Het eeuwige leven

Verstopt in de hoek
als schaduw tussen troep
een glimp die niemand ziet
door maan omgeven
als ongenode gast
vertiert hij tussen kieren
als koning van beschimpte kruimels
een harde werker op veel manieren

Zijn wereld is goor
vocht, stront en schimmels
hierin trekt zijn lichaam spoor
terwijl hij likt over smakelijke spiegels
luistert zijn intuïtie naar trilling op de grond
de hak van een schoen
afkeer voor zijn wezen
als vloek die niet wordt geprezen

Een gouden kroon van onzichtbaarheid
draagt hij, met nertsmantel van geduld
overlevend vuur en ijstijd
voortplanting gaat door na sterven
dagen ritueel en klein
zoekend, schuilend, wachtend
fluisterend door voelsprieten
over de kunst van ongezien zijn

De triomf van overleven
in stilte van donkerheid, ‘s nachts
als lichten doven en geesten regeren
vrij van bittere afkeren
houdt hij de wacht
en als zonnestralen door de ramen steken
schuift schaduw, kriebel, glimp
kruipende terug naar het broeinest

Net als de rest
slapend, wachtend, altijd wachtend
want de wereld verandert
mensen komen en gaan
maar hij…
hij blijft eeuwig bestaan

kakkerlak

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.2 met 6 stemmen 106