Alle inzendingen van Nathan

haar kadaver wist niet dat het verlaten was na de laatste adem, bleef alles nog even op zijn plaats. de kamer, haar zijde vacht ik droeg wat overbleef naar buiten het gewicht was vertrouwd de aanwezigheid niet meer toen ik, haar naam zei en niet terugkwam veranderde het gezicht van de dochter er was nog de poot, de scheve mond…

de kernzin van mijn bestaan hangt af van mijn schrijven voor elke eerste regel ben ik alleen daarvoor onvoltooid de bloemen die ik je gaf leken niet op jou het briefje evenmin die paar woorden waar ik zo lang aan dacht waren het ook niet kijkend door het gordijn jouw handen om de bloemen heen…

bij de laatste groepsmeeting was ik aanwezig in delen ik luisterde naar Bob zijn verhaal over slechte keuzes die zich blijven herhalen de vuisten gespannen het lichaam dat meedeed met elk woord toen Sofie begon was mijn aandacht al weg ik oefende mijn beurt hoe weinig het betekende naast wat ik al vooruit schreef zeg iets Nathan…

poëzie lijkt op de afdruk die een hand achterlaat op een venster mijn dochter staat naast me. ze wijst naar een vogel die ik niet gezien heb ik kijk naar haar van haar houden maakt herinneren eenvoudig buiten proberen vogels de ochtend uit alles wat ik vergeten was komt stilaan terug…

kun mij missen. dat hoort zo kinderen groeien liefdes veranderen mensen versplinteren maar doe af en toe alsof dat niet hoeft schrijf me eens. vertel iets onbelangrijks vraag hoe het gaat zodat ik even kan vergeten hoe goed je bent geworden zonder mij…

kom binnen beste lezer niet in het gedicht. in de kamer. kijk naar de stoel. de tafel. het glas water dat je half hebt leeggedronken zo ziet liefde eruit na verloop van tijd…

de laatste herinnering aan mezelf hoe ik ineens niet meer alleen was in mijn mogelijkheden je werd één vrouw in plaats van veel hoe dat woord — hebben — plots zwaarder werd in een kroeg zat ik te vertellen hoe mooi je was praten was een manier om tijd te vertragen tot iemand zei: ga dan naar huis. het moeilijkst was…

semantische vragen verdraaien mijn hersenspinsels ze brengen mijn denken in twijfel terwijl ik de buurvrouw een tas koffie breng nog voor ik iets zeg komt de smalltalk op gang ik blijf proberen om te begrijpen wat haar woorden betekenen we praten tien minuten zonder iets te zeggen taal is misschien toch niet het probleem…

een lach die niet meer vanzelf komt op momenten dat niemand hem verwacht iemand kijkt mee die ik niet kan bereiken zij hoeft niets te zeggen de dagen beginnen ergens zonder dat ik het merk gelogen heb ik tegen mensen uit onvermogen carnaval, noemde ik het vroeger je zei iets over een fles die een plaats had ingenomen ik…

het verdriet dat wij deelden heeft geen betekenis bewaard dat ligt nu tussen ons waar niemand bij kan je naam draag ik als kou die zichzelf herhaalt alleen mijn berouw blijft achter het late besef dat ik je te laat begreep…

In mijn begeerde stilte, vraag ik me af of jij ooit werkelijk lief hebt gehad. Liefde voor jou was altijd iets dat mensen zeiden vlak voor ze vertrokken. Je sprak over later, over samen oud worden— zoals mensen doen voor ze begrijpen dat tijd niet terugpraat. Nu hangen woorden rond jou als versleten valuta. Te vaak uitgegeven…

Zo speel ik meerdere personen in één lichaam, geen van hen voelt als een volledig bestaan. De rustige. De zachte. De afstandelijke. Degene die blijft praten zodat niemand mij opmerkt Geen van hen voldoet. Elke versie laat iets achter dat niet mee kon functioneren. Ik wissel van gezicht naargelang de kamer, de stilte, een noodzaak…

Ze kwam niet plots. Niet als een ramp waar mensen bloemen voor sturen. Het nestelde zich langzaam in mij, alsof mijn lichaam ruimte had vrijgemaakt voor iets dat mij zou vervangen. Bewegen voelt als onderhandelen. Ademen als arbeid. Opnieuw wakker worden om toestemming te geven aan een dag die mij niet wil dragen. Het lichaam reageert…

Woorden zijn geen keuzes. Een nasleep van iets dat zich al voltrokken heeft voor het begrepen kan worden. Wat “ik” noem is meestal te laat. Een registratie dat al geschreven werd in de marge van bewustzijn. Soms lijkt het op betekenis. Maar betekenis is sloom. Te traag voor wat hier gebeurt. Dus corrigeer ik niet. Ik laat het gebeuren…

Dag mijn vriend. Het was vreemd, geruststellend dat iemand als jij bestond in dezelfde tijd als ik. Niet iedereen laat iets achter dat stil blijft bestaan. Dag mijn zielsverwant. Jij verscheen op het moment dat ik langzaam onzichtbaar werd voor mezelf. De stilte was ook een taal die jij beheerste. Dat vergeet een mens niet.…

Jij bent de spiegel van je moeder. In jouw gezicht ziet zij iets terug dat zij verloren waande. De zachte lente van haar beste jaren, toen tijd nog langzaam was. Waar niemand dacht aan verdwijnen. In jouw ogen leeft nog de helderheid die ooit de hare was. Alsof schoonheid zich even verzet tegen verval. Maar zelfs jij bent slechts…

Ik laat je gaan niet omdat het kan, maar omdat blijven te veel doet. Wat was, draag ik mee zonder woorden, zonder belofte dat het ooit verdwijnt. Dit is geen einde. Alleen het moment waarop ik zwijg en verder loop.…

Het was goed zoals het was. Je schoof me iets toe dat ik nog niet kende. Ik proefde, bleef even hangen in dat eerste moment. We zaten, dicht genoeg om niets te moeten uitleggen. Glazen raakten leeg, woorden vielen stil zonder ongemak. Alles kwam en ging weer weg, alsof het wist dat blijven niet nodig was. Je liet me zien,…

Je zit daar. In een hoek die niemand echt kiest. Knieën tegen je borst. Adem laag. De kamer doet alsof ze niets ziet. Er staat iemand in de deuropening. Je hoort geen stap. Alleen het besef dat er iets verandert. Hij zegt niet veel. Zijn stilte valt eerder dan zijn stem. Je kijkt op. Te laat om zeker te zijn van wat je ziet. Hij blijft…

Je zit daar met diezelfde blik die vroeger alles rechtzette. De koffie voor je, al lang koud. “Recht je rug,” zei je, zoals vroeger. Ik glimlach even. Meer zit er niet in. Ik probeer het, maar mijn schouders zakken terug, ze dragen wat jij niet ziet. Je handen liggen stil, maar ik herinner ze anders— op mijn rug, duwend, corrigerend…

Kom, maar niet wanneer de stilte zich sluit. Als het doek valt, wil ik je achter mij voelen, dicht genoeg om niet te verdwijnen. Ik heb mijn weg getrokken, elke bocht, elke stilstand bewust. De lijn ligt nog onder mij, nu het einde nadert. Laat anderen verdwijnen waar het licht dooft en niets nog wordt gevraagd. Ik zoek geen podium…

Eenzame wegen volgen me, als honden zonder naam. Ze kennen mijn stap, mijn twijfel, mijn traagheid. De zee ligt daar — onverschillig, als een god moe van gebeden. Vogels snijden door de lucht alsof vrijheid mij uitsluit. Ze bestaan waar ik niet kom, om mijn schaduw die niet vliegen kan. Ik draag mijn trots als een wond, open, zorgvuldig…

In de stilte van mijn geest zwijgen acteurs zonder rede. Schaduwen dansen, vluchtig en vaag, als verloren dromen in een stoffige doos. Ze spelen een toneel vol wroeging, elke stap een kakofonie van toen. Gezichten vergelen aan de randen, in een zaal vol lege stoelen. Tijd spint draden door de kilte, een woord sterft voor het adem krijgt…

De kamer is koud. Te stil om nog iets te verbergen. Ik gooi mijn jas neer alsof het uitmaakt waar iets landt. Het antwoordapparaat blijft leeg. Zoals alles dat ik nog verwacht. Ik zet de verwarming aan, maar warmte liegt hier. In mijn hoofd sta jij nog steeds— met die trek om je lippen alsof je wist dat ik nooit zou vertrekken. Ik…

We zaten onder het afdak terwijl het bleef druppen langs de rand van wat we hadden gezegd. Woorden lagen open tussen ons in— kapotgeslagen zinnen waar niemand nog doorheen kon lopen. Jij keek opzij. Ik naar de grond waar water zich verzamelde zonder te kiezen waarheen. Iemand verderop lachte alsof niets verschoven was. Wij zeiden…

De avond valt. Bossen slikken licht. Ik rijd op de rand van wat mijn hart nog kan dragen. Bomen flitsen langs als geesten in de schemering. Geen pauzes, geen remmen. Alleen de zwaartekracht die mijn brein overneemt. Excuses voor de muren die ik achterlaat, voor de brokstukken van wie ik was. Ik wil vallen. Een klap die alles stopt.…

Sleutels snijden in mijn hand. De drempel ligt voor me alsof het verschoven is vannacht. De deur staat op een kier. Binnen beweegt iets— jij, misschien. Ik blijf in de gang staan. Tocht langs mijn enkels. Je kamer voelt anders. Alsof elke stap die je zet mij verder naar achter duwt. Ik leg mijn hand op de klink, en laat los. Er…

Ik eet in de badkuip. Koud porselein tegen mijn rug, voedsel dat kleeft aan vingers die nergens meer thuishoren. Daarna ga ik naar buiten, naar neonlichten en donkere kamers. Lichamen die in elkaar schuiven zonder gezichten. Ik kijk. Meer niet. Harten kloppen daar, maar het mijne blijft stil. Ik beweeg ertussen als iets dat vergeten…

’s Nachts draaien de vragen laag rond mijn hoofd. Als iets dat niet wil landen. Je haar valt over je schouders als nacht. Je stem vult de ruimte die minuten achterlieten. Jij bent het enige dat de stilte tegenhoudt wanneer ik loslaat. Kijk me aan— In mijn ogen beweegt jouw verdriet. In mijn glimlach zit iets van jou. De oude lagen…

De kist stond er. Kransen hingen slap. Kleuren dof onder licht dat hier niet kwam. Daar stond ik en alles zweeg mee. De zaal koud. Jij al verder dan ik kon volgen. In mijn hand mijn brief. Niet gedeeld. Niet voorbereid. Inkt die al wist dat ze zou blijven waar jij ophield. Dit is een afscheid, schreef ik. Maar jij zei niets. Woorden…