‘s nachts is alles erger
hoe jij op een eilandje leek
ineens uit het water leek op te rijzen
losgezongen van waar je was
dat ik niet heb opgeschreven
hoe je doodging stap voor stap
op die gitzwarte dag
dat ik in die laatste nacht naast je zat
hoe jij de adem van mijn leven weggesleurd werd
ik luisterde naar elke ademteug
het bewijs dat ik nog steeds jou mijn geliefde had
een streep licht vond de kier van de deur
in deze zwarte nacht
hoe ik lang geleden je hoorde zeggen
in een café in een dorp dat je voor de liefde bent
dat je tijdens het slapen mijn hand vasthouden zou
ik hoorde je hortende ademhaling
hoe bang ik was
voor de allesomvattende stilte
dat ik alleen was te moe was
iemand nodig had om mijn lichaam wakker te maken
dat ik je sterven in mijn ziel kerfde stap voor stap
dat ik het zag gebeuren
hoe de wentelende hemel
jouw verstilde hart doorsneed
Geplaatst in de categorie: verdriet
verlies
196
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
Na herhaaldelijk herlezen realiseerde ik me, dat daarin de meeuw w.s. voor de adem staat.
Dat je in dit gedicht de ander/de zo geliefde de adem van je leven noemt vind ik een erg mooi beeld.
Overigens vind ik het hele gedicht hartverscheurend en van ‘n grote schoonheid.