biografie: Laurent de Buisson

“O Rhenus, U zij geprezen onze gebeden zijn gehoord aanvaard en uitgevoerd Uw bloeden vervult ons met trots op de steile oever onze aderen stromen over van liefde en moed tegen de ingedroogde kribbige dijken op komen wij weer met de zwaarste laarzen door klei aanstampen Of waren het weer de tranen van Lorelei wanhoop over…

“Wat is één jaar anders dan de dertien manen die voorbijgaan; hoe is de waarde in te schatten van de jongste verrassing ooit zijn, in het licht van de wetenschap die immer achteraf doorpakt; waarom eert men de doden vandaag met een maskerade van oprechtheid; en welke rol speelt u, juffrouw Eirôn?” “Deze herfst, geachte heer Alazôn…

Dat wat Eirôn deed één stap achterwaarts op het schaakbord des levens maakte dat het aanvalsplan van Alazôn in zijn toren met dat springende paard en één vooruitgeschoven pion onder druk van zichzelf alsnog mislukken kon Eirôn was niet bang keuzes af te stemmen op het aanbod van zetten of de tegenstander simpelweg verslaan door…

Alazôn daarentegen kon de zware last van een verzekerde grootsheid zonder ezel zeer degelijk pas na pas met veel kabaal stuurse bergen overduwen en de klare lucht duurzaam bereiken waar uitgespuwde wolken van kritiek nimmer als één voortdurende stortregen hem ieder uur zuur doorweekte daar hij immers nooit bezweek onder de brutaalste…

Eirôn liep op haar stilste tenen voorbij maar was zich niet bewust van het spoor dat zij achterliet aan ellende en diep verdriet bij een deel van het koor dat haar zowat niet begrepen had toen zij het lied voorzong over de sprong die zij aldoor maakt als wrange wraak op kleinerende kaken die zich onder gordels van draken van dames…

Het was niet echt weer om naar het strand te gaan, doch Europa deed het toch. Vaak is het eenvoudiger om je kop in het zand te steken dan brekende wolken in de bek te kijken. En zoals dat dan gaat in van die uitgekauwde verhalen, plotseling stond daar een stier voor haar gelaat, - natuurlijk ga je die aaien en een krans aanmeten,…

De lichte duif landde op mijn levenslijn die vandaag ongedwongen op een zweefmodus stond geen omwonden doekjes of zoetigheid als ijsbreker los van elke wetmatigheid dat vogels niet spreken dat eindeloze pijnigen met grote metaforen - als zij van klei blijkt, wordt er gelijk geschoten Zij zingt niet hoog over gouden einders, doch roekoekoet…

De meester, de zeefster en de sjouwster ontvouwden, tot grote verbazing van de nog onwetende plukker, een gezamenlijke razernij, een verbale strijdcarrousel, over het mislukken van slechts één vat van het opgewonden geraakte brouwershart. Vertrouwd als de stoker is met diep verzuurde kruiden, verwilderd losgerukt, bleke verweekte…

Daar komt hij vol trots, de bleue strijder, rotsvast op de gefossiliseerde ros met de versteende aansporing. Direct gevolgd door zijn broze, vertragende leger: voor elke dag, elke verloren slag in gedachte, een passende gemoedstoestand; een paar gebeitelde, stevig lijdende vuurschoenen; rond te slingeren kometen, om al wat voor…

Er is geen stem die hij nog horen wil op dit tijdstip, dit moment van de dag; geen ogen meer die hem nu mogen zien in zijn bubbel, zijn leven in dat hoofd. En toch is er hoop dat zij blijven zal als een lichtpunt, een reden voor dit zijn; de liefde waar hij zich aan laven kan, aan haar woorden, haar zinnen als zijn troost. Als dat maar goed…

hij keek gespiegeld naar zijn vorige leven nu zag hij wat toen voor hem toch verborgen was gebleven hij werd betoverd door de reële beelden die hem na aan het hart staan maar jammerlijk zijn gebroken hij zou vergeten maar één mooiere houden als niks hem meer uit angst vangt en liefhebben kan genezen…

het ruwste randje is eraf van helse dagen en de daden die ooit snijden zouden door te luid geuite raden van immer klinkende stemmen zonder één vraag naar de wegen die nooit afgelegd zouden kunnen zijn en al wat schijnbaar nog is verzwegen hoe zeer dat een mens sterken moet als de lichtvoetigheid blijft behouden wat dan weer kan leiden…

vandaag zijn het vooral alle auto’s en kinderen die zich laten horen een enkel vogeltje piept verborgen om de dag alsnog wat waardigs mee te geven onder de rook voor reclamefolders zijn de bladeren gevallen door de droogte en dieren laten zich steeds vaker zien vluchten in blinde paniek de wegen over vroeger zag ik de bloemen zonder…

nooit zag ik haar gezicht haar handen maar slechts de beelden die zij vormde in mijn hoofd een gevoel van haar contouren haar stem als zij mij voorlezen zou uit haar gedachten die gedolven lijken te zijn uit het zwartste slib het oudste zand vermengd met klei uit de mooiste rivier maar de wolken breken het licht op de spiegel…

Schapen zouden zij zijn zacht als een zomerbriesje meedeinen op de pijnen van overgeleverd lijden De ene ging door het hek hij die alles al verdomde tot het punt waarop hij zelf tot varken was verworden De ander krulde al kundiger door en over donkere dammen onnavolgbaar hoe hij dwaalde wat leidde tot de wolvenbaard…

wij zullen dan zeker samenkomen op een meanderende dijk wellicht waar de geur van indrogend slijk geen afbreuk doet aan ons uitzicht in die aanstormende geschiedenis wat ook weer een verleden wordt worden wij vast en zeker aanbeden op dat toneel waar niks aan schort daar hangt het rode gordijn recht komen slechte recensies amper voor kringelt…

Ach - de klachten worden in ouderwets briefverkeer nog immer aangeleverd de diepte zou uit de zeeën verdreven zijn de pijn niet meer aan goden gekoppeld wat het zijn was en het worden en woorden die een hedendaagse Poseidon kraken konden een puissance van de ezels winnen deze standaarduitrusting verbreden met ervaring jezelf evenaren…

Zijn vriend laat zich ook niet makkelijk zien, toch is hun contact vrij intensief te noemen, uitbuikend aan de waterkant, dat dan weer wel, - of in hun eigen verdekte hol. Ook begeven zij zich graag laag bij of ondergronds, knagend aan het bestaan van al die rare vogels die zich hebben bekwaamd in het nestelen in veel te hoge bomen;…

Hij verafschuwt haar als ze spreekt wanneer ze zo aanwezig is hem van dichtbij negeert of wanneer zijn stilte haar raakt als de duisternis blijft en haar gevoelloosheid zich wraakt Nooit zal hij die leegte vullen wanneer zij verdwijnt in het niks geen windvlaag als werkelijkheid voelen noch een vervorming van lang verzwegen gemis Hij…

Jouw goddelijk lichaam uit Parisch marmer gehouwen eenzaam in het zonlicht die lange verstilde jaren verdicht smachtend en wachtende lippen ontvang mijn kus mijn omhelzing de warmte van leven Jouw verstening zal verjaren als wij vertrouwen op onze liefde blijft ook jouw schoonheid behouden…

De ingevallen gelaatstrekken van een maan: de senioren mokkend in ouderwets chagrijn, een glyfosaatveld aan haat ten onder gegaan (doornen van de duinvariant, als snijtanden, tekenden en sneden de kleding, hun huiden als flinterdunne herinneringen op stranden); deze seizoensluwte brak hun schone hemden, alles was klaar, drijfzand zoog aan…

Dit is niet de eerste keer dat zijn nagels hem helpen zich uit een gat te graven Vogels met oranje snavels orka’s en één bruinvis worden hem toegeworpen als onvoorziene vergezichten dientengevolge komt alsnog de afstand in hemelsbrede zin ‘nicht in Frage’ tot ijsberen Hij loopt rond en keert terug naar de kern waar alles begon…

Ooit lig je ergens in het volle zicht, onbevattelijk en stijf je zal geen krimp meer geven je lacht niet, nee, er is alleen nog niks je lijf, jouw zijn ervaart niets meer Ooit lig je daar dan zoals de dingen nou eenmaal gaan klinken er gedichten over schoonheid liederen over liefde? - verdriet en pijn die altijd komen kijken Ooit zal iemand…

..en als je héél goed luistert hoor je het fluisteren van de vergeet-mij-nietjes het zuchten van de boterbloemen in de verstikkend hete zon ..de koekoek roept niet naar het nest, maar om mij te attenderen op de paraderende Canadese kuikens en de knobbelzwaan die zijn kop in het water steekt ..het zoemen van mensen en van die dingen…

Hij gunt jou de schoonste met liefdeslicht omrande zicht- en adembenemende Sirenen-gelijkende Nereïden-overstijgende vrouwe uit ‘t Baarnsche bos of zomaar gevonden in het zicht van Cupido losjes in het Cantonpark Hij ziet jou vrij in de wind ongehinderd verder stijgen op de thermiek van het vuur van het aangewakkerde hart wat herinneringen…

oeverzwaluwen zwieren natuurlijk laag over het water de lepelaar waant zich een ware Jezus met zijn poten diep in de drab een uitstrekkende zwaan kijkt toe hoe ik hier rondstap langs rietsigaren onder de rook van de mens en talloze boterbloempjes voor mijn neus gedrapeerd een meidoorn weer en rollend door de klavertjes zie ik…

Ook als wij de vogels zouden verstaan de bloemen begrijpen, het beest in ons verslaan de rijpe vruchten der bomen en hun dromen doorzien al het klaterende water onze diepste dorsten lessen laten het gif uit onze aderen persen, deze grond waarop wij leven teruggeven aan de aarde onder onze voeten ons heilige moeten gunnen diep tussen wortels…

Dit ongevraagde gegeven wat leven nou eenmaal is hoeft van hem echt nooit zozeer gestolen te worden De voorkeur gaat uit naar een alfabetische ordening tussen alle andere boeken of bij herdenkingsborden Hij studeert al veel langer zo hij zich herinneren kan op een onvijandig bestaan onder de omstandigheden Het begrip is reeds gegroeid…

de opkomst van vele personages persiflages op uitgevoerde werken versterken opgeblazen verwachtingen vanachter verwilderde coulissen waar verliezen diep worden doorleefd de wave het theater bijna verlaat het kwaad als scène verschijnt of wegkwijnt in een akte die rijpt geen splijtende dialoog die de vloer aankan geen masterplan dat een…

Die plaat kan omgedraaid worden deze onrust mag er dan ook zijn in overtreffende onovertroffenheid zulke pijnlijk afgestemde golven uitrollend in de scherpe schelpen van onoorbaar geboren luisteroren Het verhaal gaat bij de opname nadat de laatste maten te gehaast door de gaatjes werden geblazen de herriemakers als razenden waren…