Veronderstelling

De jongen huilt niet.
Verlies veronderstelt bezit.
Hij huilt om wat nooit begon:
een hand die nooit bleef,
een blik die nooit zei
dat hij genoeg was.

In hotelkamers
met gordijnen die niet sluiten
leert hij zwijgen.
Niet uit gehoorzaamheid,
maar omdat stilte
de enige veilige plek is
waar hij kan wonen.

Lichamen die passeren
als etalages,
woorden die blijven hangen
alsof ze thuishoren
in een kinderhoofd.

Hij leert dat aanrakingen
korter duren dan adem,
dat woorden verdwalen
nog voor ze aankomen,
dat liefde soms slechts
een echo is
van wat hij nooit kreeg.

En toch beweegt hij voort,
tussen kamers en schaduwen,
met een hart dat langzaam
leert wat overleven betekent:
niet vasthouden,
maar blijven.

Hij huilt niet.
Hij observeert.
Hij onthoudt.
Hij groeit.

emotie afscheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.3 met 3 stemmen 30