De Zuchten van de Tijd

Wanneer ik stilsta en luister naar de jammerende wind,
die onvertaalde woorden fluistert uit een oeroud verleden,
zie ik treurwilgen zwijgend staan, in plechtige ontreddering,
aan de oevers van zonovergoten beken.

Hun liederen, gezongen door ritselende bladeren,
onhoorbaar — maar zichtbaar voor het oog dat ziet.
Geworteld in geschiedenis vertellen zij verhalen van moed,
echo’s van gevallen krijgers op vergeten slagvelden.

Zij spreken van bloed, diep de aarde ingezogen,
van een verlangen naar lang vervlogen glorie.
Herinneringen aan schrille kreten van heldendom
die hun zachte bast hebben doorboord.

Sporen van oude vetes blijven achter,
waar vlees werd verscheurd en achtergelaten om te vergaan,
prijsgegeven aan de raven.
Beelden razen voorbij, onaangetast door tijd.

In dagen van weleer, toen vrijheid werd bevochten
met de scherpe rand van een zwaard,
toen lijden nog betekenis droeg
in de ogen van wie niet gaf om leven of dood,

zolang recht maar werd voltrokken.
De namen van helden werden luid verkondigd,
nimmer betwijfeld — zelfs niet door geloof.
Het kletteren van staal klinkt nog steeds,

door de ontsluierde echo’s van de tijd.
Het is de melodie van verscheurde eeuwen,
van oorlogen die niet alleen om macht of hebzucht werden gevoerd,
maar ook om een liefde die niet kon sterven.

In het heldere, stille water van de beken,
met de wilgen als waakzame hoeders,
wordt hier de geschiedenis bewaard —
voor altijd, tot het einde der dagen.

verandering groei

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.2 met 4 stemmen 18