Niemand die er is Niemand die ik mis Niemand Niemand in de nacht Niemand die op me wacht Niemand Niemand die heen wil gaan Niemand kan dat verstaan Niemand Niemand die mij nog kent Ook ik weet niet meer wie ik ben Niemand…

In de diepte van de achtergelaten dag schreeuwt de nacht door mij heen- het ontluikende licht spiegelde kenbaar het ontbrekende zicht op een dwarsliggend buitenbeen.…

ik ben het meest mezelf wanneer niemand kijkt geen rol geen afstemming geen kleine correcties om het draaglijk te houden alleen is geen tekort het is afwezigheid van ruis in gezelschap schuift iets net naast zichzelf woorden buigen gedachten wachten maar alleen valt alles samen ik hoef niets uit te leggen niet te reageren niet…

In zijn volle agenda sprak mijn psychiater boekdelen- helaas was ik geen geheel bestond slechts uit 1 deel zijn zure gesprekjes zouden mij niet helen gebroken laat ik al zijn boeken vergelen.…

Woorden van liefde verspreid door de wind uitgestrooid over het land hopend dat iemand ze vindt Verlossende woorden zo lang op gewacht toen kwamen ze eindelijk zelfs eerder dan gedacht Woorden van begrip toch nog gekregen ernaar gehunkerd, zonder kon je er niet meer tegen Woorden van spijt zo warm als zonnestralen vallen in dorpen…

Wanneer ik op een windstille dag mijn stormparaplu om mij heen vouw- om regendruppels te vangen met mijn schepnetje vis ik zorgvuldig door alle mazen heen.…

Feyenoord voor altijd Dat wil ik met iedereen delen Dat gevoel wil ik kwijt Rood en wit zit in je bloed In voor- en tegenspoed Feyenoord voor altijd Voor mij staat bij de hemelpoort geschreven Feyenoord was je leven…

De liefde die ik voor jou voel, Al die jaren aaneen, We samen waren, Herbeleef ik meer en meer. Nu al weer zo lang alleen, Vervult mij dit steeds met vreugd. De liefde nog altijd even sterk, Als toen we nog als paar Ons leven deelden, Gaat door zo lang ik leef, Maar sinds jij ging van mij heen, Steeds gepaard met pijn.…

We lopen vaak vooruit met plannen in onze handen en horen de ander alleen half. We kijken niet wie hij is maar wie hij zou moeten worden om beter te passen in ons verhaal. Daar begint de wrijving niet luid maar als een zachte spanning die langzaam moe maakt. De kunst is niet duwen maar meebewegen niet winnen maar waarnemen. De…

Weg van bittere tijden: onder een glazen stolp en mild doorzeefd van zeeën zonlicht over deze middagmeubels, zitten jij en ik midden ons levenslang vredesbestand. Wij drinken thee, knabbelen koekjes. Keuvelen op gezegende leeftijd samen. Onze vriendschap en huwelijkse band, amen. Daarmee een schoner eind voegend aan duizend droeve liefdesverhalen…

soms rijmt er niets op iets ook al geen punt want in feite mag in de poëzie alles je wikt en weegt schrijft en schrapt tot er wat woorden willen harmoniëren en jij je als dichter gelukkig mag prijzen…

Ik moet u iets verklappen als de JordaanDichter Jan Jacob heb toch zelf heel veel steden gezien zeker ook in de buitenlanden Brussel, Barcelona, Parijs, New York, Washington, Los Angeles, Beijing (Peking), Ganzhou, Praag, Dresden Oslo, Stockholm, Berlijn, Warschau, Bern, Londen, Kopenhagen, Ouagadougou, Niger, Kano, Douala,   zelf geboren…

Dat gebaar-dat loslaten- was de eerste beweging naar vrijheid die ik nooit begrepen had totdat ik hier stond in mijn ruimte met 14.19 op de klok. Heel zacht bijna niet hoorbaar kwam het besef alsof muren zelf spraken Ik mocht neerleggen wat nooit van mij was. Met dit besef vielen alle kamers even stil. Niet opgelost niet…

Hier zit ik dan, Alleen, in de kilte. Waarom ben ik hier? Er komt een vlaag van stilte. Het bedekt mijn ledematen. Van onder tot bovenaan. Het vergt vele antwoorden. Ik laat een traan. Van verdriet, meer niet. Het is iets wat niemand ziet. Niet van de buitenkant, niet vanbinnen. Ze zien alleen een meisje, Een meisje dat graag wil winnen…

Als je leven overleven is Je de dagen soms met moeite slijt Ik hoef niet rijk te zijn Mijn leven is mijn vrijheid Ik ben al tevreden met een woning TV een bed en een bank En verder met een volle koelkast Eten en drinken en brood op de plank Als je leven overleven is Ik kom ben en leef als een jongen van de straat Ik praat met een ander…

Bij Bruna CS Centraal wil ik liggen wat mij betreft als boek met een deukie 50% korting Het boek, mijn boek: JOUW OUDERS ZIJN DE MIJNE NIET; beste broers en zussen van mij: Jan Krediet Doch de rij om het gesigneerd te krijgen Is lang en in de centrale hal hoor ik het gemompel van "Ja, ja, hun ouders met name de, die oudste 4, dat waren…

Gisteren Gisteren had ik het druk. Zo voelde het- ik zocht het kind in mij en vond vooral werk. Ik klapte in mijn handjes- niks opgelost wel enthousiast. Legde zakdoekjes neer alsof ze anders zouden weglopen. Rangschikte eitjes, allemaal even belangrijk dat vonden zij ook. Mijn wangetjes deden roze zelfstandig balletschoentjes…

Ik wil er geen drama van maken maar het is een drama, zoals in de film: 'Dood In Venetië', maar nu in Davos zie Donald Trumpie nou eens zitten de teneer geslagen Dramaqueen bij zijn jochie Markie van de Nederlanden neen hij zal hem niet bij zijn pikkie pakken het Noorderlicht van Groenland verhindert dat Trump is verblind verliefd op zijn…

Ik voel de druk, die's zo te zwaar, dat gevoel voelt zeer naar. Ik wil de wereld wegtillen, lukt me niet, al zou ‘k dat willen. De einder kan ik niet bereiken, die blijft maar van mij wijken, hoe snel ik ook ga, ’t maakt niet uit, d'einder blijft in’t verschiet. Achter d’verre horizon ligt de schat, waar ‘k al lang m’n oog op had, die…

Waar ik drijf Zwemmen mensen Die daar dan sterven Terwijl ik in leven blijf…