Het kleine spel

Het spel begint waar de regels ophouden,
een plotselinge ren door het gras dat kraakt van licht,
voeten die de aarde kietelen tot ze lacht.

Takken worden zwaarden, dozen paleizen,
een handvol modder is een heel heelal
dat ronddraait op de palm,
nog niet wetend van zwaartekracht of verlies.

Stemmen botsen als bellen in de wind,
hoog, schril, onuitwisbaar,
terwijl de schaduwen dansen,
langer worden, maar nooit winnen.

In dat uur is tijd een touw dat ze zelf spannen,
nu eens strak, dan weer slap,
tot het knapt in een gil van plezier
en opnieuw begint, eindeloos herboren.

Kijk: een kind werpt de bal omhoog
alsof hij de middag zelf wil vangen,
en even hangt alles stil —
de hemel, het stof, de adem —
in dat ene, gouden ogenblik
waarin het spel de wereld
nog niet heeft verlaten.

kind

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 24