Netgedichten over verdriet

Jouw Grote Woorden — droegen de Substantie Ik was de Schaduw slechts — die eromheen gleed Nu sterf ik in de Vaas — op het Dressoir Waar de Verwaarlozing — haar Kille Werk deed Het Wegen van het Lidwoord — valt te zwaar Nu de Armoede — de Zielen heeft besmet Wij staan gerantsoeneerd — strak in de Rij Voor bitter Zout — dat nimmer Redt…

Jullie weten niet waarom kennen niet eens het verschil tussen de regen en mijn tranen Jullie hebben geen idee van de zee, die voor jullie is wat voor mij de aarde is En wat voor mij de hemel is hoeven jullie niet te begrijpen Ook aan mij ontglipt het net als jullie aan mijn hand en mijn gevoelens aan mijn wil ontglippen Ach, wat…

Alsof ik buiten ben. Jij kijkt naar de bomen, en ik naar jou, je hand rust onzichtbaar op mijn hoofd. Zag jij op de takken ook de vogels dutten? Ik wil je opnieuw wakker maken voor muziek van diep verdriet voor onze tranen. Nooit meer verzeilen in je levensdrang jou nooit meer uit het oog verliezen een bed violen op je graf jouw oneindige…

met een misthoorn de verstilling omver blazen te laat om je in te graven in deze zwarte tijden klinkt ontwaken zachter dan wakker blazen in een verlaten woonoord waarschuwing noch bescherming wis mij uit dit droeve landschap ik ben niet het ware verhaal…

Wat de zonnebloemen van van Gogh betreft, mij ontbreekt het aan het zuidelijke licht voor jou de warme zon en iemand die een vioolconcert in blauw en geel voor jou speelt, aan drie tinten geel in een vaas een zakdoek en jouw zonnebloemen die ik in het zand leggen kan voor jou.…

Het vergeten weigert te stoppen. Opnieuw moet ik verliezen wat ik wist, klaarlicht en bij vol bewustzijn. Wat rest is de verspilde liefde. Jij, mijn gids door de schaduw— het grenst aan een wonder dat ik nog hoor hoe jouw nagelaten licht nog zingt in het domein waarin je verdween. De muren van de oude wereld harden uit, worden weer van…

De man ligt in zijn graf, hij is dood gevonden in de eentonigheid van sterven. Zijn mond rust in zijn hartgebied, heeft niets meer te zeggen over de wereldvrede. Waar jonge meisjes musiceren met violen, een piano en een harp en liederen zingen over de dood. En hoe zij haar fijngevoeligheid cultiveert met haar vriend – een machine.…

In haar hart schrijft ze gedichten Om ze aldaar te begraven. Zijn stem spookt in verre dromen Zoals wegstervende muziek. Zij legt rozen bij zijn hoofd Het lichaam onder tranen geborgen. De melancholie behoeden In welke taal dan ook.…

elke keer nu voor altijd dat je niet naast me ligt sterf ik een beetje onze vleugels in donkerte verwijderd onbeschreven onvoltooid requiem elke keer nu voor altijd dat je nooit meer naast mij ligt…

mijn ziel maakt antivries waarom wil zij overleven als een plant in poolgebied ik schik bloemenkransen op je graf terwijl ik wacht op een ver bericht van jou misschien ben je alleen maar even verdwaald zwerf je een beetje zou het kunnen dat je aan een ketting van veren uit de hemel zakt mijn hoofd met zachte handen vastpakt…

onder mijn broek verschuilt een goed bewaard geheim Onder de sterrenhemel schrijf ik met geweld Komma’s op mijn benen Komma's, omdat de wil voor een nieuwe zin nog bestaat Een goed bewaard geheim ik schrijf een confessie op papier in de hoop dat iemand het vind toch mijn grootste angst is de zorg van de mensen om mij heen Jarenlang…

als alle taal verdrinkt als elk lied verwaait als handen zich radeloos vastklampen kan het hart openbarsten kan het leed woordeloos zijn weg vinden…

in het zwarte water van verdriet verdringt zich de taal van as boven de bomen verwaait het ijle lied van rouw handen klemmen zich vast aan de rand van de stalen brug woorden willen weg het hart kraakt het kraakt van gemis…

hoe jij op een eilandje leek ineens uit het water leek op te rijzen losgezongen van waar je was dat ik niet heb opgeschreven hoe je doodging stap voor stap op die gitzwarte dag dat ik in die laatste nacht naast je zat hoe jij de adem van mijn leven weggesleurd werd ik luisterde naar elke ademteug het bewijs dat ik nog steeds jou mijn…

een onbevattelijk gemis neemt een vlucht in de overblijfselen van hoge pilaren verloren herinneringen vinden in oude tempels een verwoest en verlaten huis vanuit mijn lichaam dat ook het jouwe was schrijf ik in de palm van mijn hand jouw naam…

Mijn vreugde is gestolen Door een dikke dief met lang zwart haar dat in zijn ogen prikt Ik zag hem gaan maar kon hem niet tegenhouden Hij was te dik om vast te pakken Zo kogelrond Mijn vreugde ben ik kwijt dat is een hard gelag Ik weet niet hoe ik verder moet Mijn twinkeling zat daar ook in midden in mijn vreugde Ik weet…

Toen de narcissen net weer bloeiden wilde hij zich draaien nog eenmaal zich draaien naar het licht Met dodelijke blik en haastige armen wierp de nacht een verstikkend net om hem heen. Doof nu maar het tedere lentelicht gelast de sterrenregens af laat puinwolken de aarde in het donker begraven. Zij floreerden in de schaduw toen zij…

gruzelementen weten dat de som niet meer is niet meer dan verbrijzeling in duizend deeltjes de regen mompelt iets onverstaanbaars…

Dat jij er niet meer bent is vloeibaar, het deint zeeziek in mij Als ik afleiding zoek lukt me dat soms, soms wordt het erger Als ik een stoere dam bouw van voorbeelden hoeveel erger het kan zijn, had kunnen zijn dan klotst het gewoon over mijn zegeningen heen om aandacht te krijgen Ik wil er niet over blijven praten maar er is…

er zijn van die momenten dan splijt een oud gevoel zich van mijn nieuwe lente als oude zuigende wortels schraal, zo gevoelloos koel een onbegrepen negatief verbeeld in grijs en zwartwit hoe de ziel werd verscheurd nimmer zal die herinnering alsnog in zorgende liefde worden ontwikkeld laat staan in een zomers bouquet worden gekleurd…

Ik wil niet mooi schrijven over het ongemak van zijn leven en het succes van zijn plannen om daar een eind aan te maken Het is verschrikkelijk Voor mij klopt het niet Voor mij had het anders gemoeten Samen, op de een of andere manier Ik herken hem soms in een voorbijganger die mij ontglipt Zelfs als ik meteen op hem af spring en een kus…

Je stem was dichtbij, maar klonk van ver — alsof ik al zonk terwijl jij nog sprak. Ik kon niet ademen, niet schreeuwen; mijn lichaam wist het al, lang vóór mijn woorden. Je ogen zeiden dingen die geen kind verdragen kan. Je handen vonden plaatsen die niet bestonden tot jij ze aanwees. Het voelde vreemd, alsof mijn huid mij losliet…

Hij zal haar niet verlegen benaderen niet in nabije toekomst of in dromen hij sluit het boek halverwege zonder verleden in het heden. Donkere nachten vallen in vertrouwen onder lichte zomersterren van voortijdige droeve stilte geen heimwee en geen verlangens uiteindelijk is er een toekomstige weg. Hij leeft nauwelijks een leven zonder haar…

Dat jij er niet meer bent is vloeibaar, het deint zeeziek in mij Als ik afleiding zoek lukt me dat soms, soms wordt het erger Als ik een stoere dam bouw van voorbeelden hoeveel erger het kan zijn, had kunnen zijn dan klotst het gewoon over mijn zegeningen heen om aandacht te krijgen Ik wil er niet over blijven praten maar er is…

Het ooglicht zo donker. De dood kleurt zwart. De smaak is te bitter om nog van te genieten. De zon schijnt donker in mijn geloken ogen. Mijn tong proeft niet d'zoete smaak van toen. Herinneringen verlichten, Brandend in mijn hart. Vervagen dag na dag, In de mist van het heden&.…

De woonkamer spic & span, niemand lacht Tot een monumentaal ding opgemaakt Iets dat paspopperig kant nog wal raakt Somber in zijn grafkist binnengebracht Tijdens de avondwake tranen grienend Om de verloren vriend denk ik verslagen Snikkend aan onze verdane dagen En aan de dood op zijn wenken bedient Waarna gewikkeld in boomschorsdoeken…

na het vonnis de hechtenis wezenlijk in arrest beslaglegging op lijf en leden in beweging gevangen na de twee minuten rust van John Cage de transformatie naar een aanhoudende stilte in het blauwe licht…

in gestolde uren trekken zij zich terug -het gaat vanzelf- onder een stolp de wereld valt stil angst hoopt zich op zij horen niet willen niet weten van planeten waar levensvormen zich gedragen alsof altijd alles maar doorgaat zij onder de stolp kennen het einde het is niet van dromen gemaakt…

Het sneeuwt In mijn Aderen Witte Vlokjes Sneeuw Vallen Door mijn Aderen Zie hoe De hemel Bloedt…

Het slenteren doorheen vale novemberdagen, gebukt onder grijze wolken met vroege avonden, wordt de zomerpoort gesloten weergevonden nergens kon ik naar je naam vragen. Iets is me ontnomen en verarmt mijn wezen in dit leven: mijn goede vriend verworden tot herinnering, die weemoed wekt van thuisloze verstekeling, mij hopen doet dat u alle…