Alle inzendingen van Iniduo

er bestaat geen passend uniform geen blessurevrije voetballer pas op voor wolven, voor boeren dekzandruggen, ijstijden pakketjes voor de buren, takken op de rijbaan, weekaanbiedingen er bestaat geen ras, geen paradijs daarom is ademhalen tegenstrijdig…

hoe rijk moet je zijn om tijd te kunnen kopen hoe beroemd mag je zijn om te weten wie jou kent hoe lang duurt het totdat niemand nog weet wie je bent het bier is gedronken de glazen nog niet verzameld er is ruzie over de afwas en politiek de hunkering kan hoog oplopen hoeveel slokken gaan in een meter niemand die het zegt ook geen…

er is geen oor dat dichtgenaaide spraak hoort elk woord blijft steken in mondmoeras, in weerwil tegenzeggelijk, onwaarschijn, veredeld gedoofd als een stormvulkaan onder zalvend oppervlak ik hoor een voorschot op onredelijke stilte…

het is mogelijk plaats te nemen op lege plekken in het gras, aan het strand op land dat is gescheiden van land door zee dicht bij uiteinden van ruimte waar vergezichten samenvloeien het blijft lastig een grensvlak te ontlopen met binnenlijf dat voortduurt in lichamen die zijn gescheiden van elkaar te omvatten…

er is heel veel verre stilte die niemand beluisteren kan buitendijks, in een zee van afstand er zijn muren die aanwezigheid weerkaatsen zoals een lege ruimte begrip bevat en uiterwaarden naar oevers neigen zodra de koelkast zich sluit dooft de binnenverlichting zo nemen we aan -ergens koeren duiven in stilte…

rakelings aan ademloze diepte voorbij -onderspiegelend omzwachteld met uiteinden van verte gemeten in boogseconden intredend als gelaagd besef bij verstek met naam en toenaam natuurgetrouw dichtbij maar niet geraakt…

hier staan we nagloeiend als onneembaar sterrenstof ver verwijderd van wat zich van ons af beweegt ruimtelijk aan te grijpen voor wie de ogen sluit op het scherpst van blinde hoek om aldus tot inzicht te wederkeren weliswaar constant maar relatief in het licht van ontbijtkoek zelfs aan de horizon van waarneming voorbij…

verleg door te breken op de naam af te gaan op de man af en paard schaap uiterwaard…

taal is eetbaar als voldragen fruit het doel is te zinloos om leeg te zijn daarom is de taal eetbaar als aarde verweven, doorploegd niet letterlijk te nemen…

van lente doortrokken is het strijklicht op een avondmuur hun stralen houden zich stil en zijn met wolkenvuur doorregen wat zal hiervan nog overblijven of standhouden op ‘t late zomeruur hier, in zure venen langs velden en strakke wegen is het kleine groot en het kostbare kortstondig voor een oneindige dood…

welke weg kent geen vertakkingen het pad, het spoor is van einde ontdaan adem stokt en verstijft als hemelgewas precies zoals eerder beschreven er gloort een tijd met vissen op het droge hun land uit mist gehouwen dit staat naast een woord, zij aan zij te betreden met een tijdperk als voorjaar vrij van orde en toestand om aldus het…

hoeveel gezichten op gedragen vlakheid de wanordening in gedachtekring bewoonbaar in een uitkamer en een dode tot leven brengen naar ‘t schijnt…

een reis vangt aan naar de innerlijke uithoeken op mis te verstane gronden in den vreemde zich neder te zetten in afwijking van, waarbij zij doelen op een eikenhouten wereld waarin het lichaam de adem ontzegt; niet van hier doch dichter bij elkaar…

er passeert een gebeurtenis vastgelegd in herinnering in de naam van zelfzijn van ondeelbaar en uniek in de kersentuin tussen de stambomen het verschil overwegend en overdenkend tussen voordien en daarna…

bij een armer wordend licht is de stoel weer onbezet blijft de tafel gedekt voor een warm welkom bij duisternis en dageraad de dagen maken geen verschil de oevers, de rietlanden het broekbos alles blijft zacht bestaan op de plek waar wij waren op dagen die komen gaan…

de ochtend begint naar verwachting met de wijzers van de klok verspreid over aanwezigheid in het hier en daar er volgt een atmosfeer die lijkt op ontleden tot woord tot kruipend zenegroen met lichtvoetige luchten, als een sluier die scherpe hoeken liefdevol bedekt nu rest een wandeling te hervatten als hemellichaam…

om de hoek van inzicht komt het land tot leven in uiterwaarden, in uitlopers van geheugen met wendingen die te overzien zijn in snippers van nauw verweven achterland maar op het snijvlak van geestesverschijning fluistert een vrouw niettemin ‘wacht op mij’…

deze grandioze plek, alsof je door een schilderij wandelt deze belevenis, alsof je door de poorten van het voorstellingsvermogen gaat deze tijdspanne, om bij stil te staan, te herhalen op een dag die gisteren en morgen kan zijn…

hier rust het water dat tijdens het leven tegen wil en dank, vroeger of later van taken werd ontheven in robuuste armen gevangen tot stilte gedwongen neigend naar onderhuids verlangen het avondlijk vuurlicht verdrongen maar bootsman noch wachter geven zich prijs dan klinkt het alsmaar zachter; waarheen gaat de reis?…

er is perspectief tussen afstand en nabij in een dimensie die zich schilderen laat er is troost zodra de gedachte is gedicht met het woord aan verhaallijn onttrokken dat zich veilig waant en toch de draad weer oppakt…

de kamer is niet meer zoals die was toch is dit de plek, geografisch gezien hier staat nog wel een lege fles het glas is verdwenen met de adem die glinsterend naijlt op de muren het raam is gevuld met lucht en vogels al het andere is hoorbaar in gedachte er is maar één doorgang met deur de schakelaar maakt het verschil aan of uit, gebroken…

welkom tijd voor doorbraak en gesprek dichtbij, niet alleen een geschiedenis steeds scherper nagelaten volgens karakteristieke loop een vondst geniaal verloren een terugweg om blikken op te werpen ons te verliezen als overwinteraar nog wel…

gloedvol licht, geel gevangen boven weilanden en bossen argeloze mist als adem en klamme aarde zonder begrip dit licht rust dun op gras en takken nergens ‘n einde om aan te beginnen zodra het oog geen grens meer vindt wordt kijken een vorm van zoeken dan vergeten we richting en noemen dat rust daarom, dit is geen plek maar een toestand…

dit is niet zomaar een lege vitrine er staan namen geschreven van schelpen en vlinders bossen en gebergten zingen er net als duinen en stuwwallen in de verte een stad je laat je gedachten gaan ongehinderd en voorgoed dit is geen vrijheid maar een eindeloze reis gevangen in bestemming…

strijk tegen haren, in weerwil en over hoornige huid leg stil en zeg voort sta op, droom, vergeef en blijf liggen blijf liggend liggen zonder te weerhouden tast door zonder te schaden sta daarna nogmaals op nu met vaste hand en opgeheven hoofd herhaal dit zonodig zonder in herhaling te vallen…

vermoedelijk staat niemand stil totdat gelederen zich sluiten waarbij alle ganzen zichtbaar zijn met hun slagen in de lucht is het al duidelijk of zij vertrekken of juist arriveren laten zij achter of keren zij weder naar oorsprong de lucht is ijl en heeft een lichtvoetige tederheid toch ruikt dit naar aarde naar gewicht van steen…

de één vindt van wel de ander van niet te bestaan als aanhoudend voortduren met toegesnelde schemer in het verschiet…

het dichten van gaten is begonnen met taal en teken gladgestreken op het grensvlak van pen en papier niet met grote woorden maar ontheemde aarde ‘n lege halte langs versteend spoor in een uiterste poging de gaten te dichten…

in levende lijve is daar de gedaante minder hard en hoekig dan het naamloos heden dat opvalt door zijn korte duur als gebrekkige gelijkenis met ouders en hun kinderen tezamen een geheel als som der delen gaan we tussentijds ons allen op een naijlende voormiddag exponentieel verwijderen buiten het object dat zich ontvreemdt…

terwijl waarheden ontvouwen onder ede verklaard het evenbeeld dooft luwte hoorzaam blijft het idee nestelt schijn bedriegt we ons in kielzog vervoeren men voorouders herdenkt waarmee woorden uitdrukken oren zich vullen dagen zich stapelen vulkanen slapen de straat, het park zolang ik luister…