gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal bal
rssRSS




Categorieën:

actualiteit (982)
adel (20)
afscheid (1353)
algemeen (1109)
bedankt (198)
biologie (35)
dieren (579)
discriminatie (97)
drank (159)
economie (51)
eenzaamheid (1379)
emoties (3926)
erotiek (523)
ex-liefde (1207)
familie (342)
feest (124)
film (28)
filosofie (925)
fotografie (30)
geboorte (250)
geld (53)
geweld (163)
haiku (1036)
heelal (154)
hobby (57)
humor (1112)
huwelijk (177)
idool (61)
individu (694)
internet (73)
jaargetijden (645)
kerstmis (299)
kinderen (710)
koningshuis (38)
kunst (133)
landschap (130)
lichaam (257)
liefde (8023)
lightverse (440)
limerick (1106)
literatuur (154)
maatschappij (565)
mannen (124)
media (27)
milieu (64)
misdaad (102)
moederdag (64)
moraal (306)
muziek (225)
mystiek (152)
natuur (1213)
oorlog (301)
ouders (285)
overig (876)
overlijden (1207)
partner (188)
pesten (125)
planten (35)
poesiealbum (65)
politiek (267)
psychologie (740)
rampen (75)
reizen (138)
religie (938)
schilderkunst (45)
school (80)
sinterklaas (76)
sms (27)
snelsonnet (393)
songtekst (116)
spijt (196)
sport (241)
sterkte (73)
taal (276)
tijd (745)
toneel (33)
vaderdag (36)
vakantie (134)
valentijn (119)
verdriet (2020)
verhuizen (43)
verjaardag (94)
verkeer (72)
voedsel (91)
vriendschap (835)
vrijheid (543)
vrouwen (208)
welzijn (322)
wereld (287)
werk (136)
wetenschap (57)
woede (202)
woonoord (125)
ziekte (621)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 607):

Zoveel verdriet

Zoveel pijn, intens verdriet,
en niemand die het ziet.

Ik huil tranen met tuiten,
maar vaak komen ze niet naar buiten.

Van smart schreeuw ik het uit,
terwijl ik dapper een liedje fluit.

Ondertussen gaat mijn hartje naar de knoppen,
is er dan niets dat mijn pijn kan stoppen?

Zoveel momenten dat ik zo vreselijk moet wenen,
momenten dat ik amper nog kan staan op mijn benen.

Ik ben zo bang dat ik het niet ga overleven,
onmogelijk dat ik al mijn dromen moet prijsgeven.

Maar ik durf niet meer te vragen of te denken,
stel je voor dat ik je zou krenken?

Hoe kan ik ooit nog deze cirkel verlaten,
als ik niet eens meer hierover durf te praten?

Liefste kan ik wel bij jou terecht,
voor, dit in mijn ogen, verloren gevecht?

Schrijver: Frans, 19-10-2002

sharkeeatzeelandnet.nl


Geplaatst in de categorie: verdriet

Deze inzending is 973 keer bekeken

4/5 sterren met 13 stemmen.





Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:nymphea
Datum:20-10-2002
Emailadres:cliffatkabelfoon.nl
Bericht:Gevoelens direct uit het hart! Prachtig verwoord precies wat zovelen ze voelen.
Ga vooral door met het schrijven ervan.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring