Bloemengoud
Wie heeft gezegd dat kunst
behalve kennis en kunde
ook kracht en overtuigingen
nodig heeft, bevindt zich gunstig
tussen het onbevangen dichtersgilde
het samenvloeien van genegenheid
kost de nodige moeite
en serieuze inspanning
nu de weg naar dichterbij
plaatsvindt via emoties
in de continue nabijheid
van een geesteswereld
waarin droomavonturen
de boventoon voeren
en toch in het diepste
van innige duisternissen
zie ik puur bloemengoud
schitteren als diamantentranen
en iedere druppel treurvocht
wil ik tot me nemen, diep in me
misschien dat mijn hartgebied
dan eindelijk ontwaakt
in deze onbarmhartige wildernis.
Geplaatst in de categorie: emoties

Er zijn 7 reacties op deze inzending:
Jouw eerste conclusie over het intro is een persoonlijke aanname van jou, maar voor mij niet meer dan een indruk die ik had.
Wat ik met het gedicht wil zeggen is dat er tussen alle rationele en irrationele ruis ook plek voor zuivere en oprechte emoties is, zonder dat daar een label aangehangen wordt.
Maar wat je in de volgende strofe allemaal zegt ontgaat mij ten ene male, althans qua samenhang met het voorgaande, zoals wij te vaak zien bij hedendaagse dichters.
Daardoor kan ik er geen Zwitserse chocola van maken noch Emmenthaler kaas.
Mijn eerdere suggestie kwam er dan ook op neer om je nader te verklaren.
Anders gezegd, waar wil je heen, wat wil je zeggen met dit poëem?
Max wil ik aanraden met wat meer aandacht te lezen, alvorens met een opmerking te komen.
Na je opening (met een slordigheidje, bevind zonder t) draal je in het "innige"duister (whatever that may be) van wat je ons oorspronkelijk wilde zeggen. Wat dat is gaat verloren in kromme en bochtige dwaalwegen die uiteindelijk in drijfzand verzanden.
Ik denk dat je poging op zich goed bedoeld is maar aan de uitwerking valt nog het nodige schaafwerk te verrichten.
Beste Roban,
Je hebt de pijnpunten kernachtig samengevat!
actueel en op de spijkerkop getikt.
De feedback is door de wildernis
van onbarmhartigheid gebroken,
'wij' stoken ze zelfs al minder bitter.
Alsnog zit er hinderlijk veel waarheid
in verschillende verspilde woorden.
Zintuiglijke taal: Gebruik van beeldspraak en metaforen om ervaringen op te roepen ("Show, don't tell") in plaats van emoties enkel te benoemen.
Muzikaliteit: Aandacht voor klankgebruik (zoals alliteratie en assonantie) en een specifiek ritme of metrum dat de inhoud ondersteunt.
Concentratie: Het schrappen van overbodige ballast om tot een beknopte, krachtige kern te komen.
Verrassing en originaliteit: Het vermijden van clichés en het bieden van een onverwachte wending of nieuw perspectief.
Gelaagdheid: Ruimte laten voor het "onuitgesprokene" en eigen interpretatie van de lezer.
Visuele vormgeving: Bewust gebruik van witregels, regelafbrekingen (enjambement) en strofebouw.