Zilt…
Zij staarde dagenlang over het water
naar waar de horizon zich ontvouwde
als een grijze zakdoek
en de zee tuurde mee
zonder schaamte toonde zij
de laatste bladzijde van het boek.
Terwijl zij golven telde, telden de uren
tot haar ogen brandden van al dat turen
ergens aan de horizon, voorbij al het niets
waar lucht en water samensmolten
hoopte zij op iets: een stipje of een mastje
dat door de mist zou klieven.
Een vlag, een sein, een klein teken
dat hij nog ademde
nog bestond
dat liefde geen einde vond.
Wind trok aan haar losse haren
een koude hand gleed langs haar gezicht
zij fluisterde zijn naam, sprak een stil gebed
en bleef daar uren staan.
In het donker en de stilte
hopende bijkans, de mast al te herkennen
maar dat was slechts een mirage
een zilte morganadans…
Geplaatst in de categorie: afscheid

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!