Een roos ligt op straat haar schaduw houdt haar nog vast wat blijft is een spoor Op de grens van licht blijft stilte liggen, op de plek waar iets zachts ooit heeft gestaan, waar de lucht nog weet hoe nabijheid klinkt, en waar elke schaduw een herinnering draagt. Er is een beweging die niet meer gebeurt, maar wel blijft hangen als een…

één blik zegt meer dan duizenden woorden maar wat als mijn woorden niet durven spreken, en iedereen denkt dat het klopt. maar snachts met duizenden vragen zit, die geen antwoord krijgen. overdag voelt het licht. maar s'nachts word het zwaar. dan denk ik: kies ik voor haar om dat ik ze wil of omdat ik niet meer alleen wil zijn. mijn hart fluistert…

beste Vriend, jouw laatste mail betrof onmatigheid je sloot af met een - tot - morgen, die ochtend kwam helaas nooit als beschermelinge had ik onterecht een streepje voor en onze intense vriendschap was onvoorwaardelijk wat zich zeer zelden vertoont in deze verkilde maaKschappij er gaat geen dag voorbij en nog steeds vraag ik je om raadgevingen…

Respectvol praten of schrijven over je zeer persoonlijke geloofsovertuiging, taboe blijkbaar Eet meer gras, het bevordert de kuddegeest Discrimineerde opmerkingen, bewust zondig ik niet tegen andere religieuze meningen cultureel gelinkt Laat alles wat ademt in vrede bestaan; troef Zo blij en tevreden met deze kersverse dag vol zonneschijn Uitdagingen…

Het dekbed warm, Jouw rondingen zacht, Ik naar verlang. Het bed opgemaakt, Jij niet meer, Geen uitgelopen eyeliner, En lipstick op mijn lippen, Die smaakt naar framboos. Geen twinklend kaarslicht in je ogen. Radio kweelt nog melodietjes Uit d’oude doos, Ik wacht, moet blijven wachten Op d’apotheose, Van het slotakkoord.…

Gewoon omdat het nieuws is wellicht niet buitengewoon doch het is nieuws en het zal nieuws blijven zoals ook alle wereldgeweld steeds verpakt in een andere act daar bent u voor NOS, voor het nieuws niet voor de moraal of goede smaak daar betaal ik belasting voor begrepen NOS dus u zendt uit gewoon!…

miserabele dode zonder adem verdwaald in de hemel hoe vrolijk is ons hondje hoe zwaar ons gemoed onvindbaar voor het reddingsteam de verloren droom…

Wit zwart zwart wit ze voelt dat er ergens iets niet goed zit het is alles behalve fijn om onschuldigen daarvan het slachtoffer te laten zijn…

De zomer zomert, De herfst kondigt zich al aan, De winter komt gauw.…

Vrijheid verblijdt en losbandigheid verlaagd Pas op voor de valse herder die de schapen opjaagt Want de leugen is groter dan we denken van degene die met lieflijke woorden geen vrijheid maar gebondenheid schenken Liefde kent verschillende vormen in een maatschappij met waarden en normen Het is voldoende om je ogen te openen in…

Cogito ergo sum Zei de Franse wijsgeer Descartes, Die ooit in Nederland verbleef, En daarna in Denemarken. Als je eenmaal dood bent, Kan je niet denken dus besta je niet, Je lijk is overbodig. Als ’t zoekraakt, Zoals bij Descartes, dus geen strop. Toch worden lijken Vaak gekoesterd en goed bewaard, Hele piramides voor opgericht En kolossale…

Avondregen valt regenboog breekt door wolken stilte onder licht Lucht opent zich na de laatste druppels en ergens tussen avond en regen verschijnt een flinterdunne boog alsof een stille brug zich legt tussen wat was en wat nog komt. Onder dat licht wordt elke stap lichter alsof kleuren iets aanraken in ons dat lang heeft gewacht om weer…

Sigrid Kaag in Zomergasten de op één na laatste Nou met die gasten in Israël wordt het geen meer zomer, ook geen lente er was eens herfst maar nu blijft het winter Gaza blijft in de winter, in de kou…

wanneer mijn zicht enkel vanuit een brede horizon zou betrachten de onmetelijkheid te voelen, hoor ik nog de bergen in de schaduw van dit licht, schudden nog steeds orkanen vanuit de verte, belichten sterren dit gewicht zwijgen nog immer de verbindingen eens aangegaan, vervaagde bollen kwik zijn alleen te begrijpen zoals…

Heel bedachtzaam zei ze nee, Waartegen? Geen idee. Zit dat je dwars? Of kan Dat ze nee zei, Je helemaal niks schelen? Neen, dát interesseert me niet, Waartégen daarentegen, Ja, dát interesseert me wél. Dán zal je ’t moeten vragen, Anders blijf je zitten met die vraag, Je verdere ganse leven! Dat deed ik, maar ze zei niets, Nou is…

Wat maakt ze af van wat niet meer bestaat, als tijd zich stilletjes uit haar handen laat ze zoekt geen antwoord geen verzoenend woord, alleen wat nog in haar lichaam voortspookt en boort soms loopt de middag dwars door het verleden heen, een boom werpt schaduw op een plek waar nooit iets scheen de wereld houdt zich vreemd genoeg…

Dra doet ze weer de aderen stromen, intens en zo rein ook puur Knap verlichtend geesten, lichamen, zielen passievol warm; charisma Goudgeel rond spetterend passievol oplaaiend; schoonheid vetjes troef waarvoor dank Mondhoeken modus positieve betrachtingen; welkom kersverse broederlijkheid zo vredevol Etmaal boordevol vrijheid en blijheid; nooit…

En dit is het dan, de laatste bladzijden over jou. Hierna begint er een nieuw hoofdstuk zonder jou. Eentje waar jij ver in het verleden ligt, en eentje met meer licht. Meer vrijheid, meer blijheid. En daar pas jij niet meer tussen. En dit dit was het dan...…

Is vriendschap echt een illusie Want wanneer zijn er ze er ook echt Dat is pas een gevecht Als je ze echt nodig hebt Kun je ze op een hand tellen Dat kan ik voorspellen Ik heb er niet veel Maar dat maakt juist mijn geheel En blijf dus dichten Zodat ik me op mezelf kan richten…

Simpelweg zo opgelucht, speels, dartel; kortom gelukkig en opgedoken uit het niets Bellen en kouten en grappen en grollen, ten gepaste tijden de nodige ernst Dit voelt gewoon perfect mits de ontdekking grandioze noodzakelijke aanvulling schitterend, spetterend Mysterie ten voeten uit mits onverklaarbaar puur en zo oprecht Lieve Christine, ik…