Netgedichten

netgedicht (nr. 87.923):

Gratie door Fascinatie

Ik zie hoe je de regen aanraakt
met je vingertoppen,
lijnen trekt van water
uit wat ooit was.

Je beweegt je buiten de tijd,
in een stilte die niets hoeft te bewijzen,
als een schaduw
die zich uitstrekt —
niet om vastgehouden te worden,
maar om te blijven.

De hemel is je doek.
Het zachte geruis van water
je begeleiding.
Je raapt de losse fragmenten van verstilling op
en maakt er een weg van
voor een ieder die durft te zoeken.

In jou herken ik sporen
van ontelbare levens.
Je houdt me vast
zonder me te binden.
In de ruimte van je nabijheid
verliest het verschuivende zand zijn haast.

Tijd stopt niet —
maar vergeet zichzelf.
Je glimlach wijkt niet,
niet omdat zij standhoudt,
maar omdat zij nergens tegen hoeft te vechten.

Ik leg mijn hoofd neer,
in de geborgenheid van je schoot.
Onze adem vindt hetzelfde ritme.
Je zwijgen zegt genoeg —
zacht, zeker,
zonder eis.
Het herstelt
zonder te willen genezen.

Bij jou bestaat geen lijden.
Pijn valt uiteen
nog vóór ik haar kan vasthouden.
Je woorden zijn geen raad,
maar aanwezigheid.
Ze creëren ruimte waarnaar ik verlang.

Als ik kon,
zou ik nimmer van je zijde wijken
en angst verbannen
als vrije keuze.

Ik zou mij over willen geven
aan je bruisende persoonlijkheid,
die niets verlangt
en alles opent.

Hier wil ik verblijven —
niet gevangen,
maar volledig opgenomen
in jouw genade.