De draad loopt door

Jij voelt de pijn van het afscheid niet, mijn broer.
Voor jou gleed de laatste adem weg
zoals de soepele valling van zwaar fluweel.
De spanning is van de draden,
het houten frame heeft eindelijk rust.
Geen zwoegen meer, geen slijtage.
Alleen de stilte die perfect past.

Maar hier in de werkplaats
staan wij met de rauwe randen van het gemis.
De geur van leer en versgesneden schuim,
de patronen die jij nog hebt getekend;
alles ademt jouw zorg, jouw vaste hand.
De leegte die je achterliet is groot,
als een meubel dat tot op het hout is gestript.

Toch drupt de troost hier heel zachtjes binnen.
Kijk naar de werkbank, naar je zoons.
Zij dragen jouw liefde voor het vak nu in hun handen.
Hetzelfde oog voor detail,
dezelfde slag met de hamer,
dezelfde eerbied voor wat versleten was en weer mag bloeien.

Jij bent weliswaar uit de tijd gestapt,
maar de stoffering van jouw leven blijft intact.
Elke steek die zij nu zetten,
is een onzichtbare draad die jou met ons verbindt.
Je bent niet weg;
je bent verweven in alles wat zij maken.

verwevenheid, troost

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1