Woorden, scherp als glas, Verlangend naar rust. Een storm die plotseling zwijgt, Aan een zachte kust. Scherpe scherven, aangespoeld, Door een uitademende zee. Nu slapend onder zand, Wiebelend met de stroming mee. Vluchtig is hun scherpte. Zonder groot bestaan, Maar met klank en ritme, Die bij elke verandering aanslaan.…

Geschiedenis heelt geen wonden Geen achtergrond Zonder zonde Geen kleur herkennen We blijven maar rennen Geen oorlogsles heeft zin Het nieuws is als hellraiser De pin In het gezicht van een blauwe bol Gaan we het redden Of draaien we dol?…

Mijn stappen, Vertraagd, In een wereld, Die versnelt. Mijn hand, Rustend op een leuning, Die nergens, Heen leidt. Mijn lichaam, Gevangen in stilte, Terwijl de wereld, Verder schuift. Mijn scherm, Vol levens, Die sneller gaan, Dan ik kan bijbenen. Hun stappen, Lijken groter, Met dromen, Die meteen Uitkomen. En ik, Te…

Handen vastgeroest in vertraagde tijd, alsof pezen draden werden van stof en krijt vingers vol stilte vol sleutels zonder slot in de polsen hing een klok achterstevoren waar seconden als vonken door het zwijgen verloren en ergens een stoel van waterlicht- waar een jas van rook langzaam openligt de handen bewogen niet…

Ouder Worden De tijd glijdt zachtjes langs onze zij, met elke dag een beetje wijzer en vrij. Rimpels vormen verhalen op ons gezicht, een levensreis, een prachtig gedicht. Elke dag een nieuwe kans, een nieuw begin, met elke stap groeit de wijsheid van binnenin. Grijze haren als een zilveren kroon, ervaringen die als een schat in ons woont…

Er bleef een stoel aan tafel leeg, een jas nog aan de kapstok hangen. De avond wist wat ik verzweeg: het oude huis vol stille drangen. Jouw naam ligt nog in elke kamer, als stof dat niemand weg meer veegt. Ik leef wel verder, dag na dag maar, in een droom die rond mij zweeft.…

De wekker dwingt de voeten in het spoor. Honderdduizend schouders ritsen synchroon open. Blikken fixeren de nekwervels van gisteravond. Blauwe schermen lichten de tunnel bij. Een traag estafettemodel van grijze jassen. Niemand remt voor het uitzicht aan de flanken. De horizon krimpt tot een strakke jas. Voetstappen vallen samen in een doffe…

De accu leeg, de emmer vol Ik wil rust, doe mij een lol Chaos slaat mij op mijn smoel Ik vecht terug, maar tref geen doel Overweldigd ga ik neer Tel tot tien of liever meer Breng mij desnoods naar mijn graf Dan ben ik van alles af Het duurt even voor het zakt En mijn systeem zich weer herpakt Ik veeg mijzelf bij elkaar Zeg aan mijzelf…

geen hemel die zich openscheurt geen stem die nog een naam verklaart slechts lucht waarin het zwijgen geurt, de populier buigt zonder wind alsof een wereld langzaam zinkt, in iets wat ouder is dan val geen opstijgen naar helder licht maar dieper in het stille dal, de echo van het heelal, meeuwen trekken witte tekens…

Ik voel het diep vanbinnen, de jaren die beginnen. Mijn haren stilaan grijs, de tijd vraagt soms zijn prijs. De dagen gaan zo snel voorbij, maar ergens ... leeft het kind nog steeds in mij!…

Het ochtendgloren piept al tevoorschijn na ’n donkre nacht vol met geluid. In ’t bed de warmte en veiligheid, die ’t kind 's nachts nodig heeft en vindt. De dansende vlammen op ’t gordijn door de lantaarns achter bomen, die rustig wuiven in de nachtelijke wind, gaven lichte huiveringen bij het kind. Maar nu de zon haar licht laat schijnen…

Aan de Costa del Sol Sloeg mijn hart op hol Aan de Spaanse kust Vond ik mijn rust In alle plaatsen aan de Costa del Sol ben ik geweest Er was luxe vliegtuig reizen en elke dag feest Het was een vakantie om nooit te vergeten En ze zullen nooit meer vergeten Hoe je heette…

Een volk uit de mist komt over zee en landt op het groene eiland. Aan de westkust, rots en strand — zwaard van licht in de hand in hun land van overvloed. De koning neemt het land en spreekt de steen in zijn zilverhand. *** In het land van overvloed stenen heuvels in het groen, trekt de mist op naar zee. Naar het westen drijft…

Door Gedichten.nl Leid ik een heel nieuw leven Het knappe Vind ikzelf Ik ben zo gewoon gebleven Slechts een vrij bescheiden harem Slechts 1 jacht met gouden plee Ik schrijf mijn zeer verfijnde verzen Sinds vorig jaar in Saint-Tropez.…

Overprikkeld Er is geluid Constant geluid Altijd aanwezig Nooit stil Geen rust Ik wil rust Ik wil stilte Geen geluid Waar is het stil? Niet in mij Waar kan ik de rust vinden? Niet bij mij De dood Zal dat mijn enigste plek zijn van stilte? Mag ik dan eindelijk rusten Ik wacht af Verlangend naar stilte en rust…

De Reizende Dichters Ja ik weet het het is lang geleden Dat ik op Goeree overflakkee had opgetreden Voor publiek Van Ooltgensplaat tot aan D,n Diek De Reizende Dichters Ik heb er toen van genoten Maar het leven gaat door Dus is het hoofdstuk nu afgesloten…

De stad raast in beton en grijze ruis, maar hier, achter mijn ribben, trekt iemand een sluisdeur open. Het begint als een trilling, een koel zilveren lint door de droogte. Ik hoef niet te sturen. Ik hoef alleen te drijven op deze vloeibare jubel die weet waar de zee begint.…

Betalen zullen ze die 21.000 Nederlanders Staatsburgers terugbetalen zullen ze die 170 miljoen studieschuld die studenten, die 'onbereikbaren'!, niet 'rijkbaren'? ze, de, onze Belastingdienst heeft ervaring met o.a. de zorgtoeslagen, terug betalen zullen ze die ouders van die kinderen, anders!! Nederland ,neen, is niet het beloofde land…

Geen strijd van goed of kwaad maar lagen waarin stilte staat een schaduwvorm een lege huid een naam die langzaam dooft van binnenuit geen wolven in het innerlijk veld geen tanden door verhalen geveld slechts gestalten zonder gezicht, bijna mensen in tegenlicht de donkere kreeg de meeste tijd gevoed door zwijgen, angst…

Zelfs het lege veld vol beweging die niet stopt- gras dat teveel weet…