Naar het onpeilbare
Verglijd ik van de hoogste toppen
naar de laagste strangen
hier rolt mijn steen
zoek ik de oudste Aa
langs steile wanden
door duizend kolkende jaren
reist hier mijn steen
Rhenus groet mij,
raakt aan mijn tranen
mijn kant, mijn wal
zwerf ik
naar het onpeilbare
waar echo’s uit oude tijden
doorklinken in kwartsiet
rust hier mijn steen
... —Een dankgedicht— ...
Schrijver: Van Xanten, 11 juli 2026Geplaatst in de categorie: landschap
rijnstrangen 3.0 met 3 stemmen 
33
33
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
naar de ik in deze
is het een god of godin
in het diepst van zijn/haar onpeilbare gedachten?
ik - doch wie ben ik,
een bescheiden Indo -
kan echter niet langer wachten -;)
in die grond wil ik verdrinken
die steen ligt in mijn hart
dank voor dit keitje