Een maat rust bij de abdij

In het dal staat de abdij bijna verborgen.
Een oude melkkar tut voorbij de muren,
brengt stilte aan de deuren in plaats van melk.

Dieper dan het pad opent zich een ravijn.
Op de bodem openen zich bloedbloemen,
rood en wonderlijk zonder gevaar.

Ik zeg nee tegen de haast van het verkeer.
Eén maat rust, brood gebroken zonder woorden.
De dagen worden niet merkbaar korter,
en zwartigheid strijkt zich vanzelf glad.

rust

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 75