Netgedichten over emoties

stil de moerbeitoppen ruisten even alsof iemand naast je ademde en bleef zacht water droeg het lichaam verder niet wild meer een zachte stroom met witte bloemen chrysanten nog geurend orchideeën half open langs de boeg schuimde het wit alsof de herfstwind de wolken alléén verdreef en jij op de boot lag te slapen nabij in de stille…

Heer Bommel geniet bij zijn reisavontuur van een machtige, ongezonde maaltijd door de kundigste meester-koks bereid, dienend onder oosters vorstelijk bestuur. Bemoedigd met laaiend ontdekkingsvuur raakt onze vriend Ollie het stuur kwijt, komt op vreemde plaats, soms in and 're tijd, ervaart onverwacht een wonderlijk smuluur. De tafel van…

Ik wilde een vogel zijn die vloog van strand tot strand, door wind en land naar jou toe, over beek en boog daar vond ik rust aan jouw warme hand Nu zing ik zelf een deuntje op het laaft de dorst, het smeert de smert van zuchten maakt het honingdrop en geeft weer lucht aan 't enge hert Jij hoort me brommen in de keuken zo vals als wat, je…

ik lig op een stuk karton in de luwte van de stadsmuur ik ben verdoofd en voel de kou mijn eenzaamheid telde ik in blikjes woorden verdwenen in het donker ik kon het je niet uitleggen wordt de ochtend langzaam zichtbaar en de mensen licht ontwaken dan zit ik op mijn knieën met mijn voorhoofd op de grond…

Ik weet zoveel nog niet, hoe 't hier gaat of moet. Zonder drank en wiet, of hoe je iemand groet. Leef simpel, zegt zij mij, langzaamaan in 't leven. Dus doe gewoon als hij, zonder angst of beven. Met spijt en veel verdriet, kom ik hier niet verder. 't Is donker wat je ziet: schaapjes zonder herder. Klooi nu maar wat aan, 't maakt…

Het botert niet, tussen mij en de taalbarrières van het geluid ik moet nogmaals voelen en vergeten veel droeviger dan voorheen nu ik zo jong als het gevoel ben nader ik mijn treurende woordgebaren er is veel meer lelijke kunst dan schoonheid op de wereld ondanks de adembenemende stiltedromen in het zielenhuis vol met zorgen het loopt…

De ochtendzon weerkaatste in het water en wierp vlekken op mijn bleke puberlijf. Ik had me opgepept met ongezonde ijdelheid en het idee dat ik de hele wereld aan kon. Het was maar honderd meter naar de steile overkant; het grote-menszijn had ik binnen mijn bereik Maar opeens sloeg mij de schrik toch in de benen. Verstijfd als stond ik voor…

Luxe was een stoorzender alles ademde onsteltenis een onbereikbaarheid verankerd in mijn armoedige verwachtingswereld Ik was al overtuigd van het onbekende terwijl jij misschien hopeloos je gebarsten toekomstbeeld verstopte telkens als wij in elkaars ogen waarheid zagen winnen Ik wilde jouw jeugdsprongen niet zien ze raakten dat wat…

Zo lang en onstuimig heb ik het zelfs niet beleefd in mijn gouden jaren als het ware een jonge branie een wilde god  satansdichtende spinvis  op het droge titaan van het zuiverste water a rebel with a cause een vleesgeworden Zeus die het stoutmoedig opnam tegen Kronos, zijn vader Was hij een nemo, een oudeis  een neo-Odysseus…

geachte gelovige jouw gedachtes kunnen heel anders zijn dan familie vriendenkring heb geduld vind jezelf vooral niet verheven boven hen op dit moment ieder zijn eigen ding jij staat niet boven Jezus Hij de heilige volmaakte Heer de ongelovige kan de laatste minuut van zijn haar leven zozeer het licht aanschouwen waar…

Straks komt de wolf nog als een duveltje uit de diepduistere nacht, door het gat van de openstaande tuindeur. “Ja, is dit wat we dan gaan doen?”, - maakt het uit wie van de twee sprak? Eirôn en Alazôn leefden onder het schuine dak van stille woorden. Híj begon – in een opwelling? met verschuiven van stoelen, van vaste…

Bitter is de smaak van het leven, maar ergens blijft hoop. Wij komen nooit meer saam. Toch kom ik, iedre nacht, zachtjes tot aan je droom. En als het donker om ons heen valt, wanneer geen stem ons nog herkent, zal ik verdwijnen in het stille licht. Toen ik verstierf tot luister, fluisterde je naam nog eenmaal door…

een meisje staat vol bloei spitse vingers streelt gouden haar zwarte stammen heffen baldakijn de schoonste bloem omhoog voet lichtgewiekt stuurt driften terwijl de bruigom wacht onder wit bedgordijn glijdt een bloot beeld de dans waar geen bron ooit stond loopt zij verder door de maat tot heil dat nieuw ontkiemt buiten de stammenkring zij…

In een ruimte vol schreeuwende kaders loop je aan meesterwerken voorbij het verfijnde beeld verdrinkt in de drukte omdat de zachtheid van teder parelmoer sterft onder de schaduw van machtheerserij. Al zoekend langs propvol gedrukte muren wordt jouw oog geen schoonheid gewaar het is een mierenhoop vol vragen als een giertank die zijn mest…

niet vandaag begroet ik mij in de oase waar de nacht de dag begroet, schuil me in het zand en vergeef me nog eenmaal, ik beloof dat de stronken die me struikelen worden geruimd, mijn adem zo zacht als de flanken van een merrie slechts aan mij wordt toebedeeld dat mijn kinderlijk geklaag wordt gesmoord in het nat van het laken dat het…

Nachteloze nachten,dagen zonder dagen als ik nou eens kon slapen. Ogen dicht en dan weer open, dingen die ieder van ons zou slopen. Hoop dat het beter zou gaan, na de andere volle maan. Rode oren, ogen wallen, en maar hopen niet om te vallen.…

Hoe vaart gij sinte yulia elime godelinde thans  door deze grauwe najaarsochtend  op de rand van het ravijn van 'wederom is het november' in de vroege somberherfst  waar in het tranendal des doods van westoever en gazastrook in oot- en deemoed nota bene op de zielendag des heren de makken uit de schapenloods in drang gekooid van…

Hand Zij reikt mij haar hand Maar die in wildernis van dorens groeit En als hun bleke vingers toch vergaan Dan ligt de roos gedood in dorenpijn Dan zien ze elkander als ontwaakten aan In haar verliefde hand…

nu de wegen zich haasten bomen en struiken in omsingeling raken is het brein ongehoorzaam aan alles wat zich opdringt slaap lijkt op een vergoten fles wijn die in de gootsteen haar weg vindt naar een groter, bescheiden nat waarin zij zich mengt met de resten van dat wat mij ver weg van het leven lokt door het in eigen taal verslindende…

Je hebt je groot gehouden, ook toen je kleiner wilde zijn. Je legde om wat kwetsbaar was een ketting, schakel voor schakel, om niet opnieuw te breken. Wees zacht voor wat je heeft beschermd. Er waren dagen dat je niet anders kon dan vasthouden, doorgaan, de adem hoog bewaren in je borst. Maar niemand kan een leven lang alleen maar inademen…

waar de liefde geen herinnering achterliet bewaarde het kind de smaak van aardbeien wij pionieren door het leven, als ware de onschuld in ons neergedaald de ter ziele gedragen mens rustte dromenvrij in de bedstede, met wanden die werden gedragen op het condens van deemoed het thuuske met het krantenpapier dat zich verschool ergens tussen…

als verlaten aerde haer killen kimme thoont, dan wijckt de hope ende taent het innigh vier . de verte wast onsiendigh groot, stof verwordt tot kouden steen; doch in- ende uytademen legghen stillekens meer bloot, dat . nabijheydt ’t eenigh doel sal blijken, ende als ghi uwe ooghen wijder opent, valt dicwerf ’t waer gevoelen in uwen schoot…

Deze late liefde onder schrale nazomerzon was al geboren voor de tijd verslond wat niemand ooit kan aanraken nevelwoorden hebben groot bereik maar afstand kan geen liefde wegnemen en de klok toont geen eeuwigheid nieuwe geluiden bewegen zich boven het roerloze van jou en mij achter schaduwweerspiegelingen want heimwee kent een zwaard…

Geopende graven van droefgeestige liefde in het diepe braakland de mist rust zwaar en zwart water spuwt de witte wolken terug in grijze luchten ginds in het purperen struikgewas dansen de schimmen van de doden een waanzinnig lied sterft in de blinde gedoofde nacht. O het vallen van de gouden herfstbladeren ze rollen rillend tot brons…

We zitten niet meer op dezelfde golflengte jij altijd ijverig bezig in een lucide wereld vol belangrijke veranderingen ik geworteld in het nu van eenzaamheid en overleven. Je probeert een vergelijking te maken tussen een gedicht en een straat die wankelt onder natte regensluiers, woorden, die vochtig zijn door tranendrop in het regendorp.…

het wort weder stille om mij henen ofte krimpt het buytenland oock van binnen, in mij selven heeft elck mensch dat ghemeen? sal het een verslavende vryheyt sijn die u ende mij verblindt, wil ick gheene angste ervaren „het goede is mij immers welghesint” schreeuw ick om mijn selven te bedaren doch de schaduwe naedert nu snel…

zoals de schilder zijn emotie op het doek smijt zo tracht de dichter in eigen woorden lichtvoetig over één nacht ijs te gaan wanneer het lukt is dit louter winst zo niet dan ga je nat...…

Mijn goede vader, sprak Zeus tot zijn zonen Was in zijn jonge vermetele jaren Een wonderkind, met op zijn hoofd slechts twee haren Als teken van tijd en van wijsheid, mijn zonen Toch was zijn voorkomen niet meer dan schijn Zijn uiterlijk droeg hij dan nog wel met verve Zijn innerlijk zweeg, was steeds meer gaan bederven Wat hij deed…

Jij ademde onwaarschijnlijkheid dat idee vormde zich in mij wie of wat jouw ogen zochten bleef verborgen in schijnmomenten tussen ons Mijn hunkering leek op interesse en dan die verbleekte twijfelavonden gesprekjes die alles verborgen hielden humeurstilte of gewenste afstand jouw kamer schreeuwde om antwoorden ik wilde de mist tussen…

Een blauwe Rivier — ontmoette mij Met ongetemde Vrede Twee bruine Ogen open — wijd Op Vleugels in de Hoogte Geen Schijn van Weemoed hield hier stand Voor de felle Zon — bezweken Een wilde Vreemdeling werd ik — In deze verre Streken De Vloed trekt van de Oevers weg De zwoele Wind — gevangen Het naakte Leven zoekt de Zee Waar Diepten —…