Netgedichten over eenzaamheid

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.608):

Niet genodigden….

Zij liepen stil gearmd over de kade
langs systematische lantaarnpalen
van de lange laan onder de lage maan
waarop de kletsnatte stoep licht weerkaatst
over iedere plek waar ze gaan

Zij liepen dicht naast elkaar
toen de paraplu de laatste druppels ving
vallende uit de hooggebogen seringen
die regen herbergde van de stortbui
die op straat en stoep neergestreken was

Zij stonden stil en zwegen
dichtbij de kade, kijkende over het water
waar pas aangestoken vreugdevuren tenten begluurden
daar stonden mensen onder driehoekig onderkomen
druk pratende over afgelopen waterstromen

Zij draaiden om en liepen stil terug naar huis
terwijl liederlijk geluid steeds doordringender weerklonk
blijkbaar er werd daar heel wat gedronken, gedanst en gezongen
‘t was vast erg gezellig daar
net als vorig jaar…