Netgedichten over eenzaamheid

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.600):

De natie

Ik zie ze marcheren,
heldhaftig van karton
en valse hoop.

Ze zweren dat het kort zal duren,
maar de leugen kleeft aan hun lippen
als stof van de weg.

Tienduizenden vertrekken
om een getal te worden
in een spel dat hen niet kent.

Strategie is de taal van de winnaar.
Het graf is de taal van de soldaat.
“Maak je geen zorgen,” zegt men,
terwijl nachtmerries zich vastbijten
in het geheugen.

Deze oorlog is niet van mij.
Ik herken de vlaggen niet,
begrijp de kreten niet,
en toch sta ik hier.
In de loopgraaf van een huis
dat mijn naam vergeten is.

Hier, in de modder,
begrijp ik.
ik ben de enige
die deze strijd voert.
Thuis bestaat.
Maar het is een kaart
die ik onderweg verloor.