Alle inzendingen van Iniduo

hoe verder de verte leek hoe dichter bij mezelf ik was over de weidse velden liep een spiegelbeeld voordat ik dat kon inlijven -op mijn netvlies vastleggen bracht een naderende sluier mij verder van zienderogen…

dit geheel moet nog uiteenvallen in de som van alle delen het vruchtvlees is nog niet volmaakt gedragen tot voortgang tot hier geldt berichtgeving als vanouds onder voorbehoud door tijdgebrek komt het moment zich in grondlagen te onteigenen eerder dan ontwrichting in voorbestemde bloedlijnen uit lijfsbehoud van het eigen totale,…

deze plek is onbekend toch zegt iedereen ervan te weten alles rechtlijnig, geen doolhof van twijfel of milde fluister hier is geen waarheid te vinden daarvoor is de vindplaats te stellig het water nog te vloeibaar en bomen te schaars voor bos voorbij onaangeroerde weelde lonkt wederkeer in veilige haven het blijft bij woorden, vastgelegd…

de bezigheid van het voortbewegen trekt diepe sporen in de bedding van een volgzame kalender welke dag wordt het vandaag hebben alle dagen namen zodat we weten van hoe en wanneer wat als alle muren op elkaar lijken weten we dan nog waar we zijn zonder te hoeven vragen om over het tijdstip maar te zwijgen en alle vruchten die nog nadragen…

het is hier weids maar niet wijdvallend binnen grenzen kleurt deze achtergrond anders dan voorheen een toebehoren, onvervreemdbaar maar niet ondeelbaar kijk, daar loopt een wandelaar nog net binnen zichtruimte zolang gebroken adem binnen alle perken blijft is het hier goed toeven zelfs met gestrekt been, warempel…

dit is een klaarwakkere dag die gisteren nog niet geboren was de ochtend lijkt voorlopig op niets de avond moet nog neigen naar verdrinken in achterblijven verdorren door droogte wachten wellicht op wat tussenbeide komt of nooit wat daarna volgt is gerangschikt tot woorden neergedaald op papier gebeurtenissen beschreven als schermbloemige…

mogelijk waren we eerder al tegen ons weerzien aangelopen maar het geheugen gaat vaak aan de haal met beeltenissen enfin, we plukten onze dag en besloten al plukkend te vertrekken naar een samenkomst, mochten we alsnog ieder van ons verlaten om onderweg mee te voelen plaats te geven en lot te bestemmen…

daar is regen voor om te groeien en te bloeien door met een hoosbui weg te spoelen wat in de weg zat waarna lucht klaart zodra wolken weergaloos verwaaien (kijk maar omhoog en merk hoe leeg afwezigheid kan zijn) nu vogels vleugels hebben resteert ons ‘n vleugje verlangen dat op de achtergrond droogt met traanvocht bij verdunde…

is het kennen of weten de som of de proef gangbaar of draaglijk men zegt dat de geur het meest tastbare zintuig is en dat men op de tast moet zien om luister bij te zetten om met gelijke tred te lopen door dezelfde straat om in een opheldering te verblijven ter plekke…

vandaag is de dag besproken met afgewogen woorden in principe onontkoombaar en dagelijks wederkerend als onvergankelijke noodzaak -natuurgetrouw beschreven hoe de laatste weken eruit gaan zien weet niemand wel dat steen zich niet laat roosteren in de middernachtzon alle deelgenoten, stroomdraden dwarsliggers en bovenbazen allen…

het lijkt al laat maar het moet nog vroeg worden stationair voorlopig -zonder verplaatsing aldus er is geen tussenkomst geen herhaling ook hier liep je niet ook al oogt dit vertrouwd hier ben je nooit geweest zelfs niet in jouw gedachten dit moet mijn herinnering zijn ook al kan ik mij niets heugen…

hoe laat mag het worden voordat het einde in zicht is was de tocht al begonnen zonder vertrek, zonder plan op tafel staan de glazen waaruit moed werd gedronken kun je opstaan zonder in herhaling te vallen wat valt er nog te zeggen te doorgronden in een bezinksel van ontsterven en nalaten…

niet de leegte van uitgestrekt blauw of sporen hoog in de lucht niet de vertraging van de avond in dode hoek, zowel enkel- of meervoudig, onzijdig boven het mentale vlak niets daarvan, wel die opdringerige verdrijvingsvlakken ken uw droomdomein geef ritser ruimte…

dit is niet volledig er is geen beter of minder groter en hoger, om te voldoen aan verwachting niemand hoeft op tijd te komen omdat klokken zijn uitgezet overal is plaats omdat in voldoende leegte is voorzien deze muur heeft geen overzijde het begin geen achterkant lees dit als definitie, als plaatsbepaling, of als gebroken spiegeling…

we kwamen terug na elders verblijven vonden appels gelegd op ‘n schaal aan de muur hingen gedachten te beklijven onbewolkt nog, als een vervlogen ideaal te wikken en te wegen om van hier naar terug te gaan zaten we om richting verlegen misschien dat ongerepte verten bestaan…

schip en wal oefenen de kunst van loslaten mist en aarde troosten elkaar met omarming ijs en wak zon en huid weder dienende tot wederziens bekwamen in vertrek en verlaten zonder wederkeer…

het landschap van dienst is dit keer nader tot dichtbij troostend, tevens dienstbaar op verzoek met driehoeksmeting bepaald zodat geen mens verdwaalt verschoven in tijd rekbaar van begrip dit lijdzaam te ondergaan dit neigen naar uithoeken deze landengte verbindt ruimte staat stil ter plaatse tegenover alhier en zich elders…

laten we een blik werpen op dit doorwaadbaar geluk veelvlakken van voorgeslacht gingen ons hierin voor met afzonderlijk genoegen in een open wervelpoort verstrooid licht weemoedig ogenzand berustend in een blakend fossiel dat op beroering wacht hemeldoorlatend zodat er nooit reden is te wanhopen het blijft niet eeuwig ochtend…

er bestaat geen passend uniform geen blessurevrije voetballer pas op voor wolven, voor boeren dekzandruggen, ijstijden pakketjes voor de buren, takken op de rijbaan, weekaanbiedingen er bestaat geen ras, geen paradijs daarom is ademhalen tegenstrijdig…

hoe rijk moet je zijn om tijd te kunnen kopen hoe beroemd mag je zijn om te weten wie jou kent hoe lang duurt het totdat niemand nog weet wie je bent het bier is gedronken de glazen nog niet verzameld er is ruzie over de afwas en politiek de hunkering kan hoog oplopen hoeveel slokken gaan in een meter niemand die het zegt ook geen…

er is geen oor dat dichtgenaaide spraak hoort elk woord blijft steken in mondmoeras, in weerwil tegenzeggelijk, onwaarschijn, veredeld gedoofd als een stormvulkaan onder zalvend oppervlak ik hoor een voorschot op onredelijke stilte…

het is mogelijk plaats te nemen op lege plekken in het gras, aan het strand op land dat is gescheiden van land door zee dicht bij uiteinden van ruimte waar vergezichten samenvloeien het blijft lastig een grensvlak te ontlopen met binnenlijf dat voortduurt in lichamen die zijn gescheiden van elkaar te omvatten…

er is heel veel verre stilte die niemand beluisteren kan buitendijks, in een zee van afstand er zijn muren die aanwezigheid weerkaatsen zoals een lege ruimte begrip bevat en uiterwaarden naar oevers neigen zodra de koelkast zich sluit dooft de binnenverlichting zo nemen we aan -ergens koeren duiven in stilte…

rakelings aan ademloze diepte voorbij -onderspiegelend omzwachteld met uiteinden van verte gemeten in boogseconden intredend als gelaagd besef bij verstek met naam en toenaam natuurgetrouw dichtbij maar niet geraakt…

hier staan we nagloeiend als onneembaar sterrenstof ver verwijderd van wat zich van ons af beweegt ruimtelijk aan te grijpen voor wie de ogen sluit op het scherpst van blinde hoek om aldus tot inzicht te wederkeren weliswaar constant maar relatief in het licht van ontbijtkoek zelfs aan de horizon van waarneming voorbij…

verleg door te breken op de naam af te gaan op de man af en paard schaap uiterwaard…

taal is eetbaar als voldragen fruit het doel is te zinloos om leeg te zijn daarom is de taal eetbaar als aarde verweven, doorploegd niet letterlijk te nemen…

van lente doortrokken is het strijklicht op een avondmuur hun stralen houden zich stil en zijn met wolkenvuur doorregen wat zal hiervan nog overblijven of standhouden op ‘t late zomeruur hier, in zure venen langs velden en strakke wegen is het kleine groot en het kostbare kortstondig voor een oneindige dood…

welke weg kent geen vertakkingen het pad, het spoor is van einde ontdaan adem stokt en verstijft als hemelgewas precies zoals eerder beschreven er gloort een tijd met vissen op het droge hun land uit mist gehouwen dit staat naast een woord, zij aan zij te betreden met een tijdperk als voorjaar vrij van orde en toestand om aldus het…

hoeveel gezichten op gedragen vlakheid de wanordening in gedachtekring bewoonbaar in een uitkamer en een dode tot leven brengen naar ‘t schijnt…