Netgedichten

netgedicht (nr. 88.218):

Laatste rit

Neem me mee, vanavond.
Het maakt niet uit waarheen.
Langs slapende straten,
overbruggen van licht
waar de stad zich stil ontwaakt.

Laat de stad vervagen,
achter trillend glas,
een droom die uit mijn handen glijdt.
Geen namen, geen nummers,
alleen het tikken van ons bestaan.

Als een ijzeren massa,
onhandig, roekeloos,
onze lichamen verslinden,
is sterven aan jouw zijde
geen einde —
maar een heilige strijd
waar ik niet om vraag,
maar die ik toch aanneem.

En mocht een vrachtwagen
ons verpletteren tot niets.
Een laatste adem,
met jou,
tegen de wetten van verdriet.

Als de dood komt, met geweld,
als het leven breekt als glas,
laat jij het zijn dat ik zie
voor alles sluit,
een weerspiegeling van ons
in de lenzen van jouw ogen.

Neem me mee,
als passagier in jouw stilte,
als dwaallicht naast je stuur,
door nachten die weigeren te eindigen.