Het huis is stiller zonder jouw storm. Hoe moeilijk het soms ook was, ik mis je. Ik mis je stem aan de telefoon, het alledaagse dat verdwenen is. Ik mis het meisje dat je ooit was, maar ook — vreemd genoeg — haar: de vrouw die getekend werd door de drank. Zelfs die scherpe randen hoorden bij jou. De vraag blijft aan me trekken, als een…

Ik prevel naar verlangen De Heer is mijn licht en heil Wat valt er dan te vrezen De Heer is een toevlucht Zal dit leiden tot herstel En genezen Zal ik ooit daar kunnen zijn in het Huis van de Heer Vrede beleven alle dagen van mijn leven Geen aftakeling te beleven Omgang zonder lijden Mentale en lichamelijke kracht Oprijzen innerlijke rust…

De buren op de hoek gaan uit elkaar dat is op zich niet zo raar maar als je weet waarom dan lach je je helemaal krom het ging om van die zaken zoals iets niet afmaken het geijkte tandpastadopje of het indrukken van een knopje dat niet aan had moeten staan geen boodschappen gedaan te vaak beschonken of melk uit het pak gedronken en…

Hun paspoorten liggen open op de balie van de middag blauwe boekjes vol stempels, nummers, een waarheid in vakjes gedrukt maar ergens diep in de nacht reed angst mee over de grens Rabies verschoof van datum één dag maar — één ademtocht voorbij de wet van dierenartsen en regels die strak willen blijven staan later een sticker eroverheen…

MEREL 40 De vogel van haar jeugdigheid die is gevlogen die van 40 jaren lang maar die van haar gekkigheid die zal blijven en dat is maar goed ook voor een mens, een vrouw, een mevrouw, een verzorgster als een mama, een moeder; een collega, een dochter, een zus, een vriendin, een minnares met zoveel lieflijkheid goedheid vakbekwaamheid…

Ze zeggen dat zorg nabijheid is, maar niemand spreekt over de plekken waarin een mens langzaam verdwijnt onder formulieren, schema’s, goedbedoelde handen alsof afhankelijkheid een taal wordt die je ongemerkt gaat spreken eerst laat je iemand je jas dichtdoen later je dagen ordenen je herinneringen benoemen, je stilte uitleggen aan anderen…

Liefde is geluk In je hart, rouw is liefde Zonder dat geluk.…

De mens draagt kennis als een wond niet het vallen breekt hem, maar het besef dat hij valt terwijl hij kijkt hij weet dat is zijn eerste eenzaamheid dus bouwt hij kamers van geluid, lichamen, dagen, legt dekens over gedachten, drinkt tijd in kleine slokken noemt afleiding leven maar onder alles blijft het stille mechaniek draaien…

Zucht Wat is zucht voor mij? Meer dan mijn "verslaafde brein" die random maar wat zei Want die automatische piloot gedachtes komen en gaan Ze zijn onderdeel van mijn bestaan Ik ben en blijf namelijk voor altijd Belinda verslaafd Met rare gedachtes die mijn verslaafde brein soms opgraaft Maar zucht blijft heviger staan Het dringt…

Meiwind in het riet de spotvogel houdt even het zonlicht tegen In het eerste blauw van de ochtend gaat een trilling door de dichte struiken, een bijna onzichtbare beweging waarin mijn hart herkent dat iets wakker wordt vóór het licht zelf. Uit het bladerdak stijgt een toon op die niet vraagt om aandacht maar mij toch vindt, een dunne…

de weg ligt open onbepaald en zonder hekwerk wie beweert te weten wat achter de sluier rust metselt langzaam ramen dicht en noemt die stilte zekerheid maar juist het zoeken houdt de geest in beweging de vraag loopt voor ons uit als een lamp in mist geen waarheid gestold in steen geen antwoord dat voor altijd blijft passen alleen ruimte…

Voor het ontwaken van de straten een spoor van dauw tussen stenen en gras, mist als ongeopende herinnering onder mijn schoenen het breekbare bewijs van het bestaan takjes, zand een verloren veer alsof de aarde zelf aarzeling in lagen achterliet steeds verder het zwijgen in om vóór alle anderen de verborgen betekenis aan te kunnen…

Ik had Psalm 150 van César Frank nog in het hoofd met vurige tong meegezongen als bariton van de WesterCantorij in de Westerkerk, Amsterdam op 1e Pinksterdag 24 mei 2026, 10.30 waar het Pinksterweer de tropen had aangeraakt, zoveel ZONdag Frank werd wel wat overstemd na afloop met het lied 'Op een mooie Pinksterdag' op 't hoofd-orgel met trompet…

Nonchalant wiegen de boomtoppen voeren me gedachteloos mee…

Mijn geluk telt al vele jaren Het is al heel erg oud, Maar net als bij goud Waardevoller met de jaren. Ik ben er heel zuinig op, Bewaar het op ’n veilige plek Waar alleen ik het kan vinden, Die plek, dat is mijn hart. Geluk voelt als fluweel zo zacht, Voel je in heel je lijf, Geluk geeft je reuzen kracht, Geluk gaat nooit verloren…

Als we straks de herfst uit onze aderen snijden, de winter verdrijven uit het menselijk bloed. Als er een onafgebroken lente gloort, een felle, kille stroom die weigert te vertragen. Dan zal de aarde buigen door haar hoeven, het gewicht dragen van wie niet meer gaat, er geen schaduw meer is voor de jeugd, omdat de oude bomen blijven staan…

Tussen stille duin blijft het laatste licht hangen wind zonder haast In de Westhoek, waar duinen zich in trage golven openen, voel ik hoe het prille licht mijn huid aftast, alsof het wil begrijpen wat in mij stil wordt wanneer het landschap niets van mij verlangt. Tussen helmgras dat deinend beweegt in een wind die luistert, ontstaat…

Onder bloeiende bomen blijft het lege bankje warm van wie verdween…

In een kluwen van kleurrijke mensen uitgerust in veelzijdige kledingstukken zittend in een volledig natuurlijke omgeving verpakken de mensen hun ziel en zaligheid zich richtend op het zijn van het mijn van hun zovelen in 'n zinderende stilte luisterend naar 'n zwoele, mooie, zwijmelende zingende en spelende vrouw! DE MAN; 'T PLAATJE…

22.40 uur- de tuin zwijgt langzaam stil, vogels slapen onder doeken van verschil alsof de nacht hen zachtjes heeft vergeven, en verdwijnen slechts andere vorm van leven, het groen klimt hoger dan mijn eigen tijd stengels weten niets van haast of spijt bladeren fluisteren zonder naam of reden, dat alles wat groeit al antwoord draagt…