Alle inzendingen van Laurent de Buisson

al zouden wij de vogels verstaan de bloemen begrijpen het beest in ons verslaan de rijpe vruchten der bomen hun dromen doorzien het klaterende water onze diepste dorsten lessen laten het gif uit onze aderen persen de grond waarop wij leven teruggeven ten bate van de aarde onder onze voeten ons heilige moeten gunnen tussen wortels…

Dit ongevraagde gegeven wat leven nou eenmaal is hoeft van hem echt nooit zozeer gestolen te worden De voorkeur gaat uit naar een alfabetische ordening tussen alle andere boeken of bij herdenkingsborden Hij studeert al veel langer zo hij zich herinneren kan op een onvijandig bestaan onder de omstandigheden Het begrip is reeds gegroeid…

de opkomst van vele personages persiflages op uitgevoerde werken versterken opgeblazen verwachtingen vanachter verwilderde coulissen waar verliezen diep worden doorleefd de wave het theater bijna verlaat het kwaad als scène verschijnt of wegkwijnt in een akte die rijpt geen splijtende dialoog die de vloer aankan geen masterplan dat een…

Die plaat kan omgedraaid worden deze onrust mag er dan ook zijn in overtreffende onovertroffenheid zulke pijnlijk afgestemde golven uitrollend in de scherpe schelpen van onoorbaar geboren luisteroren Het verhaal gaat bij de opname nadat de laatste maten te gehaast door de gaatjes werden geblazen de herriemakers als razenden waren…

Achter de dichter staat deze waargenomen wereld van blazende zwanen, openslaande deuren, zo’n hemel die niet opbeuren wil ingedroogde beeksluizen, de neerbuigende hengstenhalzen, het grote rode mierenbal de bever buiten het dal, de uiterste waarde stronken, gebroken modder, opvliegende eenden, gekwetter, zwart-witte koeten die drijven…

Eén momentje, dan zakken mijn ellenbogen in het tafelblad, dat in geen enkel opzicht lijkt op een zee of een modderbad, - wat een aanzuigende werking heeft op mij. Ondertussen zit ik hier te peinzen wat ik zeggen zal wanneer ik afscheid neem van dit strijdtoneel, deze onzekere haven waar mijn trossen losbraken, mijn schip op…

Juist de ruimte weerhoudt mij niet vanuit rondspelende invalshoeken linies alom het bewegingsmoment vóór de gaten zich galzwart vullen in vertragende draaiing van de val dwarse vermistingsbanken te slaan Juist de ruimte spiegelt in haar ogen als diepte waar oceanen van dromen begrepen zij de kromming van licht in opgeslagen achtergrondgerommel…

Kijk de mokerslag raast richting natuur geboorte en dood versmelten aan de finishlijn. In cirkels bijtende ruwheid van oprechte droogte Zacht als diamanten, zacht als een katoenen diamant. De gouden stilte trekt zich terug op uitgestrekte vlakten, nederig afgeronde taken, waarachter goden zich verschuilen verhit; - de menigte dicht…

Aan die ene boom zag ik ooit gewoon de onschuld hangen als dat laatste blaadje vergeten om te vallen klaar voor het nieuwe licht van die aangebroken lente de wind verried iedere aanwezigheid een verijdeld takje met gemak waargenomen liet het hert stoppen mijn hart sneller kloppen we konden gelukkig zijn. Als wolvenkind…

Terwijl haar handen over lijnen glijden aan steile wanden landen mijn passen op tweeërlei paden in pure plassen verblijden onze harten in eigengereide sprongen als perfect passende parten. In dat lichte drijven ook ganzen rotte, grauwere zwaangasten kleine brantajongen! En verborgen blijven de dagen koude, sombere razende…

De vogelkers wordt alom gehaat; stuitende kruidenvrouwtjes staan klaar in de heilige-boontjes-tuin om te spuien met antipoëticiden. Lasten gleden als groene blaadjes voordat dit einde aanbreken kon van dit huis der overproducering. Woest geworstel met wansmaken zal tot het verleden gaan behoren onder die onverdichtbare dakpan.…

O, Gij goedgezinde zon, geklommen boven nog kale bomen; haagbeuken tunnelen een verleden met blijvend blad; durven floreren in contradictie. Moeder van de toehoorder, spreek met mij, zo wij nader geraken tot elkaar; deel uw smaak, uw verlies in familiaire kring. Tel de ringen van omgezaagde telgen, laat u zien; basten en schorsen, geloste…

Eenzelfde kamer als zovelen, het afgetrokken behang daargelaten mag men best tevreden zijn; niet de drukte van een winkelstraat, maar een kapotgetrokken trailer voor het betraliede raam; het uitzicht op de steeg, het vermelden niet waard als leeggetrokken beeldspraak. Maar al die lijven steeds weer, losgetrokken spreien, stijfgestreken…

het is het park waar een andere keer onder beelden uit zijn jeugd een ganzenei verheugd op het gras achterbleef vooruit pasgeboren kuikens zwommen om duikende ouders heen in de vijvers rondom welke zij allebei zinnen zochten om niet af te wijzen maar af te leiden van blijkbaar blijvende verlangens alsook zo’n zangvogel…

De wereld draagt niks en onder het ijs hoort hij zekers te weten zijn eigen bloed ruisen de zuchtende aarde neemt hij niet waar Hij voelt de ochtendkou pijn in lijf en leden minder dan gisteren de lucht is milder de zon alsnog verborgen -kon hij maar.. Sneeuwklokjes zijn niet te horen zij kunnen niet klingelen hun witte kelken…

wat het ook zijn mag wat mij naar binnen trekt naar mijn binnenste kijken laat wat in beginsel verwezenlijken wil om mijzelf bij elkaar te houden van alles wat ik waarneem één geheel te vormen van dichtbij gezien binnen mijn oogkaders in een spiegelbeeld van ik leven van geboorte tot dood door eigen zicht bekeken als stevig evenwicht…

“Al zoveel gaatjes gedicht, gezichten op- en afgetuigd, maar de ruimte overtuigt niet meer” Aldus dobberend als Perseus, onwetend in de zee der eindeloze mogelijkheden; “gezegend zij de ideeënstrijd!” Dan maar buitelen over Slift, of soortgelijke, een allesbehalve giftige cocktail eigenlijk, maar de op hol geslagen pronkstaart van…

Wij, zachte tikken op de ramen als bezinksel van voorbije jaren in de fijnste lijnen beschrijvend, die onderhands het einde keren van ingeblazen adem, -niet het leven zelve, dat is feitelijk oneindig!’ – zien wij dat het losstaat van vreugde, nooit aflatende lof voor het verstarde ontoegankelijke. Van het eindig schreeuwen der verscheidene…

In bloedverzachtende doortastendheid, welteverstaan: “Zie de kapitein achter bergen aan blijven gaan!” En suizen deed ’t: tekort schoten woorden na elkaar, vervaarlijk opeenvolgend, uit zijn comfortabele ruimte, uit zijn sprekende mond die verzuimde te pruimen wat de wereld aanbood, nooit echt inbond, doch niet echt van zich afbeet…

Gedachten vallen uiteen onder volheldere manen, draaiend rond de grond waarop men zou willen dat pseudoverwisselingen niet meer voor kwamen. ‘De schrijver toont diens ware gedicht in woorden, herhalende dramatische wendingen door thema’s verbonden in de zinnen, -met onbevlekt gezicht.’ Bewegingen over liefde: door de dievegge voorbij…

(voor J.B.) Mijn gebroken stem poogde jouw hoogte blijkbaar te bereiken: ‘Jouw licht breekt door de wolken als ik mijn ogen open schitter jij als het lichtste loof dat ratelt in vertraagde wind.’ Met Marsman in gedachten wandelde hij over verbrede kleidijken alwaar ijdele populieren met rukwinden mee bleven waaien; als het…

Voor zijn ogen stroomt het leven als een kolkende rivier, klotsend tegen zijn weerstand; zonder slaap bezwijkt de dijk: het schaap moet op het droge blijven zodat het niet in verlangens verzuipt. De goden probeert hij uit de lucht te plukken als kersen, met bloeddoorlopen vingers tot gevolg. Hij kan dan verbolgen zijn dat zijn vluchtplan…

Hoe het goud van de dakrand afstak tegen het groen van het omringende bos; glimmende kozijnen, als ogen van oude magiërs, die het bergmeer aanschouwden; handgesneden zuilen die de tergende hemel steunden door voorbijglijdende eeuwen. Hoe het brandende hout klonk tegen een achtergrond van leugens over het verborgen bedrog; vergeten bloedlijnen…

Wij willen niet terug naar de tijd toen wij elkaar niet misten, wij de dagen ongemerkt, los van onze diepste verlangens, verkwistten. Het gisten, zogezegd, heeft, later wellicht beslissend geborrel gebleken, een substraat opgeleverd, wedervloeiende massa, tastbaar stollend gevoel in de adembenemende ruimte van ons samen. Midden…

De eerste ogen die ik nog gesloten zie; de eerste adem voelen, als jij opent voor de dag. Als een refrein dat volgt op de hoogste tonen; aan de nacht herinneren slechts de kreukelzones, in onze lijven gegutst. Het gepruts daargelaten, vergaten wij elkaar niet tot leven te kussen. Nu jij mij weer verlaten moet voor een paar dagen,…

Door het venster schijnt naar binnen wat in de mode lijkt te zijn: reflecteren op het leven door het licht van het heden, door wel of niet bedrogen ogen die al of niet gespiegeld in zichzelf mogen kijken. Geef ons: geef ons terug wat onze kracht was, de kracht om altijd terug te kunnen, terug te kunnen vallen op onze kracht. Op…

Dit stil gepeins om de bergen tussen ons te vergeten; zoete dagdromerijen voor nachten, de slachters van mooipraterij die pupillen vergroten ter ere van synaptische gaanderijen. Het achtergebleven chagrijn aan de mondige mondingen van doorstromende rivieren; boomwortels als schaduwen, door overmoed verkeken op vloedgolven als boemerangs…

In het haperende beeld van jouw gezicht, tussen bomen, bergen en donkere wolken, verlicht door de stralende zon, zie ik je ogen zoekend ‘n poging doen om in contact te komen. Je glimlach is breder dan het dal waar 'k vertoef, al mijn zorgeloze grapjes vervallen in de afstand, we hoeven elkaar niet te zeggen wat we wel zouden willen…

vanavond om acht uur was het zover de hemelen braken open door het samenkomen van verlangens en wederzijdse behoeftes door onze wensen te bespreken deze te hebben vergeleken tegen het licht van onze achtergrond deden wij wat gezond is voor jou voor mij betastten wij alles wat wij wilden wilden deze keer dus laat het rijmwoordenboek…

Zit ik hier weer, alleen, met een stijve, omdat zij haar vingers liet glijden over haar beeldschone scherm. Het permanent kietelen van fantasieën; mijn krullen kriebelend op haar heuvels vol lust, kracht voelen opkomen, om hellingen van genot verbonden te bestijgen; met elkaar mee, gedwee. Bergen van verlichting bedwingen met z’n twee…