Foto
Het is alsof de seizoenen het kader niet raken
de herfst mag vallen en de winter mag komen
maar jouw blik bewaart een eeuwige jeugd
wat voorbij is gegaan hangt bevroren in ruimte
ingelijst aan de muur onder een ijzeren dak
van breekbare herinneringen aan grote verlangens
jouw gezicht is in stilte in een verleden gebleven
buiten trekt de wereld haar haastige sporen
tikt de klok de minuten onverschillig voorbij
maar hier binnen houdt de tijd zijn adem in
een zonnestraal vangt heel even het glas
verlicht de glimlach die daar altijd blijft hangen
alsof je heel zachtjes praat tegen mijn leegte.
13 september 2026
Geplaatst in de categorie: fotografie
fotografie 3.8 met 5 stemmen 
1.059
1.059
Er is 1 reactie op deze inzending:
Wat een teder en tegelijk weemoedig gedicht. Je beschrijft zo mooi hoe een foto meer kan zijn dan een beeld: een plek waar de tijd even stil lijkt te staan, terwijl het leven buiten gewoon verdergaat. Vooral de laatste zin raakt me. Die zachte glimlach die blijft bestaan, alsof er ondanks de afwezigheid toch nog even contact is. Er zit zoveel liefde, gemis en stilte in deze woorden. Alsof herinneringen niet alleen bewaren wat voorbij is, maar ook iets van die persoon dichtbij houden. Heel verstild en ontroerend geschreven.
Catherine alias CB