Op Facebook zie ik om de haverklap,
De tronies van zovele brave borsten,
Je ziet ze openlijk naar zetels dorsten,
Ze zijn met veel, de raadszaal is te krap.…

Hopsa, faldera. Van hobbelpaard tot lijkauto over de kasseien.
Het druilde toen grootmoeder werd begraven.
In september schrobt haar dochter het graf al komt er nooit
iemand langs. Mijn knieën zijn kapot, mijmert ze. Zo veel…

Er hangt een mysterieuze dikke mist
boven de graanvelden op het platteland
een gevoel van valse hekserij komt in mij op
nu ik uitgelaten over de rulle zandwegen galoppeer…

in de vroege ochtend
ligt jouw zin als dauw
op het gras van mijn woorden
ik buk en lees opnieuw…

I
Men mocht wel willen in donzen woorden
van hem te horen, nu hij pas
dood is en wat zijn leven was…