Netgedichten over vrouwen

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 500):

Helios' dochter

Rond de noen kwam ik
buiten met mijn vélo,
mijn tweewielerkoets,
gestuwd door het
beste paard van stal

soepel glijdend door
onze majestueuze entree
- nog net geen ophaalbrug
met slotgracht, die ligt
immers aan gene zijde,
in het park met de Wintertuin -

en werd bij het eerste touché
van Helios' dochter
in vervoering gebracht
door haar strelende hand...
een waarschuwing
deze koestering
maar wel een heel aangename

voor ik een uur later
de terugweg aanvaardde
bracht zij mij plotsklaps
wederom in vervoering

oogverblindend
strak gehuld in gouden
verzengend tuniek
onthutsend onaardse gedaante
haar gitzwarte krans
met diepbruine kralen
haar blik klonk zich even vast
in de mijne
het mysterie der vrouw
in gloria optimagica

ik zou mezelf niet geweest zijn
als ik niet nog heel even omkeek
om van haar perfecte
Pygmalionlijf te genieten
god in de hemel vervloekend en dankend,
om haar naakte rug en heupen
te zien
met als speeltje haar hondje
aan de lijn