vrede groeit niet in het staal van zwaarden niet in het dreunen van laarzen op koude grond zij woont stiller in het zachte wegen van woorden in het luisteren dat verder reikt dan het eigen gelijk waar handen niet grijpen maar openen waar grenzen vervagen in het licht van begrip daar ademt zij breekbaar en toch standvastig niet…

Jaren vliegen voorbij met de snelheid van een straaljager, waarin wijsheid de tand der tijd laat ontspannen en stralen Fases in het leven laten de spanning van de boog ontspannen; door de mildheid van onze verrekijker, en het verdwijnen van onze jeugdige verlangen naar acceptatie.…

Ik leef een schijnleventje In een schijnwereldje Maar kan het Ieder moment verliezen Dus moet ik kiezen Stoppen met mijn praatjes of Het vagevuur vatten…

het vraagt niets geen richting geen terugkeer geen vorm waarin iets moet passen wat omgeeft houdt zich afzijdig laat niets wordt opgeroepen niets vastgelegd en in dit uitblijven verschuift iets onmerkbaar- geen zoeken meer naar waar te zijn, maar het vallen in wat niet vraagt dragen zonder aanraken aanwezig zonder bewijs…

slangen dragen leren rugzakken een beetje scheef gevuld met onvermogen een slang doet alsof kruipen gekozen is het lastig evenwicht houdt zich stil alsof het blijven kan door gangen die zomaar ophouden doodlopend verschuift iets van moeten naar laten een omweg naar dezelfde scheefhangende rugzak die de slang weer…

Ik heb fietsbenen, dat maakt het wandelen moeilijk. Ik heb een hekel aan wandelen. Eén minuut of tien minuten, even erg. Soms wil men langer lopen. Mij niet gezien. Ik kom dan nauwelijks thuis. Mijn hele lichaam sputtert tegen. Sta nog liever uren in de regen.…

MAXIMA, dramaserie wat een vertoning wat een cast wat een vreselijk spel wat een waardeloze fantasie en Beatrix zo afschuwelijk Claus, zo dik was ie niet! en Willem-Alexander een gewone jongen en MAXIMA een gewoon meisje die werk en privé combineren nu een liefdesstel zijn Maxima alleen op Videoland niet op Netflix omdat MAXIMA…

Terwijl ik droom Voel ik jou Steeds in mij Elke nacht Meer en meer Tot jij mijn hart Geheel omvat Dan stopt het kloppen En zal ik niet meer wakker worden…

Er was geen moment alleen het verschuiven zo zacht dat het niet opviel niet voor de ogen van anderen niet voor de dag zij werd lichter niet als lucht maar als iets dat loslaat zonder te weten waarvan in de kamer bleef alles staan de stoel,het glas de tijd die doorging gewoon alleen zij gleed en ergens in het ritme dat…

onzichtbaar bestaat vóór het woord het is geen teken maar een breuk in het zekere het stelt niets en ondergraaft alles het vraagt niet maar opent, waarin zin en onzin elkaar niet tegenspreken maar samenvallen in het nog niet begrepene…

Mijn roodborstje is zoek hij had een mank pootje huppelde de kamer binnen daar gaf ik hem wat voer hij kon wel vliegen en op een voerbakje landen de hele winter kreeg hij eten kon hem vanuit de kamer zien er zijn wel veel koolmeesjes en een grote bonte specht maar geen roodborstje…

Een leven zonder dromen is stil als aarde in de winter, een tuin die wacht maar niets onthult, waar geen kleur het hart beroert. Geen fluistering van hoop in de wind, geen zachte belofte van morgen, alleen het lege pad van wat is, zonder het verlangen naar wat kan zijn. Maar waar een droom ontkiemt, daar breekt het licht voorzichtig door…

Mijn Vera met teveel aan bloed heeft enorme pijn Legt haar ziel bloot, dit vindt zij aangenaam Zich te kunnen uiten, vindt zij fijn Zij is echter geenszins aangenaam met het label ongeneeslijk ziek Ik Leef mijn leven zo goed en zo kwaad Als mogelijk is, zoals het gaat Het gaat niet goed en beslist zeker niet slecht Mijn God als…

De nacht sombert, de dag wacht verwonderd, het leven lacht je toe, is nog lang niet moe. Geluk betovert de dag. Het licht maakt jou gewag van alle schoonheid en pracht, die elke dag opnieuw jou bracht. Het geluk vindt jou steeds weer, verrast jou telkens weer met de liefde van het leven, waarmee geluk is verweven.…

Ik ben bloedgeel zeker niet blauw dat blauw is iets voor jou Want edelgeel ontspringt de koets springt op de fiets naar jou…

Het Witte Huis kleurt fel Oranje als Trump Maxima ziet kleurt ie zelf zelfs rood tot achter z'n oren ze blijft slapen, ze blijft slapen, die Argentijnse een Nederlands staatsbezoek alsof er niks aan de hand is maar de witte vlag blijft echter in de koffer als de avond invalt de zon ondergaat kleurt het Witte Huis Oranje Maxima grimast naar…

één zin het maakt niet uit en iets ouds laat los niet alleen zij maar alles wat aan haar vastzat neefjes nichtjes tantes ooms zonder afscheid een hele kant trok zich terug alsof zij er nooit was, zij blijft bij wat gebleven is maar niets blijft terug verlies is niet het gaan maar het verdwijnen terwijl je kijkt…

Ik omarm de ochtend de bekende stilte vogels fluiten nog niet vandaag maak ik ruimte het bewegen buiten sorteren binnen katers zijn verdwenen ik leef tussen stapeltjes lege uren, lege momenten tussen ontmoetingen door tik ik tevreden verder `t leven is niet al te slecht somberheid maakt plaats de zon die binnen straalt de buren…

leeg komen wij aan geen pad onder onze voeten alleen zachte grond met handen vol twijfel bouwen wij richting uit niets een naam voor ons gaan tussen licht en verlies geven wij zelf betekenis aan wat ons raakt geen stem uit de hemel die zegt waarom wij bestaan wij fluisteren zelf en in dat fluisteren groeit langzaam een reden om…

Door oude wonden getergd slaap ik nu slechts wat uren wat ik ook probeer `t lukt niet ze blijft me bestoken met vuur ieder uur van de dag en de nacht ik begin aardig radeloos te worden wat doe ik mezelf aan, geen idee meer normaal kan ik mijn gedachten sturen maar dit is een gevoel wat ik niet kwijt raak ik verlies mezelf in mijmeringen…