De Aanvaarding…

Het lot is nu eenmaal wat het is. Als er een enorme steen op je pad ligt, kun je die duwen, optillen, wegtrekken. Vaak kan alles veranderd worden, zelfs de kleur van je ogen. Je kunt dreigen en stampvoeten, hoewel het verstandiger is om na te denken, verantwoordelijkheid te nemen, maar buig nooit als een bloem in de wind. Want de toekomst is niet bezegeld door een hogere macht noch een onzichtbare kracht. Je maakt je vast zorgen; alle angst voor verandering is zinloos, anders dan huilen in de regen. Dus wacht niet af: Leef!

Ik sta hier, mijn krakende botten geleund tegen een marmeren pilaar op een eeuwenoud plein aan de rand van de boulevard, ten dode vermoeid maar niet opgegeven na een dagen- en nachtenlange gevaarlijke passage door onstuimige woelige baren, zwaar en kortademig onbedaarlijk mijn krachten niet sparend, met enkel de schikgodinnen voor ogen met mij in hun greep, die mij naar het eind deden varen, om hedenochtend wederom de kreten als decreten te zien van een zekere J wiens naam niet zij geheiligd, want hij barst van de platitudes en andere clichés...