'Want zolang er drinkende dichters en dansende dichters zijn... is het de moeite waard om oud te worden', lees ik in Tijd en expertise. Ook biddende dichters, vraag ik me af, terwijl ik naar de Norbertusmis in de abdijkerk rij. Ben ik een dichter? Nog nooit vermeld in DSL of NRC-Boeken. Op X, dat wel. Gedichten.nl, zeker. Kortom, telt online…

Nu ben ik bij de koele meren Zo diep, zo donker, zo des doods Geen veerman is er of een loods Toch weten zij mij te kalmeren Kwijt ben ik mijn valies met kleren Weg is mijn dochters laatste kreet Verslaafd aan opium door leed Kreeg ik mijn geld van hete heren Mijn ondergane levenslessen Mijn grote innerlijke strijd Met dood en leven…

Te aardig en te diep betrokken Wijdopen hart voor lief en leed En daardoor des te meer geschrokken Toen afwijzing de deur dichtdeed Wijdopen hart moest dat betalen Werd ziek en moe, ging achter slot En grendel, bang zich te herhalen Het was verraden, werd bedot Het sloot zich af om te genezen Calendula geboortebloem Maand juni heeft…

De jonge dichter Gebogen zijn zijn schouders. De smalle heupen billen van een kind. De jonge dichter oogt ontroerend kwetsbaar. Met zijn verbaasde blik, hij draagt zijn krullen in een staartje, loopt hij zijn werk zijn best te doen. Alsof zijn best doen is wat er van hem verwacht wordt. Ik doe mijn best denkt hij, zo nu…

Onder je huid ligt een adolescentenroman klaar om te worden gelezen. In een minibieb gevonden, niet lang gezocht, een beetje beduimeld. ‘t Geeft niet…het is niet gekocht. Toch open ik je hart, snuif de bladzijden. Je fluistert – zongerijpte woordjes. Terwijl de zinnen krullen om mijn vingers, luisterend naar je ademloos verhaal…

Ik vlieg om de maan als het moet, maar de machine hapert, het staal is te zacht de beitel te bot, de dichter is te moe te bang voor alle woorden die op de wereld geschopt kunnen worden vandaag. woorden, die met veel kabaal en rode vonken alle kanten schieten, als scherpe as neerdalen op papier dit alles om één roestvrij stalen waarheid…

"Wat ik zeggen zou, als ik de kans nam, over mijn leugens en andere verwijten; hoe ik mijn takken in opgewekte wind, en mijn bladeren, laten ratelen wou; of wat mijn wortels, in verreikende grond, nou werkelijk wilden met jouw bezwijken. Wat ik zeggen wil, als ik spreken zou, los van de waarheid en die saaie eerlijkheid…

Waar zoek ik naar? Meestal loop ik over vlakten volg rivieren, beekjes of zomaar andere stromen. Ook langs de stranden. Ga over begroeide heuvels en beklim hoge bergen. Hoor razende of spetterende watervallen en ik blijf ergens naar zoeken. Zoek ik naar de bruisende branding, of naar de ruisende en wuivende palmbomen? Misschien alleen…

Verholen in ogenschouw genomen Dacht hij dat hij haar wel beminnelijk vond De ongeremde mollige matrone Met ranke enkels en zinnelijke mond Onder pijpestelen moest ze eens vertrekken Zei ze op haar typisch temerige toon (Het afscheid viel niet langer te rekken): "Wat ongelooflijk genereus van uw zoon, Hij apporteert uw plu straks weer naar…

Voordat je weer een aanval doet op een tekst Wat volgens jou is fout is geschreven Moet je niet vergeten. Dat een gedicht ook artistiek kan worden weergegeven. Een fout hier en daar is zo gemaakt Maar een note wat precies zo staat Is een interpretatie van zijn creatie Het hoeft niet perfect te wezen of compleet ABN . Er is nog iets als…

Doorzichtig als een geest verscheen ze. Bleek dat het lijntje, dat levensecht scheidt van waarheid, sneller breekt in het verhitte licht van deze aandacht. Voor altijd zwaaiend op de dam. Naar, opgescheept met pijn, werkelijk schrijnend verdriet te kijken, ogen waar in het bekoelde zicht geen verlossing wacht.…

Gedicht n.a.v. het overlijden van Cees Nooteboom; 31 juli 1933 - 11 februari 2026. Zijn eiland Menorca geliefd Ondanks de omweg via Santiago Woonde en werkte Cees hier met Plezier Schreef veel van zijn werk gecon- centreerd hier Een taalvirtuoos met Een gigantisch oeuvre Als literator immer overeind; fier Als Mulisch, een Literair…

Ik ben een Bard, ik dien de muze èn het publiek; Ik sta in een lange lijn van woordkunstenaars die mensen in merg en been, in hart en ziel weten te raken als ware tovenaars, die met hun woorden magische werelden dromen vol gevaar en heldenmoed, waar verdriet, haat en liefde ongeremd stromen; healers die de pijn verzachten door de smart…

..."Altijd die mythen met hun moord-moraal altijd die grieken met hun oorlogstaal ja Atlas, jij en ik, wij allemaal zijn met dat zaad behept, bebaard of kaal wij zijn europa's grootste hinderpaal al ben ik sterk als archie, man van staal verwacht van mij geen stoere mannentaal"... * Zoals je weet, mijn beste wereldAtlas zit…

- Ajax en Herakles - Van huis uit ben ik pur sang Ajacied sinds Cruijffie, Swart en Neeskens' heldendaden ik sloeg ze elk europacupjaar gade maar volbloed godenzonen waren 't niet dat kun je lezen in de Ilias tienduizend schepen en man tegen man dat schoot niet op, het duurde tien jaar lang hij was de tweede in de strijd om…

Verandering in het lichaam, verandering in het hoofd, het licht komt door de jaloezie heen, mijn gedachtes blijven niet langer gedoofd.…

En dan nog iets, voordat ik het vergeet jij bent een god, zo sterk als de titanen olympiër, maar Zeus de oppergod heeft jou gestraft, en nu draag jij je lot op nek en schouders en je ruggengraat bezwijk je haast onder 't gewicht der aarde Waarom in Zeus' naam koos je niet voor hem en had met die titanen mee gestreden? enfin, je bent…

Luister Atlas, ouwe makker ik moet je wat vertellen jij draagt dan wel voor straf die hele aardbol op je nek maar ik was ook de minste niet al in de wieg had ik geen weet van al m'n onvermoede krachten in mijn jonge jaren wurgde ik met speels gemak de grootste slangen ik was een echte robbedoes een schobbejak Maar toch hield ik, mijn…

de moerasruiter uit het paradijs is zingend op weg om de aarde te verlaten in de palm van zijn hand strijkt een vogel neer lichtschikkende zingende liedjes monologen die zich herhalen zwierig hertalen in ongrijpbare beelden hij droomt op weg naar de weg die nergens begint en nergens heenvoert hij droomt dat hij is niet is…

het imago van de dichter draagt een zwierige hoed lange overjas en eclatante shawl daar gaat de man die erkend wil worden in beschreven woorden van beeldende poëzie zichtbaar wordt tussen Noordzee en het IJ als hij opdoemt uit de verte met flamboyante hoed…