voeg je netgedicht toe

Netgedichten over verdriet

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.237):

Alsof

Alsof ik buiten ben.
Jij kijkt naar de bomen, en ik naar jou,
je hand rust onzichtbaar op mijn hoofd.
Zag jij op de takken ook de vogels dutten?

Ik wil je opnieuw wakker maken
voor muziek van diep verdriet
voor onze tranen.

Nooit meer verzeilen in je levensdrang
jou nooit meer uit het oog verliezen
een bed violen op je graf
jouw oneindige koelte

Je hand onzichtbaar op mijn hoofd
het droeve aanhoudende koeren van duiven
Ik wil je opnieuw wakker maken.

Ik knijp mijn ogen dicht alsof we buiten zijn.

Schrijver: J.Bakx, 1 oktober 2026


Geplaatst in de categorie: verdriet

3.0 met 10 stemmen aantal keer bekeken 158

Er is 1 reactie op deze inzending:

Peter Toll, 2 dagen geleden
Om stil van te worden.


*

de duiven
koeren
de laatste weken
weemoediger
dan voorheen

*

reageer Geef je reactie op deze inzending: