Verontrustende machteloosheid

Ik veracht je nooit
met de verwaarlozing
van mijn wenende bossen

mijn ondefinieerbare rivieren
verlegen fluorvissen die
in mijn vervuilde diepten duiken.

Ik weerspiegel bittere armoede
van het alleen zijn in eenzaamheid
door jouw vloedgolf van woorden

zonder de argeloze mensen
die zich in lege menigte
vriendelijke vrienden noemen.

Ik verjong niet door
jouw zeurende beekjes
in mijn oude aderen

stromen woorden zwak
in brakke zinnen
door het duinlandschap

dat mijn nacht nadert.

Het meanderen van waanbeelden
liederen van verloren tranen
het eerste zachte maanlicht

in de beschaving van verlangen
naar de eenvoud van de dood
de droevige stilte van de stilte

je brengt het dichtbij
jouw bruine verdorde gras

deprimerende schaamte
door jou ben ik mijn kompas kwijt.

klimaat ellende bewustwording

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 22