Onvoltooid

Je kijkt naar iets
dat buiten deze tekening ligt.
Daar waar het papier nog leeg is,
blijft je blik
een ogenblik rusten.

Een losse lok
valt langs je wang.
De rest is opgestoken,
zorgvuldig bijeengebracht,
alsof je straks de deur uit moet
maar nog niet weet waarheen.

Wie jou tekende,
heeft vaak haar hand
boven het papier gehouden.
Er was al zoveel om te bewaren,
en elke nieuwe lijn
kon iets veranderen
dat haar lief geworden was.

Zo hebben wij ook
bij iemand gezeten,
met woorden die we niet
durfden uit te spreken.
Het was eindelijk rustig.
Er stond thee.
Buiten werd het laat.

Hoe moeilijk is het dan
die stilte aan te raken,
te vragen:
ben je er nog,
en mag ik dichterbij?

Langs je hals
wordt het potlood zachter.
Je schouder gaat langzaam
in het papier verloren.
Ik blijf ernaar kijken,
naar die plek
waar je nog even zichtbaar bent.

Misschien raakt mij dat het meest:
dat iemand verder durfde,
zonder alles vast te leggen.

Een haarlok bleef los.
Je blik bleef elders.
En wie voor je staat,
mag even bij je blijven
zonder te weten
waar je aan denkt.

... Onvoltooid

Soms aarzel je om verder te gaan, omdat je lief is wat er al staat. Een lijn erbij, een woord te veel. - en iets kwetsbaars kan verdwijnen. Een portret en het verhaal daarbij van Femke van Bennekom inspireerden mij tot ‘Onvoltooid’ een gedicht over voorzichtig dichterbij komen en niet alles hoeven vastleggen. ...

Zie ook: http://www.deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
22 oktober 2026

infodoodkorte.nl

Biografie van deze schrijver

onvoltooid aarzeling twijfel

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 17