Stilte van de tijden

Zacht rust de vleugel
gevangen in morgenlicht
de aarde ademt

Broos op de bloemtop
tint en toon vinden hun weg
licht omarmt de rust


Ochtendlicht raakt mijn
bewustzijn, kleur en klank vinden
hun weg naar binnen. Herinneringen bewegen
onder mijn huid, stilte draagt wat woorden niet vasthouden.

Paden wandel ik die ik heb
gevoeld en gekozen, elke stap draagt
echo’s van mensen en momenten. Tijd vertraagt
zonder uitleg. Ik luister naar wat niet op de voorgrond wil staan.

Mijn kwetsbaarheid blijft een
rijkdom die leeft, open voor vreugde en
voor wat soms schuurt. De wereld kan fel, hard of
luid binnenkomen, maar ik keer terug naar een plek die mij kent.

Mijn ogen hef ik naar de lucht
die alles omvat, wolken fluisteren verhalen
die ik stil blijf volgen en voelen. Het pure licht verandert,
de aarde ademt mee met mij; hier vind ik vrede die alles zacht omarmt.

Biografie van deze schrijver

reflectie tijd kwetsbaarheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 5 stemmen 105