ode aan het eten met mes en vork

Een Humoristisch Gedicht Over Eten met Mes en Vork

Er was eens een man genaamd Kees,
die at zijn soep met een vork en een lepel, steevast in de geest.
Hij had een tafel vol met lekkernij,
maar met zijn mes en vork was hij niet zo blij.
De Soep

Met zijn vork stak hij in de soep,
de soep lachte terug, als een ondeugende snoep.
Hij zei: “Waarom niet een lepel, mijn vriend?”
maar Kees hield vast aan traditie, zonder dat het hem hindert.
De Spaghetti

Spaghetti was als een wervelwind,
door zijn vork gedraaid als een kind.
“Slierten, oh slierten, waarom zo lang?”
“om jouw geduld te testen”, zong de keuken in zang.
De Erwtjes

Erwtjes ontsnapten van zijn bord,
vlogen in het rond, als een groene horde.
Met zijn vork probeerde hij ze te vangen,
maar de erwtjes bleven vrolijk door de keuken draven.
De Biefstuk

De biefstuk lag daar, sappig en groot,
maar zijn mes was bot, dat was de nood.
Hij zwoegde zwetend, in een strijd met vlees,
tot hij uiteindelijk toegeeft, en zijn vork even vergeet.
Het Dessert

Bij het dessert, een taart met slagroom zo fijn,
besloot hij te eten met zijn handen, dat leek hem het meest geoorloofd en rein.
Met chocoladevlekken op zijn neus en kin,
besloot hij dat mes en vork niet altijd het doel dienen.

De Conclusie

Kees keek naar zijn tafel, een slagveld van eten,
en dacht: “Misschien is etiquette iets wat ik moet weten.”
Maar met een knipoog en een knik, zei hij hardop,
“eten met mes en vork, dat doe ik morgen weer, hop!”

Met een glimlach en een buik vol plezier,
besloot Kees dat hij het morgen anders zou doen, keer op keer.
Want soms is het niet de manier waarop je eet,
maar het plezier in de maaltijd dat voorop staat, zoals Kees dat weet.

Claire Vanfleteren ©

... ik had al eentje geschreven over een simpele schaar en wilde even humoristisch overkomen met het schrijven van een gedicht over ons dagelijks gebruik van mes en vork! veel leesgenot aan iedereen ...

Schrijver: Claire Vanfleteren
29 april 2026