Daar ergens, onder de nevels in het dal is de grens die ik niet over wil gaan Ik zet me schrap Ik kan en ik wil niet onverschillig zijn om wat er verdwijnt met mij: mijn ervaringen van schoonheid mijn kennis en mijn besef wat waardevol en wat niet belangrijk is om mee bezig te zijn Om nog iets te redden blijf ik lampen neerzetten…

Het Aborigin Veld der oude volken Verwant en zeer vertrouwd met de natuur Milennia spiritueel vertolken Van wijze kennis, pure oercultuur Daarna het Energieveld der Romeinen Vol van geweld, oorlog en wreedheid, haat Dat al te lang en liefdeloos bestaat De mensheid is het moe, het moet verdwijnen Hoog tijd wordt het voor Liefdevolle Velden…

Vroeger was een wolkenlucht. Toen niemand wist van digitaal. Een in een oor gefluisterd woord werd niet gehoord. Het heeft nu nooit bestaan. Er zal een tekening zijn geweest. Ergens op een dag een beeld dat ach arme, ver voor onze tijd, uit de geschiedenis is gewist. Er was een gedicht. Dat moet er zijn geweest op een rotswand aan de…

Mijn vingers zoeken jouw rimpelland. Alle dagen, voor het avonduur zijn niet vergeten – alleen verloren in het doolhof van je hand. In stilte verdwaal ik in jouw verhalen.…

Er is geen jullie alleen jij en ik in het zijn voel jij de hoogte wanneer jij klimt en groeit in metaforen hoogtepunten die je opschrijft in intieme brieven de essentie tussen jouw rode oren in de kleuren van liefde ik heb je lief in duizend uren.…

Ik sta op het perron van mijn leven, en zie de treinen van mijn verleden. Ze razen niet meer— ze glijden langzaam voorbij, alsof ze weten dat ik eindelijk durf te kijken. In elke wagon zit een versie van mij, sommige lachen zonder reden, anderen staren uit het raam alsof ze iets verloren zijn dat nooit echt heeft mogen leven. Een trein…

In het scharlakenrood van de schemering waar de avond stil ontwaakt Schaduwen die zich langzaam lengen tot het licht in verval geraakt volgt hij een betreden pad door vergeten straten waar het licht niet langer schijnt Hier klinkt de weergalm van het verleden dat langzaam oplost en dan verdwijnt Herinneringen blijven heimelijk hangen, een…

De nacht verstrijkt naar morgen terwijl herinneringen voortduren komt de avondrust als geroepen aan de temperatuur van ons geluk zien wij de warmte van het licht met nog meer verbeelding omgeven, de jaren verlichten die voorbij zijn aan de dagen die speciaal met zorg aangekleed waren het merendeel geborgen.. zij helpen ons te onthouden…

Voel jij ook de extase in de taal van fladderende voorjaarsvlinders herinneringen naast het gammele liefdesbed voeden vieze schimmen op het vale behang rebelse ratten onder het beschimmelde bed behoorlijk onvoorzichtig, het is wrang witte lakens een beetje smoezelig kreukels in een gezond verstand in een hotelkamer vol eenzaamheid aan…

de een wordt geëerd de ander achtergelaten op een bed van bloemen een mysterieuze koningin niet in een graf noch in een grafheuvel overgeleverd aan de elementen waar de dood ons heen draagt hoe verder we teruggaan hoe moeilijker het is om het vast te houden op zoek naar verloren tijd het uitrollen van een eindeloos lint…

Toen waren wij samen in de nacht handen en voeten ogen en lippen Toen waren we samen één adem één ritme in het hoge gras uitgestrekt boven de wolken tot in in diepte van de zee Toen waren wij samen de tijd vooruit gevlogen hebben we veel gelachen wijn uit de aarde gedronken Toen waren wij samen dag en nacht dansend moe geworden…

nu zij zichzelf in de spiegel ziet denkt zij aan haar dwarse aard tegen de stroom in haar garderobe ademt een vintage smaak die van een Boomer ook die van een Zoomer ships that pass in the night and speak each other in passing zo dichtbij en toch zo ver weg wie ben jij wie ben ik dan zijn wij ons zuiverste zelf?…

open de deur en/of beide ramen kijk niet naar buiten hooguit héél even zet je in je stoel en laat hem binnenkomen de tijd de lege tijd de kale, lege tijd de serene, lege tijd de sneeuwwitte, lege tijd buig het hoofd en nip aan hem leg hem op je tong langzaam langzaam stil dankbaar diep dankbaar…

Maagdelijk puur, frisse winterkou, vlokjes poedergeluk uit de hemel De witte deken van sneeuw, keer op keer bruut vernederd Overheen gelopen, schoenafdrukken als stille getuigen, gele slushpuppies als onbeschaamde schandvlekken van hondjes en kornuiten Grote poppen, kleine poppen, ooit wit, langzaam smerig Strak natuurijs, maar wakken op de…

Zacht rust de vleugel gevangen in morgenlicht de aarde ademt Broos op de bloemtop tint en toon vinden hun weg licht omarmt de rust Ochtendlicht raakt mijn bewustzijn, kleur en klank vinden hun weg naar binnen. Herinneringen bewegen onder mijn huid, stilte draagt wat woorden niet vasthouden. Paden wandel ik die ik heb gevoeld en gekozen…

Wanneer ik stilsta en luister naar de jammerende wind, die onvertaalde woorden fluistert uit een oeroud verleden, zie ik treurwilgen zwijgend staan, in plechtige ontreddering, aan de oevers van zonovergoten beken. Hun liederen, gezongen door ritselende bladeren, onhoorbaar — maar zichtbaar voor het oog dat ziet. Geworteld in geschiedenis vertellen…

en wij daar zo stil gelegen zo stil gelegen naast elkaar wij verdwijnen wij verdwijnen zwijgend wij verdwijnen kwijnend uit elkaar…

Sneeuw wordt geboren om te vallen en alles wit te maken en daarna te smelten voor de zon. Achter de zon verdwijnt de sneeuw evengoed, geen reden om daar geheimzinnig over te doen. Van hout valt veel te maken. Het blijft onderhevig aan de tijd, of je nu aan houtwormen denkt of aan een boom. In de bijl en de beitel klinkt de aanzet tot een ommekeer…

de grijze tijd kent zijn kern van waarheid is geen circaplusminusgok of het kijken van zuiverekoffiedrab en dan met kretologieverstand iets mompelen in je baard de wrede tijd vaart altijd voor de wind laat zijn sporen na die onnavolgbaar zijn in de tijd ben ik de schaduw van je hand de schaduw van je hond de eeuwige schaduw van mijn…

Weten en gevoel van sterke vreugde zweeft over heel de wereld wil een ieder strelen bezoekt het rijk der weelde even graag de armoede dringt door paleizen en kleine woningen veredelt schuren en stallen brengt zijn geest in hemelbed smalle matras of strozak die gezamenlijk het alles belovende van de legerstede scheppen.…