Tiedesyndroom
Ik zit in een kamer vol met mensen,
ken er geen één —
die tegenover doet denken aan Dahmer
Ligt het aan mij,
ligt het aan die,
ligt het aan mijn brein?
Ik durf niet te praten,
mijn mond zit dichtgelijmd.
Ik weet dat ze me haten,
ook als ik ze slijm
Ligt het aan mij,
ligt het aan die,
ligt het aan mijn brein —
ligt het aan mij?
Open mijn mond.
Geen woord eruit.
Mijn naam is Tiede.
Tiede syndroom
... Een gedicht over sociale angst, vervreemding en het gevoel gevangen te zitten in je eigen gedachten. ...
Schrijver: FokkeInzender: Fokje, 11 mei 2026
Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!