Alle inzendingen van Nathan

De kist stond er. Kransen hingen slap. Kleuren dof onder licht dat hier niet kwam. Daar stond ik en alles zweeg mee. De zaal koud. Jij al verder dan ik kon volgen. In mijn hand mijn brief. Niet gedeeld. Niet voorbereid. Inkt die al wist dat ze zou blijven waar jij ophield. Dit is een afscheid, schreef ik. Maar jij zei niets. Woorden…

Ik deed de deur open. De gang was warm tegen mijn rug, alsof de wereld nog bestond. Binnen, een kamer die niets teruggeeft. Jij lag er al. Op het bed, metaal onder je lichaam, handen gevouwen zonder adres. Gedachten raken elkaar en vallen weg. Er speelde muziek. Te zacht om te horen, te luid om te negeren. Je nagels blauw…

Hij ligt als een afgebroken tak. Geen woede. Geen drank. Richtingloos. Alleen het sissen van de beademing die lucht in zijn borst trekt. Ik sta aan het voeteinde kijkend naar zijn bleke, stugge voeten. Zoekend naar de man die pijn deed, maar vindt slechts dit lichaam. Een mechanisme van vlees dat weigert op te geven. De dokter praat…

De crash is stil. Metaal ligt gescheurd, rook valt als zwarte sneeuw, verbrande olie in mijn neus Ik zit in het wrak, handen op het stuur, ogen op een horizon waar de hulpdiensten nooit zullen komen. Zij zoeken overlevers; ik ben alleen de abstractie van wat verging. Het bloed, de modder, het geschreeuw – laat ze het hebben. Mijn…

Ik hoop dat je stilte vindt die je hart niet verstrikt. Dat je een stukje paradijs voelt terwijl mijn aanwezigheid langzaam oplost. Je voeten drukken plassen die zich vastbijten in de aarde. De lucht hangt laag, zwaar van onvertelde woorden. Een tak krast als een nagel over de huid van de wereld, een vogel glijdt weg zonder terug te…

Vertel me niet alles. Laat de zwartste bladzijden maar dicht. Sommige dingen moeten stikken in hun eigen inkt. Ik vraag niet naar je hel. De brand in je hoofd hoef je me niet uit te leggen. Dat schurende na-na-na-na van gedachten die tegen de binnenkant van je schedel slaan als vliegen tegen glas. Je zit hier alsof je al half verdwenen…

De tafel kent ons. Krassen waar woorden vielen. De deur weet hoe hard liefde kan klinken. We waren jong. Niet onschuldig. Soms zocht ik warmte waar jij niet was. Misschien jij ook. De nacht heeft nooit iets verraden. Nu drinken we koffie in dezelfde stilte. Jij kent mijn streken. Ik jouw zwijgen. De maskers liggen ergens…

De trein ruikt naar koffie en oude jassen. Onder het raam een vuilnisbakje vol gekreukte bekers dat zacht tikt tegen de wand bij elke wissel. Het gordijn hangt scheef. Zon glipt langs de rand recht in mijn ogen. Een man op de bank tegenover me snurkt met open mond. Zijn hoofd schudt bij elke bocht. Buiten: keukens achter glas,…

Vroeger was mijn naam een zegel, een klemtoon onder wat ik maakte. Zodat de wereld wist: dit is van mij. Ik hield woorden vast als iets wat kon worden afgepakt. Nu is mijn naam een baken. Ik zet hem onder de pijn, onder lentedagen en modder, niet om te bezitten maar om zichtbaar te blijven. Mijn hand rust op het papier. Inkt volgt…

Ik laat je, een stukje van me nemen, een fluistering van mijn hart, een trilling in je hand. Moge jij daarin de rust ontdekken, die ik zelf zo vaak mis. Toch vrees ik stil, een dag zonder jou, een leven naast het jouwe, waar ik slechts, een verre schaduw blijf.…

Zing. Mijn stem kraakt bij elke letter. De lamp boven het bed flikkert, het blijft toch branden. Mijn schoenen nog aan. Veters half los. Op het nachtkastje een glas water dat ik niet aanraak. De klok knipt minuten kapot. Ik draai haar met het gezicht naar de muur. Zing. Niet luid. Gewoon genoeg om het tikken te breken. De gang…

Je zegt dat drank mijn tong scherpt, dat ik snij waar ik streel. Vanavond zit ik tegenover je met een glas dat zweet in mijn hand. Ik lachte luid. Ik raak je knie onder tafel alsof het per ongeluk is. Even later buig ik naar je toe alsof ik iets geheims vertel. “Je bent het mooiste wat ik ken.” Het komt uit dezelfde mond. Dezelfde hitte…

We zullen voor altijd samen zijn in dit legitieme einde— een verbond dat niet breekt een kalender die stopt bij één dag. Ik hoor je stem over de mijlen heen, maar de wind brengt niets terug. De stilte houdt wat overblijft. Aan mijn bos hangt de sleutelhanger die je me gaf. Een sleutel zonder deur. In de lade ligt een trui die nog ruikt…

De sleutel ligt in zijn hand. Hij schudt ze boven de gootsteen alsof er één ontbreekt. De kraan loopt. Op tafel twee kopjes. Eén met lippenstift. Hij veegt de rand schoon met zijn duim tot het porselein weer wit is. Hij kijkt op naar een vrouw met natte ogen en een glimlach die te lang blijft hangen. Hij zoekt haar naam tussen zijn…

Ik hakte een boom om en luisterde hoe hij viel alsof het mijn naam vergat. Van het hout maakte ik planken voor een huis dat alleen bestond toen ik mijn ogen sloot. De moordenaars kwamen zingend. Hun boot gleed binnen zonder water te verplaatsen. Het Eiland van het Lied lag achter hen als een keel zonder tong. Het is zwaar om een Viking…

De wekker gaat. Hij ligt al wakker. Het raam in de keuken slaat open. Wind trekt door het huis, laat kastdeuren klappen, tilt stof op uit hoeken waar niemand meer kwam. Op het nachtkastje licht het scherm op. Hij kijkt tot het donker wordt. In de straat scheurt een vuilniszak open. Papier rolt over het asfalt alsof iets probeert te…

Het is tijd dat we praten. De kamer is leeg, de geheimen opgebruikt. Vergeef me de vraag, maar veeg de tranen weg— ze breken het zicht op wat komt. Soms wil ik de tijd stilzetten, de val verzachten nog voor de grond bestaat. Een gedachte op een rand van zink. Zwaartekracht onderhandelt niet. Ik zat op het dak en zag de dag sterven…

Raak me aan,voorzichtig. Tederheid is iets geworden dat snijdt waar ik geen huid heb. Ik schop de dekens weg, zoek koelte, staar naar het plafond waar een barst loopt die ik al weken volg. Jij kijkt naar mij vanuit een afstand die in dit bed is ontstaan. Boven de deur hangt een babyfoto achter glas. Mijn vingers willen het aanraken…

Hij zat voorovergebogen boven de porseleinen rand. De deur stond op een kier. Aan de andere kant werd niets meer gezegd. Buiten reed verkeer. Iemand lachte op straat. Een hond blafte. De dag hield zich aan zijn schema. Er lag een kinderkamer verderop in het huis. Een bed dat niet was opgemaakt. Kleren over een stoel. Een raam dat dicht…

Ik zie ze marcheren, heldhaftig van karton en valse hoop. Ze zweren dat het kort zal duren, maar de leugen kleeft aan hun lippen als stof van de weg. Tienduizenden vertrekken om een getal te worden in een spel dat hen niet kent. Strategie is de taal van de winnaar. Het graf is de taal van de soldaat. “Maak je geen zorgen,” zegt men…

De jongen huilt niet. Verlies veronderstelt bezit. Hij huilt om wat nooit begon: een hand die nooit bleef, een blik die nooit zei dat hij genoeg was. In hotelkamers met gordijnen die niet sluiten leert hij zwijgen. Niet uit gehoorzaamheid, maar omdat stilte de enige veilige plek is waar hij kan wonen. Lichamen die passeren als etalages…

Het is onnatuurlijk hoe de greep zich sluit. Je hebt me vast, een prooi en vrijwilliger tegelijk. Bevrijd op een manier die bindt. Eén aanraking en de wereld kantelt. Je draait rondjes in mijn hoofd tot de muren hun functie vergeten. We zouden het rustig aan doen, zei je. Maar mijn lichaam verraadt me: in hoe ik sta, in hoe ik luister…

Daar in het noorden, waar de meren de hemel spiegelen, werd de stilte beslissend. Ik blies mijn adem uit over water dat ouder is dan woorden. Geen strijd, geen kramp. Een vertrek zonder verzet. Liefde wijst geen richting meer; ze is al overal. Ik was daar in het zicht van het oneindige; naaldbomen die niet oordelen, alleen…

De stenen rillen. Onder mijn voeten jaagt het ijzer zijn eigen hartslag na. Licht nadert zonder gezicht. Ik bal mijn handen tot ze iets voorstellen. Nog even, denk ik, alsof tijd zich laat kneden door wilskracht. Met gesloten ogen zie ik het kind dat ik was, en het andere dat ik achterlaat. Stemmen lossen op in het geweld van geluid…

Elke keer dat ik lach, krimp je. Vreugde is verdacht geworden. Een scheur in je glas waar je je vingers aan snijdt. Bij jou lijkt het altijd feest. Een doorlopend licht. Ik sta buiten, zonder uitnodiging, en leer het ritme van de muziek aan de trillingen in de muur. “Deze fles,” zeg je, Heeft mijn plaats ingenomen. Want jouw stem heeft…

De blauwe vlam likt langs de pan. Het vlees slaat zwart uit. Roet trekt in de kamer. De stem stopt niet. Hij drukt op de schakelaar in de gang. Een vonk. Een droge knal. Metaal zonder verbaal. Hij kijkt naar de kapotte knop alsof licht een kwestie van geduld is. Alsof systemen zichzelf herstellen wanneer je lang genoeg wacht. Op de…

Het is vrijdagavond. De auto ruikt naar jouw parfum en koude lucht. Je legt een warme hand tegen mijn wang, je vingers rusten op mijn huid, maar ik tel de lantaarnpalen langs de weg. In de stad brandt licht achter ramen. Mensen bewegen hun mond. Glazen gaan omhoog. Alles lijkt op geluk vanop afstand. Ik kijk in je ogen en zoek…

Neem me mee, vanavond. Het maakt niet uit waarheen. Langs slapende straten, over bruggen van licht waar de stad zich stil ontwaakt. Laat de stad vervagen, achter trillend glas, een droom die uit mijn handen glijdt. Geen namen, geen nummers, alleen het tikken van ons bestaan. Als een ijzeren massa, onhandig, roekeloos, onze lichamen verslinden…

Wat als afscheid nemen slechts vellen papier waren, volgekrabbeld in een roes zonder dat je wist wat ik vastlegde. Een stapel wit die langzaam zwart trekt van het gemis. Ik sta aan de rand van verlies. Niet dramatisch. Administratief. Moet ik afscheid nemen van jou, of van het deel van mij dat ik zonder ontvangstbewijs in jouw handen…

Ik heb een geliefde zonder gewicht. Zij vecht niet. Zij ademt niet. Ik heb haar lief zoals men een muur liefheeft: omdat zij blijft staan wanneer je ertegen leunt. Zij heeft geen gezicht, alleen de vorm van de kuil in mijn matras. Zij is de reden dat ik mijn schoenen niet aantrek wanneer het licht onder de deur door kruipt. Ik geef…