ik draag mijn bagage zelf wacht in de gang op iemand die de sleutel zou brengen en nooit zou brengen ik zet een raam open en wacht en wacht en wacht een bries kondigt een driest onweer aan voor wie het wil horen bolt de gelige gordijnen op als zeilen…

het is mogelijk plaats te nemen op lege plekken in het gras, aan het strand op land dat is gescheiden van land door zee dicht bij uiteinden van ruimte waar vergezichten samenvloeien het blijft lastig een grensvlak te ontlopen met binnenlijf dat voortduurt in lichamen die zijn gescheiden van elkaar te omvatten…

O bestevaerders achter uw burelen O heren jongedames, meisjes ook Wie van uw collectief raakt van de kook welk lid van uw college zit te spelen met gouden sterren van uw kleurpotlood? Uw telraam slaat op tilt voor 't avondrood zich aubergine en marineblauw gekleurd heeft tot het indigo van rouw van 10 naar 80? Al sla je me dood gij zijt…

rakelings aan ademloze diepte voorbij -onderspiegelend omzwachteld met uiteinden van verte gemeten in boogseconden intredend als gelaagd besef bij verstek met naam en toenaam natuurgetrouw dichtbij maar niet geraakt…

Ze kwam niet plots. Niet als een ramp waar mensen bloemen voor sturen. Het nestelde zich langzaam in mij, alsof mijn lichaam ruimte had vrijgemaakt voor iets dat mij zou vervangen. Bewegen voelt als onderhandelen. Ademen als arbeid. Opnieuw wakker worden om toestemming te geven aan een dag die mij niet wil dragen. Het lichaam reageert…

Het 2480e gedicht van onze hofleverancier alhier  staat sedert woensdagavond en publique in skyboxen onder gesloten dak van de Amsterdam Johan Cruijff ArenA te stralen en geduldig als papier te glunderen van ongeremd plezier (als gevolg waarvan de Ajacieden met hun witrood gestreepte shirts en biezen moesten wijken naar het minifort…

van lente doortrokken is het strijklicht op een avondmuur hun stralen houden zich stil en zijn met wolkenvuur doorregen wat zal hiervan nog overblijven of standhouden op ‘t late zomeruur hier, in zure venen langs velden en strakke wegen is het kleine groot en het kostbare kortstondig voor een oneindige dood…

Een stem klinkt door de straat, de echo van vertrouwde voetstappen. En ik, in de nacht van stilte, verdwaal in jouw stem, in jouw verbeelding. Want mijn droom reist met je mee, en jij met mijn dromen. Nu sta ik op, doe het licht aan om te schrijven: oh, een stem klinkt door de straat. **…

Gewoon een hele doodnormale vraag ditmaal niet weer over weer of geen weer in Roodeschool, Bourtange, Beetsterzwaag Ter Apel, Loosdrecht, Vatze in de Kraag de angst regeert, een zweer groeit in de maag van korte lontjes met te lange tenen Maar goed, waar hadden we het ook weer over xenofobie, eeuwige wederkeer dom volk zonder een greintje…

welke weg kent geen vertakkingen het pad, het spoor is van einde ontdaan adem stokt en verstijft als hemelgewas precies zoals eerder beschreven er gloort een tijd met vissen op het droge hun land uit mist gehouwen dit staat naast een woord, zij aan zij te betreden met een tijdperk als voorjaar vrij van orde en toestand om aldus het…

hoeveel gezichten op gedragen vlakheid de wanordening in gedachtekring bewoonbaar in een uitkamer en een dode tot leven brengen naar ‘t schijnt…

In een goedkope kamer waar de zon door kapotte lamellen naar binnen zeikt, zit ik te kijken naar iets in mij dat tegen de tralies slaat, alsof het denkt dat dat helpt. Dromen liggen te rotten in de koelkast, niemand die ze nog wil aanraken, ik ook niet, maar ik doe de deur toch af en toe open, uit gewoonte. Ik zit aan de toog, natuurlijk…

De hele reis heb ik aan niets gedacht dan aan de kleine acrobate die -al haar moed verzamelend- de diepe sprong maakte maar ze miste het net en heeft het daarbij gelaten…

Ik ben het ditmaal roerend met hem eens gebeurt niet vaak, maar 't kwam zomaar opeens hoewel, opeens is ook weer overdreven een uurtje gamen mindblowen met neven en nichten, meestal in het noors en deens in amazonezit en soms wijdbeens maar in the end werd ik het toch wel eens Een bal masqué zou mooier zijn in 't weens zo'n italiaanse…

Een Humoristisch Gedicht Over Eten met Mes en Vork Er was eens een man genaamd Kees, die at zijn soep met een vork en een lepel, steevast in de geest. Hij had een tafel vol met lekkernij, maar met zijn mes en vork was hij niet zo blij. De Soep Met zijn vork stak hij in de soep, de soep lachte terug, als een ondeugende snoep. Hij zei: “Waarom…

Wij spelen schaak. De koning staat sterk, deinst niet terug voor een enkel veld. De pionnen zetten één stap vooruit om te vallen. Wij spelen en herinneren ons hoe dictators vanuit stenen torens bevelen gaven, in paleizen waarvan de muren niet geloofden in instorting. En dan: pionnen worden opgeofferd. Een koning wint, een koning…

er passeert een gebeurtenis vastgelegd in herinnering in de naam van zelfzijn van ondeelbaar en uniek in de kersentuin tussen de stambomen het verschil overwegend en overdenkend tussen voordien en daarna…

Er slaapt een man in mij. Soms noem ik hem zacht de mijne. Hij vult mijn ribbenkast met rust, neemt mijn adem even mee en geeft haar later terug, warmer. Ik loop de kamer uit, niet boos, alleen even alleen, terwijl zijn geur nog om me heen hangt als een jas die ik zelf heb aangetrokken. Mijn heupen werden ronder door de jaren, een kind dat…

Wie zit er 's nachts in de toren mens sana de kroontjeskruisspin? op de kale berg rust a godinne In het veld dat mij draagt zijn demonen de kinderen der rekening als bloemen verwelkt in de goot voor de echokamer waar ieders lot doorweegt als reality soap in het derde persoonsperspectief zijn dwaze moeders in een niemandsland bloesemdrift…

Hoe was het weer daar, vroeg de spiegel met een kruk in zijn stem. Wat doet daar deze woede? Ik stond erbij als een jas zonder eigenaar. Ik vocht met ramen, met lepels, met een natte stropdas, en mijn gezicht deed mee alsof het een geheime bondgenoot was. De cadenza klom op tafel, tors rotsen, sleep touwen, en we schepen…