Waar het water zwijgt

langs het stille riet
een rimpeling trekt voorbij
ochtend zonder woord


Het vroege licht strijkt over de rimpelingen,
een zachte bries die de oeverranden kust,
de ochtend draagt heel even een geheim
dat enkel door het stille riet wordt verstaan.

Een grijze reiger staat bewegingsloos te wachten,
als een standbeeld van geduld in de nevel,
terwijl een enkele dauwdruppel aan een halm
de warmte van de eerste zonnestralen vangt.

Hier hoeft de ziel even helemaal niets te dragen,
gevoelens mogen rusten als een boot in de luwte,
de ruis van de wereld lost langzaam op
in de oneindige ruimte tussen het groen.

Wat achterblijft is een diepe, klare spiegeling,
een fijne draad van verbinding met de aarde,
die zachtjes onder de huid van de dag blijft bewegen
wanneer de rust alweer een herinnering is geworden.

Biografie van deze schrijver

natuur rust water

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.2 met 9 stemmen 149