Netgedichten

netgedicht (nr. 88.854):

à Godinne

Terwijl haar handen
over lijnen glijden
aan steile wanden

landen mijn passen
op tweeërlei paden
in pure plassen

verblijden onze harten
in eigengereide sprongen
als perfect passende parten.

In dat lichte drijven
ook ganzen
rotte, grauwere
zwaangasten
kleine brantajongen!

En verborgen blijven
de dagen
koude, sombere
razende
daar wij verlangden

naar deze schreeuwende aalscholvers
vergeten eendennamen
dit gakkend gezang aanhorend
onze benen samen hangend
over één kant

scherend
komt het overgevlogen
dat dromen van
chillhoekjes
in de zon.