doe eens normaal joh

snedig maar geen koffiedik kijkend
herleef ik de goede dagen die
in uren zijn geperst

vanaf de moederschoot telde
ik de minuten, niet per uur maar
tot nu waar ik applaudisseer
daar mijn Aow en Pensioen
bijna voor het grijpen liggen

achteraf gezien heb ik hoge
ogen gescoord door me af te
bakenen tegen al het “ normale “
waar het syndroom van “ doe eens
normaal joh en lach niet overal om “
nimmer me te eigenen

neen, mijn eiland kent geen klimaat
het zijn de winters die zomeren, herfsten
die lenteren, seizoenen zijn voor
mij onbegrijpelijk tastbare herinneringen

en het leven zelf?…dat neem ik op de
koop toe, en de dood? een verlossing
of een andere manier om het Zijn
te ontdekken

en de inkt kleurt meer zwart
dan het geweten van de regenboog

ik ken de huid eronder

Schrijver: elze, 17 augustus 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

mijzelf

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.5 met 4 stemmen 33