gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal bal
rssRSS




Categorieën:

actualiteit (2068)
adel (44)
afscheid (1486)
algemeen (1892)
bedankt (116)
biologie (53)
dieren (570)
discriminatie (94)
drank (200)
economie (66)
eenzaamheid (1334)
emoties (4189)
erotiek (595)
ex-liefde (539)
familie (245)
feest (175)
film (62)
filosofie (1922)
fotografie (105)
geboorte (172)
geld (57)
geweld (194)
haiku (2391)
heelal (222)
hobby (65)
humor (1128)
huwelijk (208)
idool (84)
individu (1014)
internet (75)
jaargetijden (1269)
kerstmis (382)
kinderen (677)
koningshuis (55)
kunst (505)
landschap (374)
lichaam (298)
liefde (7887)
lightverse (871)
limerick (313)
literatuur (726)
maatschappij (695)
mannen (123)
media (18)
milieu (128)
misdaad (116)
moederdag (44)
moraal (390)
muziek (451)
mystiek (475)
natuur (2467)
ollekebolleke (68)
oorlog (550)
ouders (290)
overig (1136)
overlijden (1035)
partner (183)
pesten (56)
planten (85)
politiek (279)
psychologie (2499)
rampen (126)
reizen (464)
religie (1070)
schilderkunst (217)
school (97)
sinterklaas (88)
sms (16)
snelsonnet (563)
songtekst (52)
spijt (145)
sport (269)
sterkte (77)
taal (702)
tijd (1216)
toneel (67)
vaderdag (19)
vakantie (220)
valentijn (82)
verdriet (996)
verhuizen (44)
verjaardag (162)
verkeer (85)
voedsel (122)
vriendschap (429)
vrijheid (715)
vrouwen (339)
welzijn (351)
wereld (433)
werk (136)
wetenschap (122)
woede (176)
woonoord (272)
ziekte (602)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects




tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 4484):

Afgebrand

Je onbeschofte eerlijkheid
verliest de laatste schaamte.
Wat je nu overgeeft is vals,
antiperistaltiek van de grond.

Jij, jij pruilt als vette gans
je protserige veren op
en je doopt de hemel
een onuitputtelijke inktpot.

Al dertig jaren sterf ik
de dood van duizend mannen
in jouw gulzig vliegen,
je poten veilig om me heen.

Vastklampend pomp je vacuüm,
mijn vlees weekt zich in je los
De onvolkoren halmen
toornen bitter in de zon.

Piramides van bloemen,
pluimende fakkeltoortsen,
brandende geuren gonzen
mijn eindeloze nederlaag.

Bloedzuigers werpen tongen,
wespen steken zich krom.
Zo wijzen alle wegen
als assporen naar jou.

schrijver

Schrijver: Anton van Amerongen, 10-05-2004

infoatdepriman.nl



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: woede

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 964 keer bekeken

2/5 sterren met 2 stemmen.





Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring