Alle inzendingen van Judith+van+Zoomeren

Acht hoeken, zes houten wanden gedragen door vertrouwde handen en ons trage pad over het drassige gras omdat er geen andere richting was. Boven ons verwarmt de zon de bomen vogels blijven onverstoorbaar zingen terwijl onze ingehouden emoties zich voor open aarde verdringen. Langzaam neerwaarts naar beneden tot op de bodem, strak en zwaar…

De sjeu is eraf, hopeloos verloren hebben we het wellicht te goed er valt zo weinig meer te wensen levend in volmaakte overvloed. Beginnen we nu al in oktober en het gaat niet om gezelligheid niet om een kind in een kribbe en ook niet om saamhorigheid. Engelengezang bezingt het geld kerstklokken vragen om de macht commercie eist veel…

Ik trok aan de rits van mijn strakke trui en strikte mijn gloednieuwe schoenen ze glommen me toe, in beledigend oranje dus fluisterde ik, moedig tegen mezelf: kom op vent, dit kan je. Mijn trappers draaiden op tempo rond met dat racezadel onder mijn kont was ik, net als vroeger, beresterk maar het koude zweet in mijn ogen toonde geen mededogen…

Tikke-tak, alsof de wekker dringend sprak: “Ga nu rusten, ga nu slapen morgen moet je vroeg weer op.” dus deed hij alsof hij sliep vol met zorgen in zijn kop. Terwijl zijn kussen klaagde, steen en been ging zijn hoofd nergens heen gedachten bleven steeds maar malen hoog boven de vlierbesbomen tussen vluchtige wolken, zonder dromen.…

Schreeuw niet zo luid, meisje hou je mond maar stil ook al denkt je hoofd iets anders dit is de route waar je heen wil Raak niet in paniek, mijn kind doe gerust je ogen dicht alsof je morgen ‘t licht weer ziet de mooie toekomst in het zicht Kom op, laat je tranen niet stromen je bent zo’n sterke meid al zal deze nacht nog lang duren we…

Onder spotlights waarvoor niemand staat is hij getuige van de glorie die hij persoonlijk achterlaat Coulissen vol portretten van zijn magische koor dit lied zingt alleen voor hem en liegt zichzelf voor Schone kunsten grijnzen achter een glazen wand vol internationale stempels gedrukt in het zachte zand Als almachtige heerser van…

Lachen is dodelijk dat had ik nooit verwacht want ik lach graag om mopjes, groot of klein en slecht uitgevoerde flopjes totdat ik gisteren inzag dat lachen zomaar ‘t eind kan zijn Ik besloot dus te zwijgen mijn lippen persten plat om geen grappige gedachte of lachspier toe te laten, te krijgen geen grappig ideetje overdag sappigheid…

Reuzen versperden haar pad en zij vroeg zich af wat ze daar deden in de dichte mist hun armen graaiden in de ledige lucht een dreiging waarvan ze niets zeker wist. Was dit haar verbeelding of waren ze echt ze oogden als een leger heel groot, sterk en fel als krachtige macht die eigenaar was van alle ruimte rondom het veld. Maar…

Er was eens een jong meisje een zeer naïef kind dat geloofde in de liefde als stille belofte in de wind. Bleef zij geduldig wachten dichtbij haar moeders zij maar er reed nimmer een knappe vent voorbij. Een rijke ouwe kerel vroeg haar met zich mee en zij kwam zelfs in verleiding tot haar moeder riep: nee! Toen er een prins langsreed…

Bladeren in de westenwind zij weten hoe het moet ze vallen in de herfst en dat is uiteindelijk goed. Hun verlossing is geen zwakte of teken van weerloosheid het is bitter inzien van de werkelijkheid. Open dus gerust je handen voel wind tussen vingers stromen maak plaats voor de leegte alles wat daarna mag komen. Want als niets anders…

Ik zou je graag willen schrijven een mooie afscheidsbrief om nog een keer te zeggen mijn liefste, ik heb je zo lief. Maar ‘t papier is doorweekt met tranen de pen ligt zwijgend in mijn hand omdat geen woord kan beschrijven hoe diep mijn liefde brandt. Mijn hoofd overstroomt al dagen met wat ik graag nog zeggen wou maar tekort schieten…

Och, wat zouden ze ons haten als dieren konden praten elke koe zou woedend de wei verlaten en brullen, luid naar ons toe; ‘boe, boe wat een egoïstisch ratjetoe!’ Grazend over alle velden en straten zullen wij ze vrij moeten laten naar ze luisteren en met ze praten klopjes geven op hun ruige rug en vol spijt beloven; ‘we draaien de tijd…

Gisteravond landde er een gigantische flamingo niet heus, op het perron, pal voor mijn neus terwijl ik dacht dat het een mirage was versperde een paar oranje stelten mijn pas. Mijn frustratie was diep want ik wilde erdoor anders miste ik straks de laatste trein die verderop klaarstond op het spoor. Ik deed een stap naar links en zei: ‘…

Dagelijks bewegen is weggesneden en vervangen door comfortabele rust krachten van lijf zijn lang geleden tot bewegingsloos klimaat gesust. Zwijgend voegen zitkussens zich vorm om al wie niet jaagt of hoeft te vluchten bevrijd van angst in woeste storm dient het nu stilstand te bevruchten. Traagschuim zinkt traag door de tijd terwijl het…

Vanaf de hemel hierboven kon ik mijn ogen niet geloven ik stond perplex want ik zag iets geks schijnwijsheid van filosofen. Des morgens rijpte een plan iets wat voor de wet niet kan maar werk voor de heren ik laat ze creperen als lesje voor ‘t hele span. Terstond zond ik een ziel naar beneden niet zonder haar eerst te verkleden deze…

Bloedende handjes werken dagelijks in de hel ze naaien leren lapjes aan elkaar voor de voetbalbond, razendsnel. Een eenzame kip zit afzonderlijk in een ijzeren kist zonder gras onder haar pootjes weet ze niet wat zij heeft gemist. We kijken allen naar voetbal in het stadion en op tv we smikkelen van de kip-kluifjes en zitten verder…

Als je zelf een voertuig zou maken met honderd wieltjes die alle kanten opstaken en trappers zo pietepeuterig klein dat het onmogelijk werkzaam kan zijn. Dan lijkt deze vliegmachine zo gek met honderd gestrikte touwtjes en tientallen radertjes op een rij ‘t is mogelijk: je gaat op je bek. Als je daar dan eigenwijs in gaat zitten met het…

Deze groene planeet is bevreemdend raar omdat we niet meer omkijken naar elkaar we marcheren in cirkels alsof we rode bosmieren zijn want de mensheid is groot nimmer klein al blijft ons doel onduidelijk omdat de keeper heeft verloren hij liet alle ballen door geschoten van de hoge toren nu bouwen we een blokkendoos vol pietluttige…