Dag na dag Trein na trein Stap na stap Brein venijn Het landschap Raast voorbij Slenter ik Door straten Keer op keer Spoor naar spoor Elk station Gelaten Zoek ik weg Van wegen Naar woorden In steden Met stegen Zo smal dat De muren Bewolken Het uitschot Van de stad De panden Bevolken Hun stemmen Stil spreken…

Alles verscheur ik Ik wil er niet meer aan denken Het verleden doet pijn Het heeft zo moeten zijn Huilen moet en doe ik ervan Het laat me niet los Alles verscheur ik Het leed en ellende Verdriet en de tranen moeten slijten Ik doe en zeg het niet graag Maar andere zijn veel te verwijten Ooit zullen ze mijn verdriet vrijpleiten…

Vuilnis staat weer in een rij alsof het wacht en kijkt naar mij wat werd verworpen achteloos, ligt daar nog steeds verrassend broos een lepel buigt een sok alleen een brood dat hard werd, droog als steen zij liggen daar zonder verband vormen toch een vreemd bestand de deksel sluit maar nooit geheel er blijft altijd iets…

waar lijnen elkaar net niet raken en geen bodem vinden verdichten wou ik dit graag, waar spiegels mist vervormen zou ik graag, heldere blikken gooien op een kermisbal grijpen wat ik boven mijn vleugels zou verbergen buitendraads mijn pallet vertekend schilderen, maar dan wil ik graag wat kneedgum lenen…

In haar nacht valt de wereld stil en zacht, de tijd vertraagt verliest haar kracht is denken helder onverwacht niet zwaar niet door iets voortgebracht maar vrij, een stroom die rustig verder wacht zij ziet de kamer in gedempt licht een glas, een bord, een leeg gezicht van dingen die er gewoon nog zijn de tijd beweegt zich klein…

Ouders, zoon, dochter en een huisdier Och je moest eens weten Lachen reizen en samen eten Perfect, ons gezin van vier Zijn we dan echt zo gelukkig hier Mijn zus huilt, maar houdt zich stil Terwijl ik schreeuw Dat ik hier weg wil De hond zit bang in zijn mand Ik ben al rood door mama haar hand Perfect, dit gezin van vier Met al dat geroep…

Je voelt nog hetzelfde als dat meisje van net twintig. Mijn handen zijn mijn ogen, gericht op die eeuwige Venus. Onvoorstelbaar, onmogelijk waar. Mijn handen tasten in diep duister. Geen werkelijkheid van nu, wil zijn als het was nog zo echt als toen. Ik blijf je voelen altijd weer, een zee om in te verdwalen, zonder oever, zonder strand…

Een muis wordt wakker of was nooit echt weg ze rekt zich uit in een stoffige heg geen wekker,geen planning geen dag die begint alleen maar snorhaar dat stil iets verzint ze ontbijt met een kruimel half oud, half zacht een vondst in de hoeken van schaduw en nacht geen dieet, geen schema geen schuld na haar hap ze schiet door de keuken…

Vandaag deed ik mijn brievenbus niet meer open Geen vers stokbrood bij de bakker gaan kopen Geen boodschappenlijst Ga straks toch niet koken Op de eerste vergadering heb ik niets gezegd In de tweede meeting wederom niemand iets in de weg gelegd Zo ontsnappen aan de lunch Geen document op mijn desk Geen koffie met suiker Geen…

Stralende ogen zijn weggelopen Hebben zich verschanst Zijn ondergedoken Tot de zon hen wakker kust Het schralende schreeuwt Als prikkeldraad dat je shirt laat rafelen Als een onzichtbaar pad dat zijdelings naast je loopt Totdat schim weer schaduw wordt…

De mens is klei in eigen handen, een vorm nog zonder vaste rand, een stille kiem van wat kan worden in het half verlichte land. Ik heb geen vastgelegde lijnen, geen spoor dat mij de richting geeft, ik ben het zelf die, tastend, zoekend, mijn dagen vormt en verder leeft. Ik brak mijzelf aan oude zekerheden, viel soms uiteen tot losse grond…

Felle kou op de Olympus Laat de goden koud, Zeus flirt met Leta, Dát laat Hera niet koud. Apollo en Cassandra doen ’t weer, Daphne staat er geworteld bij, Agamemnon strijdt om Troje, Verliet zijn Poleponnesiche Mycene, Nabij Korinthe onder de rook Van door Apollo gestichte Delphi. Die ook erg vaak verkeerde Bij de noordse Hyperboreeërs…

Eenzaamheid Dat gevoel raak ik niet kwijt Heb van veel dingen in het leven spijt Eenzaamheid Maar het is gegaan zoals het gegaan is Soms ging het goed en soms ging het mis Eenzaamheid Elke dag is tegen mezelf een strijd Nooit meer alleen zijn Nooit meer die pijn Het ergste is Eenzaam zijn…

Ik ben bang, zeg ik tegen haar, en kijk naar de vele rimpels in het verouderde gelaat. De jaren hebben haar getekend. Haar spiegelbeeld... En toch Er verschijnt een zachte geruststellende glimlach. Het is ok, het ouder worden. Het brengt ook zoveel mooie andere dingen mee. Wat maakt dat jij daar zo rustig bij blijft? Zeg ik tegen…

Thuis is een landschap dat zich elke ochtend herschept, waar het licht langs de muren glijdt als een reiziger die even blijft hangen voor hij weer verder trekt. Ik loop door kamers alsof ze straten zijn van een stad die ik nog leer kennen, luister naar het zachte spreken van vloer en deur, alsof ze me verhalen vertellen die ik nog…

zij ontstond als een breuk in het zijn waar voelen verdween en vormen slechts schijn haar lichaam bleef hangen tussen blijven en gaan haar wezen gleed weg niet meer te verstaan zij droeg wat verscheen in het licht van de ander maar viel in zichzelf- daar was niets van een ander de twijfel trok traag als een zwijgend getij…

Mijn liefde heeft jou gevonden dichterbij dan wij dromen durfden en wat ik met overtuiging doe binnen een veelheid aan (on)mogelijkheden omdat ik van je houd wat jou de kracht weer geeft om nog meer van mij te houden. Ik vind jou ongelooflijk lief geef je kusjes en zelfs in gedachten streel ik je en blijf naar je kijken met een brede smile…

Het is de wind, die huishoudt in mijn hoofd, het is een janboel. Ik schreeuw hem toe, luistert niet, het lijkt verdorie wel anarchie. Ik bespeur woede in mijn hart, mijn mond zwijgt als het graf, mijn ogen schieten links, rechts, mijn oren potdicht en met recht. Dan klinkt de reddende stem ver weg, hoog boven de wolken. Mijn tong verlamd…

Vergeet je zorgen Die zijn er voor morgen Niet getreurd Kijk naar de toekomst Wat gebeurd is is gebeurd En daar doe je niets meer aan Dus laat het gaan Vergeet je zorgen Dan komt het wel weer goed Zolang je in jezelf geloven kan en moet…

Rode Rozen Iemand zij me Laat het verleden achter je Eerst dacht ik laat maar praten Toch kreeg ik snel in de gaten Ze hadden gelijk Soms komt wijsheid van anderen van pas Daarom rode rozen Ik heb bewust voor jou gekozen Het begin van een nieuwe start Nadat het leven me heeft getart…