verdwijnen

Dank je wel, Quisque voor je treffende analyse!

Toen ik je ontroerende reactie op mijn gedicht las, dacht ik aan jouw gedicht A CHANTAR M'ER, waarin ik voor jou ooit, in een ver verleden citeerde uit een middeleeuws Occitaans gedicht.

Amigu' ai ieu, no sai qui s'es, ...
Anc non la vi et am la fort, ...

Een geliefde heb ik, ik weet niet wie ze is, ...
Nooit heb ik haar gezien en ik heb haar hartstochtelijk lief, ...

Van het bovenstaande klopt nog altijd alles, Joseline behalve 'no sai qui s'es, ...'!

Ben de weg kwijt geraakt bij de tweede regel, Anc non la vi et am la fort….KarelMaria. Bedoel je zoiets als; het leven is bitter?
Alvast dank voor je reactie.

Dank jullie wel, Joseline en Sil!

*

...
Amigu' ai ieu, no sai qui s'es, ...
Anc non la vi et am la fort, ...

*

partir c'est mourir un peu,
Charles Maria,
maar zeker als het
zo kwijnend is...

je hele gedicht leest
als een gemis...
van verdwijnen
in een pijnlijk helaas

Samen zwijgend
met de tijd verdwijnend
in een veld vol korenbloemen
Graag gelezen, KarelMaria.

Hee KarelMaria, goed gelukt!