Onder het trage draaien van sterren ligt iets dat niet wijkt dat geen begin kent en geen einde vraagt een stilte die denkt zonder woorden die ziet zonder ogen en wacht tot het verstand zich buigt Daar, waar het blijvende ademt proeft het denken zijn grens en opent zich als een oude deur naar licht Maar beneden, in het ritselen van…

Zondags komt zij altijd thuis maar vindt zichzelf niet in het huis de deur staat open licht en leeg alsof iets haar ooit bewoog, maar zweeg de eieren- ze heeft ze weer vergeten,ze hebben zich los van haar gegeten ze rollen zacht de wereld uit vergeten zelfs hun eigen huid geel dwaalt rond zonder gezicht zoekt naar zon…

Veel opgesloten gedachten in een kleine kamer, na zovele jaren wachten slaat dementia met 'n hamer. Alle bewaarde gedachten weg naar onbekende verre oorden. Herinneringen vervluchtigd, Opgespaard voor niets.…

te licht om te vallen te leeg om te staan geen spoor dat haar hield geen plek om te gaan woorden verwaaiden nog vóór ze ontstonden haar naam lag verloren in ongekende gronden ze liep door het leven als langs een rand zonder gewicht zonder tegenstand geen begin dat bleef geen einde dat sloot alleen een bewegen dat nergens in…

Je gedichten waren fijnzinnig en ontroerend Nu zijn ze met stilte omkleed Dit zijn de laatste woorden Die ik hang aan een denkbeeldige lijn Van mij naar jou En als je dit dan leest Bij zonsondergang of morgendauw Koester dan wat er tussen ons is geweest.…

Haar houding ietwat vreemd Alsof zij ergens onder gebukt ging Hoe ongewoon dan ook Bij nader beschouwen Konden de boomrijke bossen De oorzaak zeker niet zijn Zij lieten niets van zich horen, hielden zich stil De vogels daarentegen Floten alsof het een lieve lust was Zeker met betrekking tot het tijdstip Was dat zeker verbazingwekkend Diep…

ik sta nog steeds op de rand maar mijn voeten kennen de grond de lucht vraagt niets meer ik adem haar gewoon in in mijn zak geen stenen meer maar zaden de schaduw fluistert nog maar zachter nu alsof ze weet dat ik haar niet volg want achter het gordijn van niet weten zoek ik geen einde ik keer mij om naar het geluid van adem…

Nog voor het loslaten is er al een scheur, een nauwelijks zichtbare verschuiving waarin haar bestaan zachter wordt dan het leven dat haar omringt, alsof zij zichzelf een fractie te laat voelt, alsof aanwezigheid niet samenvalt met haar lichaam daar,in dat eerste nauwelijks merkbare moment, ontstaat iets wat geen naam krijgt…

Ze liggen samen in het blauw dat naar groen verflauwt haar borsten groot en rond bekeken door een blije geit voor het venster schemeren rozen rood en lelies wit in vazen hij fluistert woorden tot de vrouw - zijn lippen en zijn ogen bewegen rond een kus het groen verflauwt terug naar blauw…

In ogenschouw nemende Wat gezien dient te worden Verscheen de geest Die ons steeds en altijd Aan het lijntje trachtte te houden Lange rijen woordkunstenaars Spraken en schreven over Dromen, verdriet en liefde De indruk wekkende Alles wel en vooral beter te weten Hen gadeslaande Verscheen een smalende glimlach Op gezichten die realiteitszin…

in de stilte van vele nachten waar gedachten langzaam rijpen als vruchten in het donker onzichtbaar, maar zwaar van belofte woorden dwalen, keren terug schuren langs herinnering en twijfel tot alleen het nodige overblijft een kern, helder en stil wat kort gezegd wordt droeg ooit de last van tijd van zoeken zonder stem van vragen zonder…

Wolken drijven weg langs de stille hemelrand wind zonder gewicht Wolken glijden voorbij als zachte gedachten, licht in hun beweging, open in hun stilte. Ik voel hoe mijn binnenwereld meeschuift, zonder iets te moeten vasthouden. Soms hangen ze laag, bijna tastbaar, een zachte herinnering aan kwetsbaarheid. Ik lees hun fijngevoelige, pure…

Onze liefde Zegt niets Over Bezit of logica Maar alles over Doen en laten Humor En Een ongebreidelde lach Onze liefde Is met niets Te vergelijken Onze liefde Dat zijn wij…

Onder een koperen Zon waait een zachte wind aan de waterkant zingt het riet zijn beste lied…

Het knisperend vuur Verhaalt wat bleef ongehoord, Zonder de flakkering te duiden, Waarvan de maan fluistert in de stilte Van het duister in de nacht, Dat ’t narratief blijft rondzingen Over die vurige liefde en diepe smart, In die onvergetelijke nacht.…

Ik schreif vleitig en eigenweis geinige reimelarei in mein vreie teid en ik kreig daarvoor beiweilen een preis, tot speit van wie het beneidt : een dwergkonein, een steilvol tapeit, een fles Reinwein, een dozein veigen, een streikeizer, een trip naar Berlein ... Ziezo ! in deze paasperiode kan ik hier heel makkelijk mijn EI kwijt !…

Ik voel dat mijn einde weer in zicht is als ik bijna weer van iemand houd Want liefde is slechts tijdelijk En die tijd vind ik niet meer vertrouwd Want als ik hier dan stil en rozig zit en ik merk ik verlang plots naar haar Dan gaat mijn linker hoofd redeneren het wil niet weer in scheur vergaan “Doemdenken”, pleit dan de rechterkant…

twee stemmen staan tegenover elkaar als deuren die tegelijk willen openen maar klemmen in hetzelfde kozijn woorden vallen niet ze botsen stuiteren terug naar de mond waar ze opnieuw worden geslepen de één spreekt de ander wacht niet in stilte maar in een binnenstorm van tegenspraak een hoofd schudt al vóór het einde een antwoord groeit…

Demonen die uit het niets opduiken, de adem benemen. Een bedroefd hart, gevuld met tranen die geen uitweg vinden en kwetsbaarheid claimen. Beelden uit een ver verleden die elk sprankeltje geluk verslinden. Grote stoorzender, vertrouwen, nog moeilijk te vinden. Liefhebben... een groot verlangen. Een kwelgeest houdt me gevangen. Onmogelijk…

lang geleden veel afgezien kort geleden snel gestorven geleden is wat was pijn en herinnering…