biografie: René Vreulink

Door zilveren draden van bleek maanlicht volg ik de voetsporen van schaduwen van weleer langs oeverwallen waar mist kruipt van watervallen die vallen als gordijnen die al mijn falen en schaamte verhullen als verschillende tijdspannen in herinnering verstrooid, verbrijzeld, voorgoed verdwenen ...

Mijn longen geschroeid door de koude ijle lucht, die dunne wolkjes uit mijn adem blaast De betoverende gordijnen van het Noorderlicht, waaien uit over het etherisch wit van velden Licht beneveld door zulk een majestueuze glorie, waar ontzag toeslaat in pulserende dromen Een bevroren stem gal...

Vallend, altijd maar vallend, vallend in een put van vooroordelen Jagend, altijd najagend, geluk dat waard lijkt om te stelen Hopend, altijd maar hopend, hopend op gezapige barmhartigheid Verlangend, altijd maar verlangend, naar lankmoedige, gevatte geestigheid Verdurend, altijd...

In verre velden, ver voorbij het licht in onbestemd gebied zit ik teruggetrokken in de hoek van het gelag starend in een kop zwarte koffie zo zwart en zwaar als obsidiaan en berustend in de gebeurtenissen van de dag Het geroezemoes van stemmen als achtergrond ruis onhoorbaar, doch doortaste...

Hoor de wind haar zware zuchten loslaten op rots, alsook op strand en alle stof weet uit te vegen. Daarmee houdt de natuur haarzelf bedachtzaam en wel in stand. Zie hoe het water geruisloos vloeit totdat het bruist in een kakofonie van razende golven. Al wat onrein is, wordt gevangen in mi...

Met een benevelende bravoure aanschouw ik mijn eens zo geliefde rijk, door onverschilligheid gezonken als droesem in een fles wijn. Hartstocht kan niet alles velen waar wijsheid verloren is. Onderdanig aan emoties volg ik de stem van het ego, waarin ik zelf mijn lot beslis. Zalf mijn o...

Wanneer ik stilsta en luister naar de jammerende wind, die onvertaalde woorden fluistert uit een oeroud verleden, zie ik treurwilgen zwijgend staan, in plechtige ontreddering, aan de oevers van zonovergoten beken. Hun liederen, gezongen door ritselende bladeren, onhoorbaar — maar zichtbaar ...

De terugkeer van het licht laat zich onherroepelijk gelden, wanneer de laatste zucht van winter uitbreidt over velden. Het groen is weer in aantocht, geleidelijk en verfijnd, wanneer gouden zonnestralen alles weer zodanig stroomlijnt. De lente brengt een nieuw begin; vogels, bloemen, bijen zu...

In het oog van de storm vind ik mijn rust, als een kathedraal waarin ik tijdelijk berust. Voordat uiteindelijk de chaos weer toeslaat en bezinning mij onverbiddelijk verlaat. Hier vertrouw ik mijzelf toe, een innig moment, sentimenteel en intiem, volledig present. Omgeven door stilte, scherp...

Ik lig wakker. Mijn lichaam wil slapen, maar mijn hoofd weigert. Gedachten cirkelen, trekken me terug naar jouw stem — die mij kent, en mij toch niet redt. Ik zie wat overblijft wanneer beloften hun betekenis verliezen: een hemel die uiteenvalt, en een hart dat geen geluid meer maak...

Ik zie hoe je de regen aanraakt met je vingertoppen, lijnen trekt van water uit wat ooit was. Je beweegt je buiten de tijd, in een stilte die niets hoeft te bewijzen, als een schaduw die zich uitstrekt — niet om vastgehouden te worden, maar om te blijven. De hemel is je doek. Het za...

Komt een tijd van rust en introspectie, alwaar gemoedsrust in stilte wordt gevonden. Altijd spiegelend in stille reflectie, een inzicht in pijn, echter tijd heelt alle wonden. Ik laat los wat mij niet langer dient, zacht dravend op het pad van compassie. Waar ik ontmoet noch vijand, noch vri...

Soms sluit ik gewoon even het rumoerige lawaai uit, en voel ik een verlangende kriebel onder mijn huid. Wanneer de ruis van de wereld uiteindelijk stilvalt, is mijn focus gefikst op het sterven van het geluid. Mijn aandacht versterkt, onverbiddelijk en onbeperkt, waar het licht van mijn inten...

Aan de rand van de afgrond sta ik moe en ontdaan, verankerd in een spiraal van ontnuchterende wanhoop. Mijn geest is hier een armatuur voor verlichting, als gids in de donkere krochten van mijn wezen. Onzeker in de schimmige duisternis van mijn bestaan, waar ik mij geleidelijk ontvouw tot een...

Ergens vergeet een blad dat het groen is, als het zich laat dragen door de fluistering van herfst. Het verlangt naar één laatste blik, één zachte bevestiging van zijn bestaan, voor het oplost in de onvermijdelijkheid van vallen. In wijde spiralen dwarrelt het naar beneden, als een traag ...

Wat is geluk? Is het de glans van dingen — koel, gehamerd licht, een auto die als een metalen dier staat te wachten, sieraden als sterren die niets voelen, geld dat fluistert maar nooit antwoord geeft? Of leeft geluk juist in het onzichtbare, in dat stille, broze weefsel tussen hart en hui...

Ik volg een pad op het scherpst van de snede op zoek naar een ongezongen lied, in een broos staccato van ondertonen, beladen en vol verdriet Een stille weg naar onbestemde plaatsen, in ontluikende onschuld gedoopt, dit is waar een rivier van tranen onvermijdelijk naartoe loopt Dit is niet ...

Verloren dwaal ik rond, m’n geest gegijzeld en gewond, op zoek naar gulden morgenstond, waar vreugde en deugden in hetzelfde vuur worden geboren. Hier aan de rand van zelfgenoegzaamheid, zonder inzicht in de vergankelijkheid, in de arena van schuld en spijt — strijdend als gladiatoren. ...

Hoor mij aan in het licht van ochtendgloren, waar ik uitkijk over onbevlekte velden. Uit gratie geraakt, voor altijd verloren, als in obscuriteit gevallen helden. Daag mij uit, als een ode aan het bestaan, vervliegend als damp in sluimerende mist. Waar gemoedsrust mij heelt, onbezonnen doch ...

Ik voel de vleugels van vergetelheid mij omarmen, als een warme deken op een koude nacht. Gevoel vervliegt als rook naar verre kusten, waardoor dit moment ontdaan is van pijn en schuld— een perfecte samensmelting van harmonie en ontzag, eenzaam penetrerend, doch aangenaam bekend. Maar ik o...

De twinkeling in jouw ogen is als vuurvliegjes in een droom. Ongenaakbaar door jouw schoonheid, en zachtbewogen zonder schroom. Een ongebreideld verlangen maakt zich meester van mijn hart. Jouw essentie doet mij smachten naar een leven zonder smart. De echo’s van een ver verleden ontr...

Ik voel de zachte streling van strengen zilveren maanlicht op mijn naakte huid. Wanneer de nacht mij tot zich roept, in woordloos, verlangend geluid. Voel het kloppen van mijn hart in de diepste krochten, ontdaan van vrees en weerstand. Zie hoe de hemel zich ontvouwt, intens en vol hoop, w...