Laatste rit
Neem me mee, vanavond.
Het maakt niet uit waarheen.
Langs slapende straten,
over bruggen van licht
waar de stad zich stil ontwaakt.
Laat de stad vervagen,
achter trillend glas,
een droom die uit mijn handen glijdt.
Geen namen, geen nummers,
alleen het tikken van ons bestaan.
Als een ijzeren massa,
onhandig, roekeloos,
onze lichamen verslinden,
is sterven aan jouw zijde
geen einde —
maar een heilige strijd
waar ik niet om vraag,
maar die ik toch aanneem.
En mocht een vrachtwagen
ons verpletteren tot niets.
Een laatste adem,
met jou,
tegen de wetten van verdriet.
Als de dood komt, met geweld,
als het leven breekt als glas,
laat jij het zijn dat ik zie
voor alles sluit,
een weerspiegeling van ons
in de lenzen van jouw ogen.
Neem me mee,
als passagier in jouw stilte,
als dwaallicht naast je stuur,
door nachten die weigeren te eindigen.
Geplaatst in de categorie: emoties
licht
122
Er is 1 reactie op deze inzending:
Het maakt niet uit waarheen.
Langs slaperige straten,
over bruggen van licht,
waar de stad stilletjes ontwaakt.
Laat de stad vervagen,
achter trillend glas,
een droom die van me wegglijdt.
Geen namen, geen nummers,
alleen het tikken van ons bestaan.
Als een ijzeren massa,
lomp en meedogenloos,
die onze lichamen verslindt,
is sterven aan jouw zijde geen einde –
maar een heilige strijd,
waar ik niet om vraag,
maar die ik desondanks aanvaard.
En als een vrachtwagen
ons tot stof verplettert:
nog één laatste ademtocht,
met jou,
tegen de wetten van
verdriet in.
Wanneer de dood
gewelddadig toeslaat,
wanneer het leven
als glas verbrijzelt,
laat jezelf dan zien,
voordat alles sluit,
een weerspiegeling
van ons
in de lenzen van je ogen.
Neem me mee,
als medereiziger in je stilte,
als een dwaallicht naast je stuurwiel,
door nachten die eindeloos lijken.