dragen
ik draag jou en mij
naar het dak van de wereld
schaduw van verdriet
ons tweezijn berg ik
in verwilderde heuvels
onder de wolken
ik leg mijn hand op
de geboorte van liefde
het roerloos sterven
de lange schaduw
het gevecht dat niemand ziet
liefde die verdween
het oog dat niet leest
op verwilderde heuvels
van gestold verdriet
tot het verdwijnpunt
naar het dak van de wereld
draag ik ons tweezijn
6 oktober 2026
xs4all.nlGeplaatst in de categorie: overlijden
verlies 3.0 met 6 stemmen 
50
50
Er is 1 reactie op deze inzending:
Met name de 3e strofe bevalt me.
Een gedicht waar nog veel meer over te zeggen valt.
Maar doe er ook graag het zwijgen toe.