inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten over verdriet

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.214):

Het verlaten land

Jij ging slapen
en liet deze wereld los
mijn ogen had ik dichtgedaan
de laatste dag voorbijgegaan

De maan spreidde haar vleugels
helderwit als mantel van licht
varende over de rivier van dromen, zo groot
stapten wij in zilvervloot

De sterren waren onze gids
zij wezen weg naar sprookjesland
waar wonderen geboren worden, zo klein
en dromen waarheid zijn

We gleden door een tuin
waar duizend bloesems bloeiden
de diepste geur kwam uit een bloem
in hemelsblauw met bladeren van kristal en dauw

In dit verlaten land pakte je mijn hand
en leidde me door poorten van parelmoer
de tijd liet flinterdunne draden glijden
geweven met resten van vervlogen tijden

Mijn neus snoof de geur van mos
mijn oren hoorden geruis van waterstromen
bomen fluisterden onverstaanbare zorgen
hun wortels strekkend naar morgen

Toen de dageraad haar roze vingers spreidde
en de nacht haar mantel voorzichtig terugtrok
tijdens de laatste seconde dat je me zag
kuste ik liefdevol gedag

Fluisterzacht ging jij daarna heen
en ik bleef achter, alleen…

Schrijver: Judith van Zoomeren, 16 februari 2026


Geplaatst in de categorie: verdriet

3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 61

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Judith van Zoomeren, 2 dagen geleden
Bedankt voor het compliment. Het was de bedoeling om eens te proberen om fantasy stijl te schrijven. Normaal ben ik minder mooischrijverig, maar ik ga het zeker vaker doen. Gek genoeg is het bij mij zo dat een gedicht ontstaat, terwijl ik haastig zinnen opschrijf. Soms weet ik zelf niet eens waar het vandaan komt. Ik schrijf wel al lang hoor, dus komt niet uit de lucht vallen. Ik redigeer veel…. Aanleiding van dit gedicht is mijn zus, die vorig jaar plotseling overleden is. mvg Judith
Lorenzo M., 3 dagen geleden
een pijnlijk, persoonlijk verhaal
in zeer duidelijke taal

reageer Geef je reactie op deze inzending: