inferno
Inferno in Crans-Montana
Achter de hoek van bar Le Constellation ligt
een rondpunt dat sinds woensdag
is uitgegroeid tot een immense bloemenzee.
Het is bar koud, maar aan het rondpunt
Is het de hele dag een komen en gaan.
De gezichten van de mensen
kijken allen er even verslagen als de
rouwende.
Een jongeman stond even troosteloos
bij de anderen.
Hij had zichzelf kunnen redden
maar zijn vriendin bleef achter.
Was verkoold en het duurde lang
vooraleer hij zekerheid had
dat het Lien was.
Een vader kijkt even radeloos als de
vader die nog wacht op nieuws.
Hij kijkt even verloren als de moeder
die dat nieuws wel al kreeg.
Hun verhalen zijn anders,
en ook al is dit de plaats
waar ze niet willen zijn, komen ze toch.
Dat hadden ze niet afgesproken,
maar ze doen het omdat iets hen
naar hier zuigt.
Ze moeten hier zijn.
Claire Vanfleteren ©
... die brand heeft me diep getroffen, zo wil ik dat inferno herdenken ...
Schrijver: Claire Vanfleteren5 januari 2026
Geplaatst in de categorie: verdriet

Er is 1 reactie op deze inzending:
Hier Bart van de zaterdag-keramiek.
Sterk dat je jouw gevoelens op papier zet en dit deelt met anderen.
Goed te weten dat er nog mensen zijn die om elkaar geven op deze stilaan troosteloos wordende wereld.
Jammer dat dit enkel echt naar de oppervlakte komt bij dergelijke tragische gebeurtenis.
beste groet,
Bart