Netgedichten over eenzaamheid

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.597):

Zelfbehoud

De blauwe vlam likt langs de pan.
Het vlees slaat zwart uit.
Roet trekt in de kamer.
De stem stopt niet.

Hij drukt op de schakelaar in de gang.
Een vonk.
Een droge knal.
Metaal zonder verbaal.

Hij kijkt naar de kapotte knop
alsof licht een kwestie van geduld is.
Alsof systemen zichzelf herstellen
wanneer je lang genoeg wacht.

Op de trap ligt stof
in grijze vachten.
Het hecht zich aan zijn zolen
zonder verzet.

Boven ligt het laken
in een knoop tussen zijn benen.
Hij volgt de barsten in het plafond,
van lamp naar hoek,
alsof ze ergens uitkomen.

Achter het gordijn
gaat de wereld door.
Hier telt hij de seconden
tussen het druppen van de kraan
in de zinken bak.
Niets verdwijnt.
Alles verplaatst zich.

Hij draait zich naar de muur.
In zijn neus: verbrand vlees.
In zijn hoofd: muziek
die weet
hoe hij heet
zonder hem aan te spreken.