nog niet samen vredig naast elkaar in de weide van de tijd de loopse tijd is nog niet uitgedrift het schuine vlak is nog niet afgegleden wat niet kan of wat niet mag is nog lang niet uitgelaaid…

Het is vandaag de dag dat ik vrolijk zeggen mag dat ik voor ‘t eerst in een bedje lag want vijftien mei was de dag dat ik ‘t eerste levenslicht zag Bij mijn moeder en mijn vader en mijn meest gehate zus kreeg ik mijn naam die sindsdien, al mijn hele leven hoog in ‘t vaandel staat Daar begon ik met leven zonder huilen of schreeuwen…

We strelen de ruwe bast van de twee langs het pad hier en daar een tak gehavend door stormen, een pees gescheurd de darm verkort, de tenen stijver en krommer in de grond een leven opgeslagen in hun lichaam, elke vezel weet het en houdt het vast Een paar passen verderop stort een grijper hopen aarde in de bermkuilen waar hun naasten…

De wereld is van anderen voor jou de anderen. Voor hen ben jij de ander niet. Ze gaan, liefs snel, aan jou voorbij. Zij zien in jou een spook een angstbeeld en een vijand. De vijand van het leven zoals ze het zich eigenden. De ruimte die je inneemt Is al gauw teveel wanneer geen plek de jouwe is.…

Zij zonken weg in hun diepste ik het besef kwam bij de papierfabriek waar zij onder walmende rook struinden zinnen vol vragen verzonnen een cruiseschip afzakken zagen naar de Blauwe Kamer ‘und weiter’ afwaarts Waar deze tijd al wel niet voor staat - wat weet Kubrick over de landing? met Star Trek groot gebracht luisterden zij op I-pads…

Een stem klinkt door de straat, de echo van vertrouwde voetstappen. En ik, in de nacht van stilte, verdwaal in jouw stem, in jouw verbeelding. Want mijn droom reist met je mee, en jij met mijn dromen. Nu sta ik op, doe het licht aan om te schrijven: oh, een stem klinkt door de straat. **…

Wat voedt je fantasie liet je weten dat je echter werd toen je op het zandpad liep niet de watermolen fluitende vogels of groene sculpturen we raken nooit iets kwijt laten alleen iets los ontmantelen als komodovaranen hangend boven watervallen we worden echter door onszelf we worden veilig echter geven verlies een stem voorbij gaat…

De dag openbaarde haar geheimen; Ze vielen niet in goede aarde Wel een dorre grond in sappen zuigen Het wordt avond Rimpels verweren het gelaat De angst van zinsneden Omgangsvormen in klokken luiden Zwak weerklinkende woorden 't Onweer staat klaar Hagelstenen vallen Vernielen levensmoed Onrust kiest het hazenpad 't Evenwicht strooit…

Ooit was ik hier nog niet, nog nergens, ongekend en door geen mens genoemd, maar Gij hadt mij al in uw hand geschreven, Gij kreegt mij lief en wekte mij tot leven. Nu mag ik zoeken, zingen, dromen, zijn, nu wilt Gij mij in ‘t lot van mensen weven. En wat ooit wordt of groeit en bloeit, wat eeuwen duurt of maar heel even: met U, met…

De dauw doemt op Langs het paardenpad Het was geen flop noch top Oneindig in het zwarte pad Vebeter de zon maakt het schijnbaar Duidelijkheid Een goed gebaar Uit goedheid Nooit meer gaat nooit meer op Het was niet top Noch flop Maar gewoon koppies op Naar buiten in de regen Niet dood meer even leven Als een evenement Als voetstappen…

De zee woont in mijn adem al sinds mijn eerste dag ik groeide op met haar golven haar stormen en haar zachte lach waar de horizon de hemel raakt daar voel ik mij het meest thuis en zolang de wind mij dragen wil blijft de zee mijn huis want in het ritme van het water vind ik telkens weer mijn rust alsof de zee mij stil omarmt met elke golf…

Naar de retrospectieve te Parijs Van Gauguin geweest op terugreis Stond ik te liften in mijn legerjas Met zijn catalogus in een plastic tas Halverwege december en bevroren Raakten vingers neus en oren Maar onverschrokken zette ik door En bij de oprit naar de auto-route du Nord Door een Citroën DS al gauw opgepikt Die tot Brussel was…

. de kerk was dood geen ziel te bekennen ook niet in de gewelven het godslampje is gedoofd of uitgegaan uit zich zelve . de neus ruikt enkel een muffe sfeer zo een die al lang voorbij het heden is niet meer levend, ademend, laat staan nog kan luisteren naar die ene mens wel naar de zwarte druipkaars uit een laatste mis . ja, het blijft…

Ik heb de afgelopen dagen heel slecht geslapen door stress in mijn hoofd kom ik bijna niet uit woorden mede door hartkloppingen is mijn lichaam volledig uitgeput Het begon een jaar geleden met een afschuwelijke nachtmerrie over een gifgroene duivel die mijn hoofd uitperst als een rijpe citroen en het sap daarna opdrinkt met een valse…

Tussen borders in groen en gouden glans, waar hortensia's wiegen in een voorjaarsdans, daar ligt een tuin in volle pracht, die al het wintergrijs vergeten doet Langs paden zwart als fluweelzacht tapijt, waar elke plant zijn eigen verhaal schrijft, klimt het groen omhoog, omlaag, opzij, een symfonie van bladeren, wild en vrij. Het gazon ligt…

Het licht verandert, geritsel van de bomen -- onweer in de lucht.…

Ten hemel gevaren Twee geliefden Kersverse grootouders Een meisje van vijftien Een depressieve jongen Jezus ooit Een kankerpatiënt Een prematuur kindje Een dierenliefhebber Een soldaat Een schrijver en dichter Jezus ooit Een leermeester Een mens van goede wil Een dierbare Een moordenaar Een honderdjarige Jezus ooit Een…

Smelt het zand in je handen geef de eilanden overvloed verlang naar vuur eer het struikgewas walmt vulkanen in slaap vallen onder de gordel ‘t ijzigste die maan missende raket of een gemaakte sweater voor de leegte van de eilanden de ander zijn ledematen verbranden in de zichtlijn van zo’n verreizende bron…

Waar verre ruige horizonnen zich uitstrekken in gebarentaal van stille luwte en intieme rust ben ik de naamloze uren verloren door al mijn mentale tekortkomingen in bezinning die er zuurstof vindt.…

Ik ben een eenzame beuk, In een woud dat nooit zwijgt. Omringd door stammen die fluisteren, Groen van hoop, goud van tijd. Mijn wortels raken anderen, Zoekend naar warmte in de grond, Maar als het stormt, Stop ik met praten, En houd ik mijn mond. Ik ben een kale beuk, Die haar bladeren, Vol warme tinten, Heeft losgelaten. Kleuren die…