gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal bal
rssRSS




Categorieën:

actualiteit (2055)
adel (42)
afscheid (1465)
algemeen (1876)
bedankt (113)
biologie (51)
dieren (559)
discriminatie (92)
drank (198)
economie (65)
eenzaamheid (1324)
emoties (4157)
erotiek (590)
ex-liefde (536)
familie (243)
feest (171)
film (60)
filosofie (1913)
fotografie (102)
geboorte (164)
geld (57)
geweld (192)
haiku (2383)
heelal (220)
hobby (65)
humor (1115)
huwelijk (201)
idool (82)
individu (1003)
internet (75)
jaargetijden (1252)
kerstmis (378)
kinderen (669)
koningshuis (54)
kunst (500)
landschap (368)
lichaam (296)
liefde (7836)
lightverse (868)
limerick (312)
literatuur (717)
maatschappij (685)
mannen (121)
media (16)
milieu (126)
misdaad (114)
moederdag (43)
moraal (385)
muziek (443)
mystiek (462)
natuur (2434)
ollekebolleke (67)
oorlog (540)
ouders (289)
overig (1070)
overlijden (1023)
partner (183)
pesten (56)
planten (84)
politiek (270)
psychologie (2492)
rampen (125)
reizen (450)
religie (1068)
schilderkunst (216)
school (92)
sinterklaas (88)
sms (16)
snelsonnet (563)
songtekst (51)
spijt (141)
sport (267)
sterkte (77)
taal (695)
tijd (1194)
toneel (66)
vaderdag (19)
vakantie (217)
valentijn (79)
verdriet (986)
verhuizen (44)
verjaardag (160)
verkeer (82)
voedsel (121)
vriendschap (426)
vrijheid (708)
vrouwen (335)
welzijn (343)
wereld (427)
werk (134)
wetenschap (119)
woede (174)
woonoord (266)
ziekte (592)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 498):

Kreeftje

Een lintje houdt haar lichaam samen, straks,
denk ik, dwarrelt ze open, vergeeft me ;
en haar gelaat volstrekt zich langzamerhand,
ik beteken, ik beken haar met lange warme
vingers die ik ontdaan over mijn handen trek.

Voorzeker bestaat niets wat niet is en zij is alle vermoeden,
ook van louter pijn, want alles ontgaat me, het gaat
met haar naar nergens ; ik denk ergens is lijden
zo onvolkomen als tijd die ontbreekt zoals nu, en dan.

Ik ben een kreeft, fluisterde ze, een dubbele zin ;
ik knikte, ik begreep geen snars van wat ik voelde,
ik verbeet me in een woord, gesmoord in eigen namen
en ik noemde haar mijn diertje.

Ik ben er nog, zei ze. Ze had nog twee maand te gaan,
een handjevol dagen gekooid. Een eeuwigheid loog ze,
haar angst smalle lippen, haar wil een dom handje
op weg uit haar schoot naar niets in mijn hand.
De geringste zaken die ik bood, plomp lood
en uiterste schaamte, maar ik ging niet dood...

Je bent lief, zei ik. Je hebt nog het hele leven.
Nog heel even, zei ze, heel even.
En toen beet ik haar oortjes tot leven
en dat was het enige, het enige wat ik hield.

schrijver

Schrijver: Oliver, 26-08-2002


Geplaatst in de categorie: ziekte

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 1180 keer bekeken

4/5 sterren met 26 stemmen.





Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:khaslan
Datum:17-09-2002
Emailadres:khaslanathotmail.com
Bericht:ik lees hem over en over en over..
hij blijft werkelijk prachtig..




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring