zelfs niet

Laat onze klokken blijvend, tactvol en synchroon lopen, KarelMaria!

Dank, Joseline voor je toelichtingen. Ik kan je meteen geruststellen, je hebt me niet gekwetst.
Wat ik zo mooi vind aan jouw reactie is dat jij ze geschreven hebt uit bezorgdheid dat jij mij zou kunnen gekwetst hebben terwijl ik mijn vorige reactie dan weer geschreven had uit bezorgdheid dat ik jou zou kunnen gekwetst hebben. Blijkbaar tikt onze klok tactvol in dezelfde takt!

PS Ik sluit me volledig aan bij je huldebetoon aan mijn buurvrouw, maar mijn huldebetoon geldt evenzeer voor jou want net als zij heb jij al zo veel voor mij gedaan!

Je buurvrouw, al ken ik haar niet, is een vrouw met een hart van goud die de medemens niet over het hoofd ziet! Hulde!

Dag KarelMaria, dank je wel voor je extra toelichting. Misschien is de abruptheid van de inhoud te heftig. Anderzijds raakt het me diep als juist de sensitieve medemens 'over het hoofd' wordt gezien. Ik hoop dat ik je niet gekwetst heb want dat zou ik bijzonder erg vinden.

Joseline, met mijn parafrasering van Leonard Nolens probeerde ik zijn, wat mij betreft, adembenemend mooi gedicht 'Vermoeidheid' enigszins op ons en op de wereld te betrekken. Daarbij had ik niet een afstand nemen van elkaar op het oog - en ik begrijp dat 'en moe van al het praten, van al het praten met elkaar' als dusdanig kan geïnterpreteerd worden (in dat geval kan het als 'une fausse queue' van mij beschouwd worden) - maar wel integendeel een verinniging ('verzwijgen wij ons, verzwijgen wij ons teder in elkaar').

PS Wat mijn polsen betreft, mijn buurvrouw - als zij er niet zou zijn! - heeft de bloedingen liefdevol en teder, zoals al eens eerder trouwens, tijdig kunnen stelpen!

Dank jullie wel, KarelMaria en R.E.N.S.

*

ongezien
ongehoord
maar de tederheid
blijft bestaan

*

recht op het doel af,
strak verwoord hoor