De warme stem van een winterkoning
Klein bolletje dons
zingt vanuit de kale tak
koning van de kou
De wereld is een vlijmscherp
canvas van wit en grijs, waar elk geluid als
glas tegen mijn slapen tikt. Ik zoek de stilte in de diepe
plooien van de vorst, terwijl de koude lucht mijn zintuigen zachtjes sust.
Dan breekt er iets open tussen
de naakte takken, een trilling die niet vraagt
om ruimte, maar haar neemt. Geen schreeuw, maar een
zilveren draad van klank die de bevroren lagen om mijn hart doet barsten.
Het is het lied van een vogel,
die niet wijkt voor wind, die nuance hoort in
de doodse stilte van het veld. Zijn stem draagt de warmte van
verborgen nesten, een herinnering dat zachtheid ook een vorm van kracht is.
Ik adem op het ritme van
onzichtbare vleugels en laat langzaam de
overprikkelde dag achter mij. In de echo van de winter-
koning vind ik rust; het is goed om klein te zijn, zolang ik naar binnen zink.
Zie ook: https://catherineboone.blogspot.com
Schrijver: CB, 3 februari 2026
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: dieren
winterkoning
196
Er is 1 reactie op deze inzending:
De wereld is een vlijmscherp canvas
van vijftig tinten grijs,
waarop elke wijsheid als glas
op jouw slapen breekt.
Jij zoekt stilte
in diepe plooien van rijp,
terwijl
koude lucht jouw zintuigen afknijpt.
Dan breekt er iets open
tussen kale takken,
een trilling die geen ruimte vraagt
doch inneemt.
Geen schreeuw,
een zilveren draad van geluid
dat op bevroren lagen
van jouw hart stuit.
Het is het lied van de kleine,
die niet zwicht voor de wind,
die nuances hoort
in het levendige lawaai van een kind.
Zijn stem draagt de warmte
van verborgen nesten in zich,
een herinnering aan zachtheid
als vorm van onmacht.
Je ademt op het ritme
van onzichtbare vleugels
en laat langzaam de overvragende dag
achter je.
In de echo van een winterkoninkje
vind je eindelijk rust;
het is goed om klein te blijven,
zolang jij maar naar binnen zinkt.