de Galanthus dus

De wereld draagt niks
en onder het ijs hoort hij
zekers te weten
zijn eigen bloed ruisen

de zuchtende aarde
neemt hij niet waar

Hij voelt de ochtendkou
pijn in lijf en leden
minder dan gisteren
de lucht is milder

de zon alsnog verborgen
-kon hij maar..

Sneeuwklokjes zijn niet te horen
zij kunnen niet klingelen
hun witte kelken slaan
geen straaltje daglicht op

de Galanthus dus
gebruikt ook groene daarvoor

Schaduwen worden zodoende
niet langer of helderder
waardoor hij zich niet meevoeren laat
in zo’n donkere kelder der

kwellende mystiek
als poëtische gymnastiek gepresenteerd

galanthus mystiek poëzie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9