Thuis

Er slaapt een man in mij.
Soms noem ik hem zacht de mijne.
Hij vult mijn ribbenkast met rust,
neemt mijn adem even mee
en geeft haar later terug, warmer.
Ik loop de kamer uit,
niet boos, alleen even alleen,
terwijl zijn geur nog om me heen hangt
als een jas die ik zelf heb aangetrokken.
Mijn heupen werden ronder door de jaren,
een kind dat ik koester zonder het te baren.
Hij drinkt van mij met stille lippen.
De wond die hij sloeg,
heeft hij ook lief.
Van alle huizen
woon ik liefst in hem.
Jij uit het noorden,
met je glimlach als een zacht geheim,
je ogen helderder dan licht.
Je bewaart alles wat er tussen ons gebeurt,
zonder het op te schrijven.
Tot je op een dag valt
en ik je opvang,
zoals jij mij al die tijd al droeg.

huis

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 20