De dans ontspringen

De roze Champagne valt slecht
tijdens het onderonsje met de moraalbaron.
Maar het pluche is er zacht en ijdel
met de intieme fluistering van een dichter
in de besloten huiskamer van de stad.

Binnen glijden de uren geruisloos voorbij
achter de schijn van zwaar spiegelglas
waar de wereld zich schikt naar onze privileges
en de waarheid beleefd wordt weggedronken.

Maar daarbuiten is het nauwelijks voor te stellen
hoe de stervende natuur verstikt
hoe de nomaden overal zichtbaar worden
langs de rauwe open wandelpaden
en de eindeloze vluchtroutes.

Hun voeten dragen de blaren van elke grens
onder een hemel die weigert te sussen
terwijl de kou door schrale kleding snijdt
en de angst als een schaduw met ze meereist.

Het is een illusie te denken dat we ontkomen.
Er zijn geen wegen om de dans te ontspringen.
Het leven is vluchtiger dan voorheen
en zij kunnen nergens heen.

minderen klimaatveranderingen rampen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.9 met 15 stemmen 659