002
Emailadres:abelstaringathotmail.com
Bericht:Wat een verademing, na veel van wat ik op deze site de laatste dagen las!. Een weemoedig gedicht, met een prachtig ritme, ik wil er niet veel over zeggen. Het raakt me, het verwoordt wat altijd en overal weer met veel pijn geschiedt.
Abel.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring