biografie: Laurent de Buisson
door R. van de Struik, tegendraads verdichter;
voor meer info, zie:
www.propublishing.nl/author/r-e-n-s/
"sektair zal ik steeds blijven
omdat ik een zekere liefde heb
mij als boeman te verkleden
en de mensen
van het zogenaamde objektieve
oordeel te verschrikken"
(Paul van Ostaijen; 1896-1928)
Inzendingen van deze schrijver
44 resultaten.Klassiek Toneel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen 
26 de opkomst van vele personages
persiflages op uitgevoerde werken
versterken opgeblazen verwachtingen
vanachter verwilderde coulissen
waar verliezen diep worden doorleefd
de wave het theater bijna verlaat
het kwaad als scène verschijnt
of wegkwijnt in een akte die rijpt
geen splijtende ...
tussentijdse tikjes
netgedicht
2.2 met 4 stemmen 72 Die plaat kan omgedraaid worden
deze onrust mag er dan ook zijn
in overtreffende onovertroffenheid
zulke pijnlijk afgestemde golven
uitrollend in de scherpe schelpen
van onoorbaar geboren luisteroren
Het verhaal gaat bij de opname
nadat de laatste maten te gehaast
door de gaatjes werde...
Achter de dichter staat
netgedicht
2.5 met 4 stemmen 97 Achter de dichter staat deze waargenomen
wereld van blazende zwanen, openslaande
deuren, zo’n hemel die niet opbeuren wil
ingedroogde beeksluizen, de neerbuigende
hengstenhalzen, het grote rode mierenbal
de bever buiten het dal, de uiterste waarde
stronken, gebroken modder, opvliegend...
meubilair
netgedicht
1.0 met 1 stemmen 97 Eén momentje,
dan zakken mijn ellenbogen
in het tafelblad,
dat in geen enkel opzicht lijkt
op een zee of een modderbad,
- wat een aanzuigende werking heeft
op mij.
Ondertussen zit ik hier te peinzen
wat ik zeggen zal
wanneer ik afscheid neem
van dit strijdtoneel,
deze onzekere...
Juist de ruimte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 114 Juist de ruimte weerhoudt mij niet
vanuit rondspelende invalshoeken
linies alom het bewegingsmoment
vóór de gaten zich galzwart vullen
in vertragende draaiing van de val
dwarse vermistingsbanken te slaan
Juist de ruimte spiegelt in haar ogen
als diepte waar oceanen van dromen
begrepen...
achterwaarts tumult
netgedicht
4.0 met 2 stemmen 107 Kijk
de mokerslag raast richting natuur
geboorte en dood versmelten
aan de finishlijn. In cirkels
bijtende ruwheid van oprechte droogte
Zacht als diamanten, zacht
als een katoenen diamant. De gouden stilte
trekt zich terug
op uitgestrekte vlakten, nederig
afgeronde taken, waarachter go...
‘Aperta, Kyparissos!’
netgedicht
4.2 met 4 stemmen 120 Aan die ene boom
zag ik ooit gewoon
de onschuld hangen
als dat laatste blaadje
vergeten om te vallen
klaar voor het nieuwe licht
van die aangebroken lente
de wind verried
iedere aanwezigheid
een verijdeld takje
met gemak waargenomen
liet het hert stoppen
mijn hart sneller klop...
à Godinne
netgedicht
3.6 met 5 stemmen 132 Terwijl haar handen
over lijnen glijden
aan steile wanden
landen mijn passen
op tweeërlei paden
in pure plassen
verblijden onze harten
in eigengereide sprongen
als perfect passende parten.
In dat lichte drijven
ook ganzen
rotte, grauwere
zwaangasten
kleine brantajongen!
En ...
Niks/alles zal verloren gaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 195 De vogelkers wordt alom gehaat;
stuitende kruidenvrouwtjes staan
klaar in de heilige-boontjes-tuin
om te spuien met antipoëticiden.
Lasten gleden als groene blaadjes
voordat dit einde aanbreken kon
van dit huis der overproducering.
Woest geworstel met wansmaken
zal tot het verlede...
In ‘t Dal der Mariën
netgedicht
3.3 met 6 stemmen 464 O, Gij goedgezinde zon, geklommen
boven nog kale bomen; haagbeuken
tunnelen een verleden met blijvend
blad; durven floreren in contradictie.
Moeder van de toehoorder, spreek
met mij, zo wij nader geraken tot
elkaar; deel uw smaak, uw verlies
in familiaire kring. Tel de ringen
van omge...
Eenzelfde kamer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen 154 Eenzelfde kamer als zovelen,
het afgetrokken behang daargelaten
mag men best tevreden zijn;
niet de drukte van een winkelstraat,
maar een kapotgetrokken trailer
voor het betraliede raam;
het uitzicht op de steeg,
het vermelden niet waard
als leeggetrokken beeldspraak.
Maar al die lij...
ganzenei III
netgedicht
3.0 met 3 stemmen 169 het is het park waar
een andere keer
onder beelden uit zijn jeugd
een ganzenei verheugd
op het gras achterbleef
vooruit
pasgeboren kuikens zwommen
om duikende ouders heen
in de vijvers rondom welke
zij allebei zinnen zochten
om niet af te wijzen
maar af te leiden
van blijkbaar
...
de Galanthus dus
netgedicht
2.7 met 3 stemmen 213 De wereld draagt niks
en onder het ijs hoort hij
zekers te weten
zijn eigen bloed ruisen
de zuchtende aarde
neemt hij niet waar
Hij voelt de ochtendkou
pijn in lijf en leden
minder dan gisteren
de lucht is milder
de zon alsnog verborgen
-kon hij maar..
Sneeuwklokjes zijn niet t...
homo individualis
netgedicht
3.0 met 4 stemmen 169 wat het ook zijn mag
wat mij naar binnen trekt
naar mijn binnenste kijken laat
wat in beginsel verwezenlijken wil
om mijzelf bij elkaar te houden
van alles wat ik waarneem
één geheel te vormen
van dichtbij gezien
binnen mijn oogkaders
in een spiegelbeeld van ik
leven van geboorte tot ...
‘het knotsgekke ventje’
netgedicht
2.5 met 4 stemmen 349 “Al zoveel gaatjes gedicht,
gezichten op- en afgetuigd,
maar de ruimte overtuigt niet meer”
Aldus dobberend als Perseus,
onwetend in de zee der eindeloze mogelijkheden;
“gezegend zij de ideeënstrijd!”
Dan maar buitelen over Slift,
of soortgelijke,
een allesbehalve giftige c...
begin van de dood
netgedicht
2.0 met 3 stemmen 241 Wij, zachte tikken op de ramen
als bezinksel van voorbije jaren
in de fijnste lijnen beschrijvend,
die onderhands het einde keren
van ingeblazen adem,
-niet het leven zelve,
dat is feitelijk oneindig!’ –
zien wij dat het losstaat
van vreugde, nooit aflatende lof
voor het verstarde on...
In bloedverzachtende doortastendheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen 409 In bloedverzachtende doortastendheid,
welteverstaan: “Zie de kapitein
achter bergen aan blijven gaan!”
En suizen deed ’t:
tekort schoten woorden na elkaar,
vervaarlijk opeenvolgend,
uit zijn comfortabele ruimte,
uit zijn sprekende mond
die verzuimde te pruimen
wat de wereld aa...
Reprise; Meerstemmigheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen 317 Gedachten vallen uiteen
onder volheldere manen,
draaiend rond de grond
waarop men zou willen
dat pseudoverwisselingen
niet meer voor kwamen.
‘De schrijver toont diens
ware gedicht in woorden,
herhalende dramatische
wendingen door thema’s
verbonden in de zinnen,
-met onbevlekt gezic...
Reprise; Polyphonique
netgedicht
2.5 met 2 stemmen 448 (voor J.B.)
Mijn gebroken stem
poogde jouw hoogte
blijkbaar te bereiken:
‘Jouw licht breekt door de wolken
als ik mijn ogen open
schitter jij als het lichtste loof
dat ratelt in vertraagde wind.’
Met Marsman in gedachten
wandelde hij
over verbrede kleidijken
alwaar ijdele po...
Vereeuwigde verbeelding
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 420 Voor zijn ogen stroomt het
leven als een kolkende rivier,
klotsend tegen zijn weerstand;
zonder slaap bezwijkt de dijk:
het schaap moet op het droge blijven
zodat het niet in verlangens verzuipt.
De goden probeert hij uit
de lucht te plukken als kersen,
met bloeddoorlopen vingers tot gev...
Hiërarchie in Eindige Schoonheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen 290 Hoe het goud van de dakrand
afstak tegen het groen
van het omringende bos;
glimmende kozijnen,
als ogen van oude magiërs,
die het bergmeer aanschouwden;
handgesneden zuilen
die de tergende hemel steunden
door voorbijglijdende eeuwen.
Hoe het brandende hout klonk
tegen een achtergrond v...
Als de beste wijn, brandend
netgedicht
3.5 met 4 stemmen 341 Wij willen niet terug
naar de tijd
toen wij elkaar niet misten,
wij de dagen ongemerkt, los
van onze diepste verlangens,
verkwistten.
Het gisten, zogezegd,
heeft, later wellicht
beslissend geborrel gebleken,
een substraat opgeleverd,
wedervloeiende massa,
tastbaar stollend gevoel
...
Tussen ons in
netgedicht
2.0 met 4 stemmen 440 De eerste ogen die ik
nog gesloten zie;
de eerste adem voelen,
als jij opent voor de dag.
Als een refrein dat volgt
op de hoogste tonen;
aan de nacht herinneren
slechts de kreukelzones,
in onze lijven gegutst.
Het gepruts daargelaten,
vergaten wij elkaar niet
tot leven te kussen.
N...
Door het venster schijnt naar binnen
netgedicht
1.8 met 4 stemmen 321 Door het venster schijnt naar binnen
wat in de mode lijkt te zijn:
reflecteren op het leven
door het licht van het heden,
door wel of niet bedrogen ogen
die al of niet gespiegeld
in zichzelf mogen kijken.
Geef ons:
geef ons terug
wat onze kracht was,
de kracht om altijd terug te kun...
‘t Achterbergs Heerschap (nimfofilie)
netgedicht
2.3 met 6 stemmen 365 Dit stil gepeins om de bergen
tussen ons te vergeten; zoete
dagdromerijen voor nachten,
de slachters van mooipraterij
die pupillen vergroten ter ere
van synaptische gaanderijen.
Het achtergebleven chagrijn
aan de mondige mondingen
van doorstromende rivieren;
boomwortels als schaduwe...
New Age
netgedicht
2.3 met 3 stemmen 390 In het haperende beeld van jouw gezicht,
tussen bomen, bergen en donkere wolken,
verlicht door de stralende zon,
zie ik je ogen zoekend ‘n poging doen
om in contact te komen.
Je glimlach is breder
dan het dal waar 'k vertoef,
al mijn zorgeloze grapjes vervallen
in de afstand,
we ho...
vooruitgeworpen zicht (in klare taal)
netgedicht
3.2 met 4 stemmen 372 vanavond om acht uur
was het zover
de hemelen braken open
door
het samenkomen van
verlangens
en wederzijdse behoeftes
door
onze wensen te bespreken
deze te hebben vergeleken
tegen het licht van onze achtergrond
deden wij wat gezond is
voor jou
voor mij
betastten wij
alles wat ...
Homo Scribo
netgedicht
2.6 met 7 stemmen 496 Zit ik hier weer, alleen,
met een stijve, omdat zij
haar vingers liet glijden
over haar beeldschone
scherm. Het permanent
kietelen van fantasieën;
mijn krullen kriebelend
op haar heuvels vol lust,
kracht voelen opkomen,
om hellingen van genot
verbonden te bestijgen;
met elkaar mee, ged...
Was het alleen de nacht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen 432 Was het alleen de nacht
die ons dichters
dichter bij elkaar bracht,
waren het slechts boze dromen
die ons overkomen,
konden zij helpen
stoom af te blazen van het leven.
Was het alleen de nacht
die donker en stilte omarmt,
verbleven eenzaamheid
en leegte
enkel onder de maan,
gi...
‘Flodvåg’; schaamteloos ontnuchterend
netgedicht
1.0 met 2 stemmen 580 Schaamteloos:
schitterend in een verkeerd lichaam;
loze schaamte, schaamte als ruimte,
als niet gebruikte mogelijkheid, ergens
achteraf verstopt, of uit het oog verloren.
Ontnuchterend:
we moeten nooit te helder denken.
Zo komen alle schroeven op water
liever hoog in het ritme van de wind...
Meer van deze schrijver...
