biografie: Czeslaw Milosz
Rudolf Czeslaw Milosz [Seteiniai (Litouwen) 1911 - Krakau 2004]
Hij debuteerde in 1930. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte hij voor diverse ondergrondse kranten in Warschau. In 1945 vertrok hij naar Frankrijk.
In 1960 verhuisde hij naar de V.S., waar hij professor Slavische Talen en Literatuur werd aan de Universiteit van Californië.
Czeslaw Milosz heeft vijftien dichtbundels, een grote verzameling essays en twee romans op zijn naam staan.
In 1980 ontving hij de Nobelprijs voor de literatuur.
Inzendingen van deze schrijver
6 resultaten.Tafel (2)
gedicht
4.3 met 7 stemmen 
7.356 In deze auberge aan de wankele
pracht van de zee
beweeg ik me als in een aquarium,
bewust van mijn vergaan,
temidden van ons, zo sterfelijk dat
we nauwelijks leven.
Hoewel we ook rouwen, verheugt
mij deze gemeenschap
van blikken, gebaren, aanrakingen,
van nu en eeuwen her.
Ik dacht dat ik de stilzetting van de
tijd zou afsmeken,
maar ik…
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 46 Bij zonsondergang steunend op een stok
kan ik lijken op een tuinman
die een grote boom gekweekt heeft.…
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1 Amerika. Wat een grootsheid! Wat een armoede! Wat een menselijkheid! Wat een onmenselijkheid! Wat zijn de mensen aardig voor elkaar! Wat zijn ze eenzaam! Wat een trouw aan het ideaal! Wat een hypocrisie! Wat een triomf van het geweten! Wat een dubbelheid! Amerika kan - maar hoeft niet - zijn tegenstellingen aan immigranten onthullen die het gemaakt…
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1 Wonen in een zin, sterk uitgehamerd in metaal. Vanwaar dat verlangen? Niet om iemand te bekoren. Niet om mijn naam onder het nageslacht te vereeuwigen. Het is de onbenoemde behoefte aan orde, ritme, vorm, welke drie woorden we tegen de chaos en het niets inzetten.…
DROOMALBUM
netgedicht
4.8 met 4 stemmen 1.495 En nu zal de sneeuw altijd blijven
niet verlost en niemand ooit verteld.
Tegen de avond bevriest daar hun spoor
in een uur, een staat, provincie.
En nu zal dat gezicht altijd blijven,
eeuwen door regendruppels gegeseld,
eentje rolt van een wimper naar de mond
op een leeg plein, in een ongenoemde stad.…
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1 Nee niet omdat het te ver was
heb je me die dag of nacht niet opgezocht.
Van jaar tot jaar rijpt in ons tot het ons omvat
zoals ik - als jij - dit begreep: de onverschilligheid.…
